the force of habit

Δύναμη της συνήθειας: συμπεριφορά που έχει γίνει αυτόματη μέσω της μακροχρόνιας πρακτικής ή της συχνής επανάληψης.

Λένε πως η συνήθεια είναι κακός σύμβουλος. Βέβαια μετά ποτέ δεν σου λένε τι ή ποιος είναι καλός σύμβουλος.

Έχουν περάσει δυόμισι μήνες από όταν ήρθα στο Λονδίνο. Ή μάλλον, δυόμισι μήνες από όταν έφυγα από την Ισπανία. Και είναι ακόμα στα ισπανικά η πρώτη μου αντίδραση. Όχι στα αγγλικά, όχι στα ελληνικά, στα ισπανικά. Τρία χρόνια να μιλάω, να σκέφτομαι, να ονειρεύομαι σε αυτήν την γλώσσα. Τρία χρόνια αποφεύγοντας συστηματικά την εκεί ελληνική κοινότητα και διατηρώντας τις άλλες γλώσσες στις επαγγελματικές επαφές δεν μου επιτρέπουν να ξεπεράσω αυτή μου την συνήθεια.

Λένε πως είναι δύσκολο να υπερνικήσεις την δύναμη της συνήθειας. Πως απαιτείται πολύς χρόνος και προσπάθεια, αντίστοιχοι και καμιά φορά πιο επίμονοι αυτής. Βέβαια μετά ποτέ δεν σου λένε αν πρέπει να χρησιμοποιήσεις τις ίδιες μεθόδους για την οχτώ χρόνων συνήθεια αγάπης. Δεν σου λένε αν τα οχτώ χρονιά καθημερινής σκέψης, νοιαξίματος και αγάπης είναι άλλη μια συνήθεια που με τον χρόνο θα σβήσει. Ούτε σε ενημερώνουν πώς να φερθείς σε περίπτωση που δεν θέλεις να σβήσεις την συνήθεια, παρά τον πόνο που φέρει μαζί της.

Τελικά δεν κατάλαβα. Από συνήθεια τα λένε; Γιατί δεν βρήκα χρησιμότητα στα λόγια τους.

ποτέ αμαχητί

Σε άφησαν χωρίς πανοπλία

Πήραν το δόρυ σου, τις επιγονατίδες

Αφαίρεσαν την περικεφαλέα,

αποκαλύπτοντας την μυστική σου ταυτότητα

Ενώ αυτοί, με τα φουτουριστικά τους φωτόσπαθα,

σε προκαλούν σε παράλληλα σύμπαντα

Αλλάζουν προσωπεία πιέζοντας κουμπιά πίσω από το αυτί

Μεταμφιέζουν το ψέμα με αλήθειες λανθάνουσες.

Υψώνεις το ξεθωριασμένο λάβαρο επιδεικτικά,

και ελπίζεις οι απαρχαιωμένες σου μέθοδοι να τους αιφνιδιάσουν. 

Νέα χρονιά, Ίδιος δαίμονας

Τρομάζει πιο πολύ η γνώση από την άγνοια.

Κι είναι συχνά δύσκολο να συνεχίσεις

χωρίς να ψάξεις την έξοδο κινδύνου.

Casas viejas somos todos

Παλιά σπίτια είμαστε όλοι. Τα πόδια μας άλλοτε γερά θεμέλια άλλοτε φαγωμένα από τον γέρο χρόνο. Το κορμί μας από πέτρα είτε λάσπη κι άχυρα, σύμφωνα με τους χτίστες που μας έτυχαν και τον διακοσμητή που επιλέξαμε. Τα πρόσωπά μας τοίχοι γεμάτα χαραμάδες και σημάδια από ήλιους, χαμόγελα, πετροπόλεμους και στιγμές βαθύ περισυλλογισμού. Τα μάτια μας φωτεινά ή ομιχλώδη παράθυρα με ίχνη από στάλες βροχής στις γωνίες. Κι η ψυχή μας ζεστή, γαλήνια, βασανισμένη, γεμάτη οίκτο ή οργή ανάλογα με τα άτομα που της κλήρωσαν να ζούνε μέσα.

Παλιά σπίτια είμαστε όλοι. Κι είναι η φλίδα της μπογιάς που ατσούμπαλα ξέφτισε κι η μυρωδιά από καψαλισμένο ψωμί ό,τι με προσκαλεί να μπω μέσα.

set my spirit free

They say, there is no bad that for good does not come. And I wonder, is there any good that for bad does not come? Is there any freedom that would not fit a cage? Cause words are cages. Nations are cages. Memories can be cages. Religions are often cages. Promises become cages. A mother's hug could be a cage. Ideas some times become cages. And choices... Choices are the trickiest optional cage.

Σσσσσσσ...

Με τρομάζουν οι σιωπές αυτόν τον καιρό.

Και συνήθιζαν να είναι οι αγαπημένες μου στιγμές...

Με τρομάζουν.

Γι'αυτό δεν παύω να μιλάω φωναχτά στον εαυτό μου.

["Σου γράφω πάλι από ανάγκη..."]

Βρέχει. Κι έχει μείνει το παράθυρο επίτηδες ανοιχτό. Να γλυστρήσουν αργά μέσα οι πιο θαρραλέες στάλες. Να εισχωρήσει το κρύο επιθετικό, για να έχω δικαιολογία για αυτό το τρέμουλο. Θα ήθελα να κάνει έξω παγωνιά και να θολώνουν τα τζάμια από την θέρμη μας. Να είχαμε μια καμινάδα που εκπνέει καπνό και να γυρίσουμε το δικό μας ασπρόμαυρο μελό παραμύθι. 

Είναι από ώρα που έπαψαν τα αεροπλάνα να περνάνε. Κόπασε κι ο αέρας. Σταμάτησαν τα φύλλα των δέντρων να ψιθυρίζουν. Ακίνητη σταθερά στο οπτικό μου κάδρο το μωβ δαχτυλίδι τού London's Eye. Επιβάλλεται και με προκαλεί. Να το γυρίσω σαν τροχό της τύχης, να αποκτήσουν για μια στιγμή τα χείλη μου γεύση από μαλλί της γριάς. Και με την γλύκα στο στόμα να αφήσω ατελείωτο ακόμα ένα γράμμα.

Θα σου έγραφα. Θα σου έγραφα και θα άρχιζα με λέξεις που έχουν ξανατραγουδηθεί. Με λέξεις που κάπου στην εφηβεία ίσως να χάρισες και να χάρισα σε κάποιον άλλον. Μα δεν θα σου ζητήσω να κάνεις τίποτα που σε πληγώνει. Ούτε θα σου διηγηθώ τις μικρές παρανοϊκές μου στιγμές. Δεν θα σου μιλήσω για το κενό που νιώθω όταν βγαίνω από το σινεμά. Δεν θα σου περιγράψω τα βράδια που ψάχνω απεγνωσμένα το στέρνο και την μυρωδιά σου για να κουρνιάσω. Και θα αρνηθώ επίμονα πως αποζητώ τους ατελείωτους μονολόγους σου για θέματα που με ενδιέφεραν μόνο επειδή υπερχείλιζες από καύλα.

Θα σου έγραφα. Αν είχα τρόπο να αποτυπώσω το χαμόγελο που μένει χαραγμένο μέσα μου. Αν μπορούσα να με εσωκλείσω. Χωρίς λέξεις, γιατί ήδη έχουμε πει πολλές. Να φτάσω όπου βρίσκεσαι, χωρίς καταπιεστικούς σχεδιασμούς. Να χωθώ στην αγκαλιά σου, η καρδιά μου κόντρα στην δική σου και η μύτη μου να ξαποστάσει στην κούρβα του λαιμού σου. Να εξατμιστούν, για μια στιγμή, η απόσταση και τα δάκρυα που μας χωρίζουν. Να μοιραστώ μαζί σου την αγάπη που μου άφησες συντροφιά. Και να εξαφανιστώ.

κι όμως...

...θέλω να φτάσεις μέχρι το πάτωμα,

να διαπεράσεις κάθε ίνα της λευκής μοκέτας που με την χρήση έγινε σταχτί,

να προσπαθείς να εξατμιστείς σε καυτή πέτρα και να σχηματίζεις την ίδια λιμνούλα ιδρώτα ξανά και ξανά,

να σέρνεσαι αργά με τα μυριάδες πόδια χιλιαντοποδαρούσας και να μην φτάνεις πουθενά,

να ανασηκώνεις τον λαιμό σου για να δεις πέρα από γέγυρες και το βλέμμα σου να μην φτάνει πιο πάνω από μία πόα,

να διαθλάται η ματιά σου σε μπουκάλι αλκοόλ και να χάνει χίλιες φορές τον στόχο της,

γιατί ναι, είμαι τόσο εγωιστρία,

είναι τόσο δυνατός ο πόνος, σαν την αγάπη που μου έδωσες,

και είναι τόσο δικός σου, σαν εκείνη την αγκαλιά, σαν κάθε αγκαλιά, που μόνο μαζί σου μπορώ να τον μοιραστώ,

για να είσαι πάλι εδώ, παρών σε κάθε σκέψη, σε κάθε ανάσα, σε κάθε όνειρο που ακόμα δεν ονειρεύτηκα,

για να φανείς ως άλλη ψευδαίσθηση,

να με φιλήσεις γλυκά, να χαϊδέψεις το μυαλό μου, να με γαμήσεις άγρια,

να με οδηγήσεις σε λυτρωτικό οργασμό,

και να μην έχεις πλέον δύναμη για ερωτήσεις και λογικές σκέψεις,

απλά να αφεθείς στην μαγία μας,

γιατί ναι, είμαι τόσο εγωίστρια...

por mi querida Valencia

Κι ενώ τα χελιδόνια αφήνουν σιγά σιγά τις φωλιές τους και ετοιμάζονται για το μακρινό τους ταξίδι σε θερμότερες χώρες, για να έρθουν του χρόνου πάλι εδώ, να βάλουν λάσπη και κλαδάκια στα σημεία που κατέστρεψε ο άνεμος και η βροχή και να ανακοινώσουν στην φύση πως έφτασε η Άνοιξη κι ήρθε ο καιρός να ξεπροβάλλουν ξανά οι παπαρούνες και οι μαργαρίτες του "μ'αγαπά, δεν μ'αγαπά, μ'αγαπά!", να μπει κι ο Μάης με τα κλώστινα βραχολάκια στους καρπούς μας για να είναι φιλικός ο ήλιος και να μην μας κάψει ούτε αυτό το καλοκαίρι, τα παρακολουθώ να ξεμακραίνουν με την άσπρη τους κοιλιά να τους δίνει πιότερη κομψότητα και χάρη και κατεβάζω με την σειρά μου τις φωτογραφίες από τους τοίχους, ψάχνω όμορφα κουτιά με πεταλούδες και πολύχρωμα λουλούδια να στολίζουν τις στιγμές που θα κουβαλήσω μαζί μου, αποδημώ, παίρνω αντίθετη κατεύθυνση από τα χελιδόνια, δεν μ'αρέσει να ακολουθώ κανέναν, πηγαίνω βόρεια κι αναλογίζομαι την μια ώρα διαφοράς που θα μας χωρίζει, πως δεν είναι μεγάλη, πως ούτε η απόσταση ένιωσα ποτέ να με αγγίζει κι όμως είναι κάποιες μικρές στιγμές που σκέφτομαι τα όσα θα αφήσω πίσω, τα ανθρώπινα, τα υλικά, τους ήλιους και τις θάλασσες που μου έκαναν παρέα, γιατί το ξέρω, με γνωρίζω καλά, εδώ ποτέ δεν θα γυρίσω κι ας είναι το ποτέ πολύ βαρύ κι απέραντο σαν λέξη, σαν το για πάντα που είχα πει και με τα χρόνια το έσβηναν από την αδύναμη ψυχή μου, μα δεν έχω θλίψη, δεν έχω αμφιβολίες, μόνο που θέλω το τελευταίο φιλί να είναι τρυφερό. Ένα χαμόγελο μικρή μου πόλη :)

Έπεσα στα βαθιά πάλι σήμερα

Και χάθηκα...

Ακούγοντας πάντα αυτήν την φωνή

about me

Κάθε μέρα ανακαλύπτω 

μια νέα πτυχή

τού ποια θέλω να είμαι

street spirit... faded out...

Πόσες φορές αναρωτήθηκα για την ψυχρότητα του internet. Για τις διαδικτυακές σχέσεις και την επιφανεικότητά τους ή μη. Κι όμως, έρχονται στιγμές που βλέπεις όλη την αλήθεια. Γιατί εδώ μέσα κάποιοι κάθε μέρα καταθέτουμε κομμάτια από την ψυχή μας. Γιατί κάποιοι με σκέψεις, παραβολές, μουσικές και εικόνες μοιράζονται μαζί μας τα βαθύτερα μυστικά τους. Κι έτσι όταν κάποιος "φεύγει", νιώθεις πως έχασες έναν φίλο. Κι έχεις την ανάγκη να φωνάξεις:

"Καλό ταξίδι ταξιδιάρικο Πνεύμα!"

.

.

.

.

.

.

.

turn your radio off!

Εθίστηκα κι εγώ!

Αν και δεν το συνηθίζω αποφάσισα να κάνω λίγη διαφήμιση. Είναι που μετά από άπειρα χρόνια κοιμάμαι πάλι με το "ραδιόφωνο" συντροφιά. Ευτυχώς που το macάκι μου δεν έχει προβλήματα αϋπνίας σαν άλλους φορητούς και δεν "κοιμάται"* ποτέ. Άσε που αυτός ο σταθμός πιάνει καταπληκτικά σε όποιο σημείο της γης και να βρίσκεσαι ;)

Θυμάμαι πως το ΄96 (;), το ΄97 (;) με έβρισκαν τα ξημερώματα ακούγοντας εκπομπές. Ούτε που ξέρω πώς πήγαινα μετά στο σχολείο. Μυθικές εκείνες οι αντοχές! Τότε ήταν ο Ατλαντίς ο σταθμός μας. Με τα Μωρά στη φωτιά, τα Διάφανα κρίνα, λίγο πιο μετά τους 1550 που ξενίνησαν από την γειτονιά μου, μα κυρίως με τα άπειρα τηλεφωνήματα, τις αφιερώσεις και τις μεταμεσονύχτιες γνωριμίες. Κάπως έτσι γνώρισα και τον Δ. Φίλος από τους λίγους, που μου παραμένει ακόμα πιστός, σουβενίρ από εκείνη την εποχή των παιχνιδιών και της αθωότητας. 

Όχι, όχι, δεν είναι το ίδιο ακριβώς. Μονάχα αυτή η ανεπαίσθητη εφηβική χαλαρότητα που νιώθω όταν τους ακούω. Μια δοκιμή πιθανότατα θα σας πείσει. Οι μοναδικές παρασπονδίες μου αυτήν την εβδομάδα υπήρξαν σε στιγμές που είχα την ανάγκη να ακούσω τα δικά μου πονεμένα τραγούδια. Χωρίς ροή και συνοχή, μα με ένταση και μια γρατζουνισμένη φωνή να σβήνει στις πιο ψηλές νότες.

* δεν είναι μηχανή του ποπ-κορν ντε! άρα δεν υπερθερμαίνεται και δεν κλείνει χωρίς προειδοποιήση εξαφανίζοντας την όποια δουλειά των τελευταίων ωρών.

Πλάι σε μια μικρή τεχνητή λίμνη με μεγάλους πλαστικούς κύκνους/βάρκες, έγραψα...

Θαυμάζω όλους τους μεγάλους φιλοσόφους. Ιδίως όσους η καταβολή τους τους επέτρεπε να μην ασκούν κανένα επάγγελμα. Θαυμάζω την αυτοπειθαρχία τους, την μεθοδικότητα και την επιμονή τους. Την επιμονή τους να διαβάζουν, να σκέφτονται, να γράφουν, να φιλοσοφούν. Την αφοσίωσή τους σε αυτό που αγαπούν μέσα στην απόλυτη ελευθερία του χρόνου και των υποχρεώσεων. Θαυμάζω την δύναμή τους να μη χαθούν μέσα σε όλες αυτές τις θεωρίες ή την μαγκιά τους να περάσουν αυτές ως αλήθεια στην σκέψη τόσων ανθρώπων.

Ψάχνω μανιωδώς στις σελίδες του μυαλού μου τα συνώνυμα του θαυμάζω. Μα η ανεύρεση αποδίδει μηδέν αποτελέσματα. Δεν υπάρχει άλλη λέξη που να εκφράζει τον θαυμασμό που νιώθω. Δεν είναι πως τους εκτιμώ, δεν είναι πως με εκπλήσσουν. Μου αφήνει μια αίσθηση μεγαλείου η κυριαρχία τους στις καθημερινές σειρήνες που βασανίζουν όλους εμάς τους απλούς ανθρώπους, τους αδύναμους, τους επιρρεπείς. Είναι η δυσκολία μου να τιθασεύσω τις ανούσιες ορμές κι επιθυμίες μου, η δυσκολία μου να χαλιναγωγήσω τις χωρίς προορισμό σκέψεις μου και να τους επιβληθώ, που με ωθεί να τους τοποθετήσω σε έναν τόσο υψηλό βατήρα.

Αν είχα πάντοτε την απόλυτη ελευθερία, τον χρόνο, την ευκολία, την επιλογή, δεν είμαι σίγουρη πως θα έπραττα το σωστό για εμένα. Δεν είμαι σίγουρη πως χωρίς τα ευτελή καθημερινά δεσμά, τους περιορισμούς, τις δράσεις που φέρουν αντίδραση, θα κυνηγούσα ακατάπαυστα, πεισμωδικά τα όνειρα, τα θέλω, τις ελπίδες που με παρότρυναν τόσα χρόνια να κάνω κάθε βήμα. 

rara... παράξενη... odd... bizarre...

Σε τόσες και άλλες τόσες γλώσσες μου το έχουν πει. Για τις λεπτομέρειες στις οποίες κολλάει συχνά ο εγκέφαλός μου. Και κάθε φορά χαμογελάω :) Τι πιο όμορφο από τις μικρές παραξενιές που καθένας μας έχει..; Από τις απαλές αποχρώσεις που κάνουν κλικ μέσα μας..;

Έμεινα να σκέφτομαι εκείνο το κουρασμένο μεσημέρι περιμένοντας το τραμ στην Bordeaux. Η φίλη μου η S., Ισπανίδα που τρέχει από milonga σε milonga, μου έβαλε να ακούσω το αγαπημένο της τραγούδι. "Νομίζω πως οι στίχοι είναι στα αραβικά" μου είπε, "Θα ήθελα τόσο να μπορώ να τους καταλάβω." Και η έκπληξη ήταν αμοιβαία όταν ανακαλύψαμε πως το "el tango de las nubes", όπως έγραφε το mp3 της, ήταν αυτό και η επιθυμία της μπορούσε με ευκολία να εκπληρωθεί. 

Μα είναι η άγνοιά μου για την διαφορετικότητάς μας, απόρροια της επιβολής της δυτικής κουλτούρας, που με βασανίζει αυτές τις μέρες. Σε μια γειτονική χώρα, που βρέχεται από την Μεσόγειο κι ας μην την συγκαταλέγουμε στις μεσογειακές, η εβδομάδα για τα σχολεία και τις δημόσιες υπηρεσίες ξεκινάει την Κυριακή και τελειώνει την Πέμπτη. Γιατί, όπως μου υπενθύμισε ο φίλος μου ο G., ο Θεός δημιούργησε τον κόσμο σε έξι μέρες και την έβδομη -το Σάββατο- ξεκουράστηκε. Θεωρία που συμφωνεί περισσότερο με την ελληνική ονομασία των ημερών (Δευτέρα, η δεύτερη μέρα κλπ.). Το κράτος που αντιστέκεται λίγο στον "ρυθμό" της Δύσης δεν είναι άλλο από το Ισραήλ.

Πόσο παράξενα μικρός ή μεγάλος φαντάζει καμιά φορά ο Κόσμος. Όσο παράξενα μικρός ή μεγάλος είναι και ο Κόσμος που κουβαλάμε...

milonga: είδος μουσικής που εκφράζεται με τον χορό του tango και που χαρίζει το όνομά της στα μέρη όπου γιορτάζονται σχετικές με το tango εκδηλώσεις

un petit paradis dans mon coeur

δεν θα πάψω ποτέ να ερωτεύομαι πόλεις σαν κι αυτή,

όπου η τέχνη είναι μέρος της καθημερινότητας,

όπου από τις πρώτες κιόλας μέρες σε υποδέχονται με κάτι γνώριμο για το "Καλώς όρισες",

όπου σε κάθε γωνιά βρίσκεις αυτούς τους απίστευτους πειρασμούς,

όπου μπορείς να ανασάνεις άπλα,

και όπου κάθε σου βόλτα μυρίζει ελευθερία.

Αναρωτιέμαι...

Έχω ακούσει κατά καιρούς γυναίκες να δηλώνουν πως θα προτιμούσαν να είναι άντρες. Κάθε μια για τους δικούς της λόγους. Εμένα, δεν μου πέρασε ποτέ από το μυαλό. Αν και καμιά φορά σκέφτομαι πως παρουσιάζω στοιχεία εξ αιτίας των οποίων συχνά κατηγορούμε τους άντρες. 

Δεν θα μπορούσα ποτέ να κάνω ορθώς τον διαχωρισμό μεταξύ ασθενούς και δυνατού φύλου. Δεν ξέρω πού πραγματικά είμαστε δυνατές οι γυναίκες και πού σταματά η αδυναμία των αντρών. Ίσως φταίει που εξ αρχής τα καλούπια μού φαίνονται πολύ άβολα. 

Μα δεν δυσκολεύομαι να εντοπίσω το αδύναμό μας σημείο. Ξεκινάει ακριβώς την στιγμή που θα μας πλησιάσει στις τρεις η ώρα το πρωί εκείνος ο τρελός -αθώος ή επικίνδυνος- τύπος και δεν θα ξέρουμε πού να στραφούμε. 

Αναρωτιέμαι, οι άντρες νιώθουν ποτέ φόβο;

ξαφνικά έγινε ο θόρυβος του δρόμου πολύ δυνατός

Κάποτε, αποκοιμιόμουν ενώ άκουγα από το τηλέφωνο αυτή την μελωδία. Τρεμάμενα γρατζουνίσματα, να χαράζονται αργά στην σκέψη μου.

Και κάποτε, υπέκυπτα χωρίς να το ξέρω ακούγοντας ένα άλλο τραγούδι. Να στροβιλίζει μυστικά στο μυαλό μου και να χάνω σιγά σιγά τον έλεγχο.

Μα έχω άπειρες μουσικές που αποφεύγω να τις ονοματίσω. Μην τύχει και δραπετεύσουν από το κάστρο όπου τις έκρυψα. Να έχω να τις ακούω όταν τα παραθυρόφυλλα δεν κλείνουν. Όταν η σιωπή γεμίζει το κενό και τα πάντα αποκτούν το χρώμα του γραφίτη.

la fille sur le pont

Θα μπορούσε άλλη ταινία να με επισκεφτεί τέτοια ώρα..; Να βυθιστεί στις αισθήσεις μου..;  Να μου μιλήσει αυτή την μέρα του ήλιου και της βροχής..;

Σε ασπρόμαυρο φόντο ακούγεται συχνά η φωνή της Marianne Faithful. Συντροφεύει μαγευτικές στιγμές.  Σε μια ταινία μοναδικής φωτογραφίας. Όπου νομίζεις πως αγγίζεις με  τα ακροδάχτυλα τις ψυχές των ηρώων της. Μέσα από ταξίδια, μυστικιστικές επαφές, μικρές φιλοσοφικές περιπλανήσεις. Μέχρι να νιώσεις την λύτρωση της τελευταίας σκηνής. 

Πόσο σπάνια είναι το τέλος τόσο απίστευτα όμορφο...

la vida te lleva...

Πήρα πάλι τους δρόμους. 

Για να με βρω...

Ωδή στον πρώτο έρωτα

Θα σε αγαπάω πάντα. Σαν την πρώτη φορά. Όσοι έρωτες κι αν περάσουν. Όσα πάθη. 

Άγρια, πρωτόγνωρα, βασανιστικά. Χωρίς σενάριο. Με εγωισμό και αθωότητα. 

Κι ας μην υπάρχεις πια. 

Θα είσαι πάντα δικός μου. Θα σου ανήκω πάντα. Για πάντα. 

Κι ας σε κάνει μια άλλη τώρα να χαμογελάς. Κι ας μην σου δωθώ ποτέ ξανά. Ποτέ.

Γιατί μοιράστηκα μαζί σου τα όνειρά μου. Για πρώτη φορά. 

Και κάποτε η αγάπη μου θα γίνει κουβέντα. Μνήμη γλυκειά. Ζεστό χαμόγελο. Φθινοπωρινή αύρα.

Κάποτε θα σε συναντήσω τυχαία. Θα μου λείψουν τα λόγια. Μα όχι η αγκαλιά. 

Να ανατρέξω θέλω στον Αγγελάκα. Μα είναι τόσο δικός σου. 

Τίποτα δεν άφησες για εμένα. Τίποτα.

Ποιος θα Πιστέψει μαζί μου;

Έγραψε ο Μορφέας...

Και πόνεσα πάλι που γεννήθηκα άνθρωπος
Πόνεσα που φέρω απ' αρχής πάνω μου το μαύρο Στίγμα

Όλα τα πουλάω στο όνομα της Ανάπτυξης
Όλα τα σβήνω από την Μνήμη των Ενοχών μου

Γιατί φοβάμαι το Ακατανόητο
Γιατί μισώ ό,τι δεν χωράει στην Αισθητική μου

Είμαι ο Εκλεκτός
Παντοδύναμος Καταστροφέας της Πλάσης μου
Δημιουργός Ανελέητος του Χάους

Είμαι ένας Κούκος
Θύτης ενάντια Ανυπεράσπιστων Νεοσσών
Κηδεμόνας Φρούτων από άλλον Ωριμασμένα

Αυτοκτονώ σιγά σιγά όσο γερνάω
Στερώ το Οξυγόνο από τον μικρό μου Εγκέφαλο

Πώς να αντισταθώ στον Χείμαρρο που τα πάντα παρασέρνει
Πώς να ριζώσω στις Αξίες και τα Πιστεύω μου

Ελπίζω, Πιστεύω, πως πάντα κάποιος θα Υπάρχει...

send... sending... failed...

Έλιωνα κάτω από τον ήλιο... Ήλιος απογευματινός.., η πιο όμορφη ώρα για να σε αγκαλιάσει.., ζεστός.., φιλικός... Από ώρα είχα πετάξει δίπλα μου το πάνω μέρος του μπικίνι... Ο ήλιος με χάιδευε απαλά... Γυρμένη ανάσκελα.., το κορμί μου λοξά.., έπαιρνα πόζες για έναν φανταστικό φωτογραφικό φακό... Έπαιζα με την άμμο.., για να αγγίζονται τυχαία τα πόδια μου.., μικρά χιλιοστά.., να τρίβομαι.., σαν γουργούρισμα γάτας... Το ακουστικό στο αυτί.., χωρίς μουσική να το συντροφεύει... Το καλώδιο να ακουμπάει αθώα την ρώγα μου.., υγρός αέρας να μπαίνει μέσα μου... Τα πόδια ανοίγουν δειλά προς τον ήλιο.., να νιώσω την θέρμη του... Τα δάχτυλα διώχνουν αργά την άμμο από την επιδερμίδα μου... Το άγγιγμα γίνεται χάδι.., στην κοιλότητα ανάμεσα στο κόκκαλο και την κοιλιά.., γύρω από τον αφαλό.., μικρά γρατζουνισματάκια.., πιο τολμηρά.., να κατεβαίνουν.., πιο βαθιά... Φαντάζομαι σοκολατένια φιλιά... Δαγκώνω ελαφρά το χέρι μου.., μεταξύ δείκτη και αντίχειρα.., νιώθω την αρμύρα του.., καταπίνω αργά... Κλείνω τα μάτια... Σε νιώθω μέσα μου...

(Μην απαντήσεις... Μην ξεχάσεις... Δεν υπάρχεις...)

rewind

Έμεινε στα μάτια μου καπνός από τις φωτιές του San Juan. Κόλλησε στο δέρμα μου και λίγο λίγο εισχώρησε μέσα μου. Να κάνει κράμα εκρηκτικό με τον Ερωτόκριτο και το Cerol στο αίμα μου. Να θυμηθώ μία μία τις πατρίδες μου, να τις αποζητήσω. Αυτή της Ελλάδας, της Κρήτης, της Ισπανίας. Αυτή που γυρόφερνες μαζί σου μέχρι εχτές.

Καίγεται πάλι η Ελλάδα. Καίγομαι μέσα μου κι εγώ. Μικρές φωτιές. Λάμψεις από θύμησες, χάδια, εφιάλτες. Τις κάνω δαδί και τις παίρνω μαζί μου. Να φωτίζω το μονοπάτι μου. Να φοβίζω τους λύκους. Να με τυλίγουν με την ζέστη τους και να μη με αφήνουν να ξεχνώ.

Θυμήθηκα τον φίλο μου τον Δ. Φοβάμαι τα τυφλά σημεία, λέει όταν οδηγεί. Τις κατηφόρες που ακολουθούν τις κάθετες ανηφόρες σε κάτι χαμένα ορεινά χωριουδάκια στην Ελλάδα. Τον δρόμο που χάνεται πίσω από στροφές 300 μοιρών και δεν ξέρεις πού πάει. Φοβάμαι τα τυφλά σημεία, απαντώ με την σειρά μου. Το πού πατάς όταν κοιτάς κατάματα τον ήλιο. Τα βήματα σε άγνωστο έδαφος. Τις βουτιές από ψηλά, με τα χέρια ανοικτά σαν να θέλεις να πετάξεις. 

Έκανε σιωπή. Ώρα de siesta. Κι απόμειναν τα καναρίνια να μιλάνε. Σεβάστηκαν το μεσημεριανό μου παραλήρημα. Άκουσαν τις θεωρίες μου περί σταθερών που χάθηκαν. Την αγωνία μου να μην πιαστώ από ξένα κλαδιά. Είδαν μαζί μου το δωμάτιο να μικραίνει. Κινούμενη παγίδα οι τοίχοι του. Το ταβάνι κατέβαινε κι αυτό. Πράγματα σκόρπια παντού. Δεν βρίσκουν την θέση τους. Πνίγονται μαζί μου. Δεν χωράνε. Δεν χωράμε.

Να θυμηθώ...

να χαθώ μέσα στον κόσμο ή σε μια έρημη αμμουδιά... να διώξω την κάπνα του San Juan από τα μάτια μου... να κλέψω μια βάρκα για να φύγω μακριά... να κλείσω τα μάτια μου και να βυθιστώ... να ξεχάσω τι είναι αυτό που έκανε το δάκρυ τόσο αλμυρό... να βρω το ωραιότερο σύννεφο στον ουρανό και να πιαστώ... να κατεβάσω από την μνήμη μου κάθε βασανιστικό χαμόγελο... να τα κρύψω καλά... να ακούσω το βάθος της φωνής σου για μια τελευταία φορά... ξανά... να κάνω ένα βήμα μπροστά...

να ονειρευτώ...

Μέχρι πού φτάνουν τα δικαιώματα του παιδιού σου;

Στην Σουηδία είναι πραγματικοί υπερασπιστές των παιδικών δικαιωμάτων. Ή τουλάχιστον έτσι δηλώνουν οι πράξεις μιας σημαντικής μερίδας τους: Birthday party snub sparks debate. 

Μακάρι να ήταν αυτό πάντα το σοβαρότερο ζήτημα που συζητιέται στα Κοινοβούλια όλων των κρατών και το μοναδικό πρόβλημα. Μακάρι... 

..y el cambio..? ¿cuándo vendrá?

Άλλαξα τις μέρες... τις ώρες...

Αλλάζω γνώμη κάθε λεπτό...

Θα αλλάξω πόλη... χώρα...

Να αλλάξω δέρμα...

Αλλάζω κι εγώ...

Πρωινή σιωπή

Η ζωή στιγμές, μικρά ταξίδια γυάλινα 

Να τις κάνω θάλασσα, να τις κάνω ωκεανούς

Να με βυθίζουν πάντοτε στην αγκαλιά σου...

-Επέστρεφε-

Επέστρεφε συχνά και παίρνε με,

αγαπημένη αίσθησις επέστρεφε και παίρνε με-

όταν ξυπνά του σώματος η μνήμη,

κ'επιθυμία παληά ξαναπερνά στο αίμα

όταν τα χείλη και το δέρμα ενθυμούνται,

κ'αισθάνονται τα χέρια σαν ν'αγγίζουν πάλι.

Επέστρεφε συχνά και παίρνε με την νύχτα,

όταν τα χείλη και το δέρμα ενθυμούνται...

Κ. Καβάφης

should I have written that..?

Σε μια Αθήνα από αναμνήσεις...

...σε πόλεις που δεν σε είχα γευτεί...

Καθρέφτης με σβησμένα σημάδια...

Αφήνω πίσω τον εαυτό μου...

...γεμίζω τα κενά μου με σιωπή...


Nostalgia por caricias perdidas...


A smile for the moments to be lived...

I've got to do something about the dreaming

it leaves the day the loss of been touched...

Για τί θα γράψουμε αύριο;

Διαβάζω από εδώ και από εκεί ωραία ποστάκια χάριν της πρόσφατης παγκόσμιας ημέρας του περιβάλλοντος. Είδαμε γενικότερα αυτή την εβδομάδα κόσμο να καθαρίζει παραλίες, να ξεσπαθώνει στα κανάλια για την αυτοκαταστροφικότητα της ανθρώπινης φυλής και άλλα τέτοια συγκινητικά και αυθόρμητα. Μα ως γνωστός αντιρρησίας και αντιδραστικός άνθρωπος όλο αυτό μου δημιούργησε έναν εκνευρισμό. Σαν τον Γκρινιάρη λοιπόν, δηλώνω πως μου την δίνουν όλες αυτές οι παγκόσμιες ημέρες που υπάρχουν για να ικανοποιούν τις ενοχικές μας συνειδήσεις και να δίνουν τροφή για συζητήσεις του φαίνεστε σε ρηχούς ανθρώπους. Καλά, πάω πάσο. Υπάρχουν και άτομα που δεν θυμούνται να προβληματιστούν μονάχα τις επίσημες ημερολογιακές ημέρες, όπως οι αξιόλογοι κύριοι που ανέφερα πριν. 

Πάντως, επειδή στην "έχω μια απάντηση για όλα" πλευρά μου είναι δύσκολο να αντισταθεί στον πειρασμό, θα πω κι εγώ την ατάκα μου. Εμείς, οι Έλληνες, οι Ισπανοί, οι Ιταλοί, οι Πορτογάλοι, που είμαστε πολύ άνετοι και μεσογειακοί τύποι, λέω να περιμένουμε μέχρι να μας ορίσουν επίσημη ημερομηνία καταστροφής του πλανήτη. Τότε μπορούμε να βρούμε μια γρήγορη λύση, μια δικαιολογία και να την σκαπουλάρουμε ξανά. Εξάλλου, η αναβλητικότητα είναι από τα γνωστά κοινά μας στοιχεία που μας κάνουν τόσο ξεχωριστούς και αξιολάτρευτους. Αυτή τη μάγκικη νοοτροπία δεν πουλάμε και στους τουρίστες για να τους προσελκύουμε;

Προς χαλάρωση της ατμόσφαιρας δύο κομματάκια που μου αρέσουν. Αυτό, γιατί με έκανε να γουστάρω έναν παρεξηγημένο από εμένα καλλιτέχνη. Κι αυτό, λίγο για τους στίχους και πολύ για το video clip που με κολλάει για ανεξήγητο λόγο. 

Περιμένω ενημέρωση για το θέμα της εβδομάδας... ;)

Χθες βράδυ...

Γλύστρησα κάτω από το παντζούρι έξω στο μπαλκόνι. Ξυπόλητη, να μαυρίζουν οι πατούσες στο μάρμαρο. Το μαλλί πιασμένο ψηλά, οι αγκώνες να ακουμπάνε στα κάγκελα. Μια υποψία φεγγαριού πίσω από τις πολυκατοικίες, σαν κεράκια νερού σε ρομαντικό δείπνο. Συνοδία στον άγνωστο μουσικό που διέκοψε τις σκέψεις μου. Τον παρακολουθούσα. Έναν όροφο πιο ψηλά, πίσω από τις μισοτραβηγμένες κουρτίνες. Να στρίβει τσιγάρο, να γρατζουνάει την κιθάρα του, να προσπαθώ να διακρίνω τους στίχους. Μετρούσα την απόσταση. Του θέλω από την πραγματικότητα. Οι λέξεις μου μετατρέπονταν σε σιωπή. Τον είδα απεγνωσμένα να πληκτρολογεί ένα νούμερο. Κάποιες στιγμές είναι πολύ προσωπικές. Γλύστρησα πάλι μέσα και τράβηξα την κουρτίνα.
Κρίμα η ωριμότητα να μην είναι κινηματογραφική.

Σήμερα άνοιξα το μπαούλο...

Μέρες τώρα το κοιτούσα. Περιεργαζόμουν την αύρα του. Η ματιά μου έπεφτε πάντα στην κλειδαριά του. Την ζύγιαζα. Σαν πρό(σ)κληση με καρτερούσε. Να το ανοίξω... Να σκορπίσουν πυγολαμπίδες οι μυρωδιές του... Το κοιτούσα λοξά ενώ διάβαζα τα νέα του κόσμου. Περνούσα δίπλα του και το άγγιζα φευγαλέα. Σαν ακριβοθώρητο θησαυρό με σύστημα ασφαλείας. Οι μεταλλικές του γωνίες με έκαιγαν... Μαγνητικό πεδίο έλξης και προστασίας.
Ξέρω πως μελλοντικά θα είμαι σαν αυτούς που πάσχουν από το σύνδρομο του Διογένη. Κάθε εισιτήριο κινηματογράφου, κάθε εισιτήριο πτήσης, κάθε χαρτάκι με λέξεις γραμμένες από αγαπημένο χέρι είναι ανεκτίμητης αξίας. Κάθε κουβέντα γλυκά ειπωμένη, κάθε γέλιο, δάκρυ, μεθυσμένη αγκαλιά, όλα είναι καλά φυλαγμένα. Στροβιλίζουν μέσα μου σαν πούπουλα σε δώμα με αέρηδες. Ανοργάνωτα, μα πάντα παρόντα.
Σήμερα βούτηξα βαθιά μέσα το χέρι μου. Μέχρι πιο πάνω από το τόξο του αγκώνα μου. Ψαχούλεψα στην ζεστή του υγρασία. Κι αφέθηκα... Σαν να βούλιαζα σε πηγή με καυτό νέρο και νούφαρα. Μυριάδες εκρήξεις από κάθε χιλιοστό της παρουσίας μου. Δεν πάλεψα όπως άλλοτε... Δεν αντιστάθηκα... Το άφησα να εισχωρήσει. Το αποδέχτηκα. Πώς θα μπορούσα να το διαγράψω άλλωστε; Θα με εξαφάνιζα ολόκληρη. ... Θυμάσαι την μέρα που χτυπήσαμε με το μηχανάκι;.. Τρέχαμε να προλάβουμε μια ταινία. Είχα ντυθεί στα κόκκινα. Για να νιώσεις τον πόθο μου. Το κόκκινο έγινε μαύρο από το χάδι της ασφάλτου. Και στον δεξιό μου καρπό φόρεσα ένα σημάδι για ανάμνηση. Σαν βραχιολάκι πρωτομαγιάς για να μην σε κάψει ο ήλιος. ... Πώς θα μπορούσα να χωρέσω τόσες μουσικές σε κουτιά αρχειοθέτησης;...
Στο μυαλό μου ήρθε η Άννα από την ταινία "Σώσε με". Είχε κι αυτή ένα μπαούλο. Αληθινό... Από τα παλιά, που χωρούσαν μια ζωή ολόκληρη και ταξίδευαν πέρα από βουνά και πελάγη. Εκεί, έκρυβε μικρές στιγμές από τις σκέψεις της. Φόβους... Ελπίδες... Εικόνες... Και μια μέρα το έστειλε στον καλό της. (...) Αν είχα ένα τέτοιο μπαούλο, θα με έκλεινα μέσα. Και θα με έστελνα... Μα δεν έχω διεύθυνση παραλήπτη. Ούτε αποστολέα...

Sobre artistas y fascistas

Είναι θέματα που για μένα προσωπικά είναι κρυστάλλινα σαν το νερό. Συχνά αντιλαμβάνομαι ότι αυτό ενεργεί αρνητικά στις πράξεις και αντιδράσεις μου. Και κάθε φορά μου λέω πως από την επόμενη θα πρέπει να υπολογίζω περισσότερο τους παράγοντες που δεν χωρούν στις εξισώσεις μου. Και κάθε φορά την πατάω και μένω σαν βλάκας να κοιτάζω την οθόνη.
Δύο νέες πληροφορίες με αιφνιδίασαν πάλι. Η συμμαχία του Berlusconi κέρδισε χτες θριαμβευτικά τα ηνία της Ιταλίας, ενώ πριν ένα χρόνο ο αναγνωρισμένος Κοσταρικανός "καλλιτέχνης" Guillermo Vargas κέρδιζε τις εντυπώσεις με μια πρωτοφανή έκθεση. Κι έμεινα να αναρωτιέμαι το πώς και το γιατί.

Μη με πιστεύετε. Φούσκα είναι. Και θα σκάσει.

Νιώθω ντροπή. Ξεκινώντας από αυτό το ποστ. Ντροπή. Για τις πυροτεχνικές μου ενοχές που σε μια στιγμή εξανεμίζονται. Για τους αγώνες που παρακολουθώ από τηλεπαράθυρα. Για τις φρικαλεότητες που μαθαίνω μέσα από ταινίες, βιβλία, άρθρα που τυχαία έπεσαν στα χέρια μου. Για την άγνοια που μονάχα σπαροδικά καταπολεμώ. Νιώθω ντροπή. Για την ντουλάπα που ξεχειλίζει από ρούχα. Για το διπλό κρεβάτι που απολαμβάνω μόνη μου. Για το βασανιστικό ερώτημα μικροαστικής νοικοκυράς "τι θα μαγειρέψω αύριο;" που με περιμένει στην γωνία. Νιώθω ντροπή. Για τις ασήμαντες φιλονικίες που κατάφεραν να σκεπάσουν -έστω και στιγμιαία- το χαμόγελό μου. Νιώθω ντροπή για τις στιγμές που δεν νιώθω ευγνώμων. Ντροπή. Που κάθε μέρα θέλω πιο πολύ. Ντροπή που δρω με κέντρο τον εαυτό μου. Ντροπή. Για το παρελθόν που κουβαλάω στο αίμα μου. Για το μέλλον που απειροελάχιστα προσπαθώ να αλλάξω. Για έναν μισθό που συνεχώς αυξάνεται ενώ δεν το έχω ανάγκη. Νιώθω ντροπή. Που αντί να ψάχνω την λύση γράφω ένα ακόμα εγωκεντρικό ποστ. Ντροπή. Γιατί ξέρω πως το βράδυ η σκέψη που δεν θα με αφήσει να κοιμηθώ δεν θα έχει σχέση με αυτές τις γραμμές, αλλά με μια αγάπη που όπως όλες μας τελείωσε.

Mare Nostrum

Έτσι ονόμαζαν οι Ρωμαίοι την Μεσόγειο, "θάλασσά μας". Το ίδιο όνομα διάλεξαν και οι Ισπανοί για τον Υπερ-Υπολογιστή που έστησαν στην Βαρκελώνη. Στεγάζεται σε ένα παλιό εκκλησάκι στο Πολυτεχνείο της Καταλωνίας και, παρ'οτι προσωπικά το βρίσκω αξιολάτρευτο, πρόκειται για έναν από τους ισχυρότερους υπερ-υπολογιστές του κόσμου. Με 20 ΤΒ RAM καταλαμβάνει την 1η θέση στην Ευρώπη και την 13η σε ολόκληρο τον κόσμο*. Οι δυνατότητές του απεριόριστες, ενώ η λίστα αναμονής για την διεξαγωγή ερευνών κυμαίνεται στους 4 μήνες.

Όχι δεν αποφάσισα να εισχωρήσω στον χώρο των (προσφιλών μου) κομπιουτεράδων. Μα όταν είδα προχτές το ρεπορτάζ ένιωσα υπερηφάνεια. Ήθελα να ψάξετε λοιπόν λίγο μόνοι σας τον μαγικό κόσμο των υπερ-υπολογιστών και να εκφράσω την έκπηξή μου για αυτό το πρωτοφανές συναίσθημα. Κρίμα που αγνοώ αντίστοιχα παραδείγματα για την Ελλάδα.

μια Ελληνίδα, ένας Δανός και ένα τραμ στην Ισπανία

ερώτηση: Πόσες είναι οι πιθανότητες να πηγαίνεις αμέριμνη με το τραμ (αντί για το όμορφό σου ποδηλατάκι), να χτυπήσει τηλέφωνο από Ελλάδα, να κάθεται λίγες θέσεις πιο κει ένας Δανός, να σηκωθεί, να σε πλησιάσει, να σου πει "Γεια σου!" με σπαστή προφορά, να αρχίσει να σου μιλάει για την Ελληνίδα που γνώρισε στην Καλαμάτα (στην Καλαμάτα;!;) και τον αγαπημένο της τραγουδιστή τον Ιωαννίδη και όλα αυτά σε απόσταση δύο στάσεων;

απάντηση: Ακριβώς όσες χρειάζονται για να σου δώσει το προσωπικό του email και να σου ζητήσει "Σε παρακαλώ..!" να του στείλεις ένα συγκεκριμένο τραγούδι που του θυμίζει εκείνη.

περπάτησα πάρα πολύ και τα φτερά μου τα'χω χάσει...


Κι εγώ που νόμιζα πως ήτανε (;) δικό μου...

Άστρα μη με μαλώνετε...

που πάλι εκρήγνυμαι. Που δεν δέχομαι ο αντρικός καημός να είναι αντρίκιος, παληκαρίσιος, με το κεφάλι ψηλά, αξιοσέβαστος από όλους. Και κάθε πίκρα ειπωμένη από γυναικείο στόμα να είναι μελό, ανάξια συγκίνησης και προσοχής, δραματουργική, χωρίς ψυχή και σθένος.
Όλη η εκτόνωση δική μου!

Paloma negra

-paloma negra-

Ya me canso de llorar y no amanece
Ya no sé si maldecirte o por ti rezar,
Tengo miedo de buscarte y de encontrarte
Donde me aseguran tus amigos que te vas.

Hay momentos en que quisiera mejor rajarme
Pa’ arrancarme ya los clavos de mi penar,
Pero mis ojos se mueren sin mirar tus ojos
Y mi cariño con la aurora te vuelve a esperar.

Y agarraste por tu cuenta la parranda,
Paloma negra, paloma negra, dónde dónde andarás?
Ya no juegues con mi honra parrandera,
Si tus caricias han de ser mías, de nadie más.

Y aunque te ame con locura ya no vuelvas,
Paloma negra eres la reja de un penal,
Quiero ser libre, vivir mi vida con quien yo quiera,
Dios, dame fuerzas, que me estoy muriendo por irlo a buscar.

Y agarraste por tu cuenta la parranda.

Ανταπόκριση εκ του ασφαλούς

Στην Ευρώπη των ευκαιριών, της δημοκρατίας, της ενότητας συχνά έρχομαι αντιμέτωπη με γεγονότα που δεν κατανοώ. Ο αστρολογικός μου χάρτης σκιαγραφεί ένα άτομο ανήσυχο με έντονες ιδεολογικές και επαναστατικές τάσεις. Η συμβίωση με τον εαυτό μου τόσα χρόνια από την άλλη πλευρά μου υποδεικνύει ότι μάλλον έχουμε να κάνουμε με μια αντιρρησία εκ γενετής που αντιδρά σε κάθε καταπάτηση της ελευθερίας της ή της ελευθερίας όλων των άλλων. Είναι αναπόφευκτη λοιπόν η ανατριχίλα που με διαπερνά στο άκουσμα της σιωπής.

Ο αξιότιμος δικαστής κος Garzón, σε μια απόπειρα να περιορίσει την επιρροή της ΕΤΑ, ακυρώνει κάθε δραστηριότητα των κομάτων ANV και PCTV που κατηγορούνται για συνεργασία με την τρομοκρατική ομάδα. Παγώνει τους τραπεζικούς τους λογαριασμούς, τους αφαιρεί το δικαίωμα να παρουσιαστούν στις επερχόμενες εκλογές του Μαρτίου, τους απαγορεύει οποιαδήποτε προπαγανδιστική ενέργεια ή συμμετοχή σε πολιτικής μορφής εκδήλωση και, γενικότερα, σφίγγει αποφασιστικά τον κλοιό γύρω τους. Επειδή δεν ζούμε στον Μεσαίωνα ούτε υπό δικτατορικό καθεστώς φυσικά, δεν τους καίει στην πυρά και ούτε καθιστά παράνομες τις συναρθροίσεις άνω των τριών. Βέβαια, προς αποφυγήν εκπλήξεων, τους κόβει όλες τις παροχές (νερό, τηλέφωνο, ηλεκτρικό) σε όλες τους τις εγκαταστάσεις.

Παραμένοντας στην ίδια χώρα και λίγο πριν τις εκλογές, ακούγονται τα μεγαλεπίβολα σχέδια από όλες τις πλευρές. Προσπαθώντας να πείσει τους ψηφοφόρους ο Mariano Rajoy τους αναπτύσει τις προτάσεις του για την καλυτέρευση της ποιότητας ζωής τους. Μία από αυτές είναι η χορήγηση βίζας μετα βαθμολογίας για τους μετανάστες. Σύμφωνα με τις γνώσεις τους επί της ισπανικής γλώσσας, κουλτούρας και νομοθετικού συστήματος, αλλά και την δυνατότητά τους για επαγγελματική ένταξη, θα αξιολογούνται οι υποψήφιοι μετανάστες. Οι πιο "ενδεδειγμένοι" και εφ'όσον δεν ξεπερνάται το επιθυμητό ποσοστό ένταξης, θα βραβεύονται με το δικαίωμα διαβίωσης και εργασίας στα ισπανικά εδάφη. Αν προέρχεσαι από μια φτωχή χώρα βέβαια, που δεν σε προετοίμασαν με τα απαραίτητα μαθήματα ισπανικών ή το χαρτί Πανεπιστημίου σου δεν ανταποκρίνεται στις εδώ επαγγελματικές απαιτήσεις, το πιθανότερο είναι ότι η αίτησή σου θα προωθηθεί στην λίστα με τους απορριφθέντες. Το ακόλουθο μέτρο, φυσικά, δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί στην περίπτωση των πολιτών της ΕΕ. Οπότε καθόλου δεν μας απασχολούν οι χιλιάδες Άγγλοι, Γερμανοί και Βέλγοι συνταξιούχοι που ζουν στις αντίστοιχα δικές τους μικρές κοινωνίες κατά μήκους της Λευκής Ακτής (Costa Blanca) για παράδειγμα, που αγνοούν συχνά τις δύσκολες λέξεις "ψωμί", "τομάτες", "μήλα" στα ισπανικά όταν βρίσκονται στο μπακάλικο της ισπανικής γειτονιάς τους.

Ο μεγάλος αδελφός της Ισπανίας, η Γαλλία, υπήρξε ο εμπνευστής του πρωτοπόρου μεταναστευτικού σχεδίου. Στη γειτονική χώρα, βέβαια, είναι πολύ πιο εξελιγμένοι. Εκεί ο μετανάστης υποχρεούται να υπογράψει συμβόλαιο σεβασμού προς την γαλλική δημοκρατία, συνοδευόμενο από ιατρικές εξετάσεις κι ένα τεστ "γνώσεων" σχετικά με την επιθυμητά μελλοντική του χώρα. Επειδή ο Nicolas Sarkozy όμως ήταν προνοητικός όταν το συνέταξε επί της υπουργικής του θητείας, το αναφερθέν συμβόλαιο είναι ανανεώσιμο μετά τον πρώτο χρόνο υπό την προϋπόθεση ότι ο υποψήφιος παρακολούθησε τα απαιτούμενα μαθήματα γλώσσας και προετοιμάστηκε κατάλληλα για την ομαλή ένταξή του. Μάλιστα, επειδή η σημαντικότητα της οικογένειας είναι απόλυτα αναγνωρίσιμη στην Γαλλία, παράλληλα με τα εντατικά του μαθήματα ο μετανάστης "προτρέπεται" να αποκτήσει μια εργασία που να του παρέχει τουλάχιστον τον βασικό μισθό των 1.οοο € μηνιαίως, ώστε να μπορέσει να "καλέσει" την οικογένειά του στην νέα του πατρίδα. Ως γνωστόν, η Γαλλία είναι από τις πλέον φτηνές χώρες όπου άνετα μπορούν να ζήσουν με αυτό το ποσό τα μέλη μιας φυσιολογικής οικογένειας. Εξάλλου, ο χαμηλός δείκτης ανεργίας ευνοεί την εύρεση ενός καλού πόστου.

Ελπίζω μονάχα σύντομα να ακολουθήσουν και οι δικοί μας -αν δεν έχουν προβεί ήδη εν αγνοία μου στην διαδικασία- τα προοδευτικά αυτά μέτρα προάσπισης της εθνικότητάς μας. Η ελληνική και ευρωπαϊκή μας ταυτότητα πρέπει να υπερασπιστεί από τους "βαρβάρους" που απειλούν με την πολυχρωμία την καθαρότητα της κοινωνίας μας. Αν και από ό,τι διάβασα εδώ πρόσφατα, βρισκόμαστε σε καλό δρόμο.




If you look for the bad in people expecting to find it, you surely will.

Abraham Lincoln

διακοπή για διαφημίσεις

read my mind

decisiones

Απόφαση δεν παίρνει μόνο κάποιος που διαλέγει το Α ή το Β από τις δύο επιλογές που του δίνονται. Απόφαση παίρνει επίσης κάποιος που επιλέγει να μην κάνει τίποτα από τα δύο.

entre paréntesis

(la vida es lo que sucede mientras hacemos planes)

Αδρανή δρώμενα

Είναι στιγμές που ένας ακατανίκητος φόβος τρυπώνει στην ψυχή μου. Στην πορεία της ζωής μου ένας άνθρωπος με έμαθε να αναρωτάμαι για κάθε πράγμα το γιατί. Δεν δέχεται πάντα απάντηση αυτό το "γιατί". Κι υπάρχουν φορές που την απάντηση δεν την βρίσκω. Τότε με κυριεύει, με στοιχειώνει και σαν αντίλαλος κραδαίνει το σώμα μου, το άυλο σώμα μου.

Εδώ και καιρό απέφευγα σχεδόν συστηματικά να παρακολουθώ ειδήσεις. Μια αηδία είχε εισχωρήσει βαθιά μέσα μου. Κορεσμός από επιφανειακά, ψευδαληθή επαναλαμβανόμενα γεγονότα. Κάθε ανάγνωση των ειδησεογραφικών σελίδων, κάθε παρακολούθηση των νέων στην τηλεόραση, επαλήθευση της μη ουσίας. Συχνά απογοητεύτηκα και από τους συγγραφείς του ιστοχώρου. Αναμάσηση των ίδιων ιστοριών τυπωμένες σε άλλο χρώμα. Γραμμένες στην ίδια απλησίαστη γλώσσα* των πολιτικών, διπλοματών και φερόμενων με παιδεία κεφαλαιούχων. Κι εγώ περίμενα πως ίσως από εδώ μέσα ξεκινήσει η επανάσταση.

Δεν αναφέρομαι σε επανάσταση πολιτική. Δεν μιλάω για αγρότες, τους απλούς αγρότες σαν τους πατέρες, τους παππούδες μας που φόρτωναν τόνους καρπούζι με αντάλλαγμα μετά βίας το ημερομίσθιο των εργατών, που θα πλημμυρίσουν σαν άλλοτε τον Θεσσαλικό κάμπο για να διεκδικήσουν ό,τι δικαιωματικά τους ανήκει. Είναι κινήματα που θέλουν πιο υπεύθυνη παρουσία. Σκεφτόμουν μια επανάσταση ανθρώπινη. Μια επανάσταση του μυαλού κόντρα της αδράνειας, κόντρα της απάθειας, κόντρα της απραξίας του ίδιου του μυαλού. Όπου η ανθρωπιά, η παιδεία, ο σεβασμός προς τους άλλους και τον εαυτό μας ορθώνουν ανάστημα και δεν παραμένουν σκιές.

Στην εποχή της πληροφόρησης είχα και έχω μεγαλύτερες απαιτήσεις. Όταν όλοι μπορούν να έχουν πρόσβαση στην παιδεία, όταν υπάρχει ελευθερία λόγου και τύπου, όταν μπορείς να βρεις κάθε είδους πληροφορία μέσω internet, όταν μπορείς να ταξιδέψεις από το ένα άκρο στο άλλο σε λίγες ώρες και να γνωρίσεις διαφορετικές σκέψεις και απόψεις, τότε δεν μπορώ να δεκτώ κάτι λιγότερο του εποικοδομητικού. Αν μη τι άλλο αρνούμαι να δεκτώ την μαζοποίηση, τον μιμιτισμό, την αποχαύνωση. Περιμένω, ελπίζω, απαιτώ να μην εγκαταλείψουμε το σπουδαιότερό μας εργαλείο να σκουριάσει.

Πάντα είχα το κακό ελάττωμα να προσδοκώ πολλά από ό,τι πιο πολύ αγαπώ και πιστεύω. Ίσως για αυτό να απογοητεύομαι καμιά φορά και από τα ελληνικά δρώμενα. Σε σύγκριση με πολλούς από τους ευρωπαίους γείτονές μας, αφού με αυτούς μοιάζουμε πιο πολύ λόγω ιστορίας, χαιρόμουν που ο Έλληνας πολίτης εμφανίζεται με πολιτική συνείδηση. Όχι πολιτικοποιημένος, με την έννοια του χρωματισμού, αλλά αεικίνητος, διεκδικητικός, σκεπτόμενος. Με πονάει πολύ όταν με διαψεύδουν.

Εναντιώνομαι φυσικά στην τάση μερικών για κατακραυγή οποιασδήποτε πράξης με ελληνική σφραγίδα. Δεν είμαστε μουσείο που εκθέτει το χείριστο των πάντων. Εξάλλου λίγο διαφέρουμε από τους υπόλοιπους, μόνο που τα μάτια μας δεν το βλέπουν. Παρόμοιοι άνθρωποι, παρόμοιες συνθήκες, παρόμοιες πορείες στην Ευρώπη των λίγων και των πολλών. Δεν είμαστε κρανίου τόπος όπου τίποτα (θετικό) δεν συμβαίνει. Υπάρχουν άτομα που δραστηριοποιούνται, που προβληματίζονται, που πράττουν. Η γκρίνια και η μιζέρια, άλλωστε, λίγα μπορούν να προσφέρουν. Το μόνο που χρειάζεται είναι κριτική σκέψη.

Πριν δυο βδομάδες υπέπεσα. Άρχισα πάλι να παρακολουθώ καθημερινά τις ειδήσεις και να ψαχουλεύω ασταμάτητα στον τύπο άλλων χωρών. Βρισκόμενη στην Ισπανία, βέβαια, αλλάζει η πραγματικότητα, η ματιά μου. Μα ο γνωστός αυτός φόβος δεν άργησε να με επισκεφτεί. Φαύλοι κύκλοι από ρετουσαρισμένες ειδήσεις, σπατάλη χρόνου σε γεγονότα κατινίστικης φύσης που δρουν σαν πέπλο ομίχλης στην σκέψη μας κι ένα τεράστιο "γιατί" να αναβοσβήνει σαν ταμπέλα νέον στο κεφάλι μου. Όταν ξεκίνησα την αποχή μου ήταν επειδή φοβόμουν πως τόση βία, τόσος πόνος κι ανθρώπινος εξευτιλισμός θα με καταντούσαν απαθή, θα έκλεβαν την ανθρωπιά μου και θα έσβηναν την δύναμή μου να σκέφτομαι και να δρω. Τώρα, άλλη μια φορά, κυριεύομαι από τρόμο. Δεν βλέπω το νόημα, το πού οδηγούν οι πράξεις μας. Δεν ξέρω την αξία τους ή αν όσα κάνουμε είναι ένα κόλπο για να γεμίσουμε τον χρόνο μας μέχρι να περάσει κι αυτή η ζωή.

Με λίγα λόγια, ανησυχώ.

* Διίσταμαι στις απόψεις από μόνη μου. Ακόμα δεν αποφάσισα αν πρέπει να εμπλουτίσουν το λεξιλόγιό τους οι πολλοί, να πάψουν να χρησιμοποιούν φανφαρώδικες εκφράσεις επί ορισμένων θεμάτων οι λίγοι, ή αν πρέπει να κάνουμε ένα βήμα όλοι μας προς την κατεύθυνση που μας αναλογεί και να συναντηθούμε επιτέλους σε κάποιο σημείο (όχι απαραίτητα την μέση).

Εις μνήμην

Διαβάζω στίχους του Angel González και ταυτίζομαι. Είναι που μας άφησε αυτό το Σάββατο και τον ξαναθυμήθηκα. Είναι και που δεν μου βγαίνει η ρημάδα η εργασία για την αρχιτεκτονική των Βισιγότθων. Με αγγίζει λίγο πιο πολύ γιατί δεν φοβήθηκε να υψώσει το ανάστημά του, γιατί ανήκει στην ατρόμητη γενιά του '50. Κι όλο επαναστατώ μέσα μου τώρα τελευταία. Τα γκρεμίζω και τα ξαναχτίζω όλα από την αρχή. Μέχρι να βρω το συνολάκι που καλύτερα μου κάθεται.
Παραθέτω τους στίχους λοιπόν. Γιατί δεν θα ησυχάσουν τα δάχτυλά μου αν δεν γράψουν ούτε σήμερα κάτι. Γιατί πρέπει να δικαιολογήσω την απουσία μου. Γιατί τόσες μέρες στριφογυρίζουν λέξεις στο κεφάλι μου που αρνούμαι να εκφράσω. Γιατί επαναστατώ, μα δεν ξέρω πώς να αντισταθώ και να βγω από τον λαβύρινθο που μόνη μου με έβαλα.
Προειδοποιώ: γράφω μόνο τα μέρη που μου αρέσουν. Και η μετάφραση δική σας.


-el otoño se acerca-
se diría que aquí no pasa nada,
pero un silencio súbito ilumina el prodigio:
ha pasado
un ángel
que se llamaba luz, o fuego, o vida,
y lo perdimos para siempre.


-nada es lo mismo-
la lágrima fue dicha
...
no es bueno repetir lo que está dicho
...
nada es lo mismo.
Habrá palabras nuevas para la nueva historia
y es preciso encontrarlas antes de que sea tarde.


-inventario de lugares propicios al amor-
queda quizá el recurso de andar solo,
de vaciar el alma de ternura.


Είναι που μου άφησε μια γεύση γλυκειά,
γεμάτη αγάπη.

Ένα παραμύθι χωρίς παραμύθι

Ήτανε μια φορά κι έναν καιρό ένα κοριτσάκι σαν όλα τα άλλα. Ζούσε σε πολλά διαφορετικά σπίτια σαν όλα τα άλλα. Σε πολλές διαφορετικές πόλεις και χωριά, σαν όλα τα άλλα. Σε χώρες όμοιες με όλες τις άλλες. Κι η ιστορία του έμοιαζε λίγο πολύ με όλες τις άλλες.
Είχε μαγουλάκια ζουμπηχτά, δυο κοτσιδάκια στα μαλλιά του, ένα σε κάθε πλάι, κι όποτε ήταν στεναχωρημένο χόρευε. Μικρό αγοροκόριτσο, με τις μακριές φούστες που του έφτιαχνε η μητέρα του, πάλευε και τσακωνόταν πάντοτε με τα αγόρια από τις μεγαλύτερες τάξεις. Υπερασπιστής του δικαίου, ακόμα και του δικαίου που δεν έχριζε υπεράσπισης, δεν φοβήθηκε ποτέ να φωνάξει την γνώμη του.
Αδελφάκια δεν του έκαναν οι γονείς του. Ένα που είχε κάποτε έφυγε πριν προλάβει να το γνωρίσει. Έμαθε να παίζει μόνο του. Του άρεσε. Να τρέχει στα χωράφια, να χώνεται στα βιβλία του, να ταξιδεύει με τις δικές του ιστορίες. Φιλίες δεν έκανε εύκολα. Δεν είχε μάθει. Κάθε που έκανε ένα φίλο έπρεπε να φύγει κι όταν μετά από καιρό γύριζε όλα είχαν αλλάξει. Μα ακόμα κι όταν ήταν μόνο του, δεν κατάφερε να νιώσει μόνο.
Αντιρρησίας συνείδησης εκ γενετής, πεισματάρικο κι ισχυρογνώμον ήθελε πάντοτε να του φέρονται σαν όμοιο. Δεν του αρνήθηκαν ποτέ τίποτα. Δεν ζήτησε ποτέ τίποτα που θα μπορούσαν να του αρνηθούν. Είχε το δικαίωμα της κρίσης κι έτσι δεν του έμειναν απωθημένα. Έμαθε να συζητάει, να διαπραγματεύεται και να χρησιμοποιεί το κεφάλι του. Έμαθε να κάνει τα λάθη του, να παλεύει και να τα διορθώνει. Κι ας χρειαζόταν πολλές προσπάθειες για μερικά.
Δεν πίστεψε ποτέ στον ΆηΒασίλη με τα δώρα. Ήξερε ακριβώς πού τα έκρυβαν οι γονείς του και πότε τα αγόραζαν. Και πάντα περίμενε με την ίδια αγωνία να τα ανοίξει και να δει τα χαμόγελά τους. Δεν πίστεψε ούτε στην νεράιδα που έπαιρνε τα δόντια των παιδιών για να κάνει πραγματικότητα τις ευχές τους. Μα δεν άφησε ούτε ένα δόντι που να μην το πέταξε στα κεραμύδια. Αργότερα, δεν πίστεψε στον γαλάζιο πρίγκιπα που θα έρθει καβάλα στο καμαρωτό του άλογο για να το σώσει. Δεν υπήρξαν ποτέ κακές μάγισσες και μητριές στην δική του ιστορία. Εξάλλου, δεν συμφωνούσε ιδιαίτερα με την συσσώρευση πλούτου σε λίγα χέρια.
Μεγαλώνοντας θέλησε να κάνει κάτι όμορφο με όσα είχε μάθει. Είχε πολλή αγάπη μέσα του κι ήθελε να την μοιράσει. Έψαξε να βρει το δρόμο του και νομίζω ακόμα ψάχνει. Μάλλον του αρέσει να ψάχνει, να χάνεται και να ανακαλύπτει. Μα πιο πολύ από όλα του αρέσει να μοιράζεται. Γι'αυτό καμιά φορά, όταν μένει μόνο με τις σκέψεις του, στεναχωριέται που δεν πίστεψε στον γαλάζιο πρίγκιπα. Αυτός θα ερχόταν παρά τα όσα λάθη και δεν θα υπήρχε δράκος που να μην μπορεί να σκοτώσει.

Φαντάσου λέει...

... να μένεις σε ένα νησί.

Να είναι μικρό, για να χωράει στην είσοδο του λιμανιού της μεγάλης πόλης. Να είναι μεγάλο, για να έχει το δίκο του σχολείο και εφημερίδα.

Να τρέχεις ξέγνοιαστος σε καταπράσινα δρομάκια. Μυρίζοντας θάλασσα. Τα αυτοκίνητα, να πηγαίνουν σιγά για να μη σε τρομάζουνε. Να παίζεις μουσική σε πέτρινα κτίσματα γεμάτα ιστορία.

Πιο μικρός, να χώνεσαι στο παλιό φρούριο. Να κρυφοκοιτάς τους μεγάλους που αθόρυβα διορθώνουν γέρικα καράβια. Να πολεμάς με πειρατές. Να τους προσμένεις καρτερικά να ξεπροβάλλουν μες τη νύχτα και να ονειρεύεσαι.


Κι όταν μεγαλώσεις, να παίρνεις το καραβάκι και να περνάς απέναντι. Μικρές αποδράσεις για σινεμά, θέατρο, ερωτικά σκιρτήματα. Να ρεμβάζεις από την πλώρη τον σμαραγδένιο σου παράδεισο. Να τον κοιτάς να ξεμακραίνει και να του υπόσχεσαι πως θα γυρίσεις γρήγορα. Γιατί σαν μαγνήτης σε ελκύει η ατίθαση ελευθερία του. Γιατί μονάχα εκεί αναπνέεις.

Σχίζεται ο ουρανός...

... μα οι βροντές βουβαίνουν.

Αστραπές φωτίζουν εσώστρεφα.

Διατείνων αστέρας που ναυάγησε.

granada desparramada por el suelo

Una rosa clavada en mi pared,
castigando borrascosos pensamientos.
El corazón sangrando abundante amarillo;
lágrimas encarceladas en ojos de cristal,
por fingirse serenidad en pleno tormenta.

Cambio mi habla para esconderme;
para ocultar el llanto de mi alma.
N i e g o florecer en esta tierra de mentiras
que mis uñas cultivaron desde hace tiempo.
N i e g o decirte del desierto de mis sueños,
por esperar merecerte otra vez.

οξυγόνο

Δεν είναι μαθημένο το μυαλό μου στις τελικές προθεσμίες. Δεν είναι φτιαγμένο για να του θέτουν όρια. Θέλει άπλα η ψυχή μου. Άπλα η σκέψη μου. Να τρέχει και να σταματάει παιχνιδιάρικα όπως σε λειβάδια μικρό παιδί. Να τρελένεται το μοτεράκι της όρασής μου από τα χρώματα, από τις γεύσεις. Η κούρασή μου χρειάζεται δροσοσταλίδες από αγαπημένο ανάγνωσμα. Βουτιά σε κρυστάλινα νερά μετά από σάουνα κάθε πολύχρωμο ωράριο. Σαν παπαρούνα που άγαρμπα την έκοψαν χάνω την λάμψημου όταν μηχανικά φωτοτυπώ κινήσεις. Γκριζάρει το δέρμα μου όταν το ξυπνητήρι διακόπτει την δημιουργία μου.

επαναστατώ για το οξυγόνο μου!

ονειρικό μετά πηξίματος διάλειμμα

μέσα στην πουπουλένια γαλαζότητά του να κρυφτώ
να αγναντεύω τους αετούς να ξεμακραίνουν
να ρίχνω κλεφτές ματιές στο τρέξιμο του χρόνου από κάτω
μέχρι να γυρίσει το βλέμμα του αλλού

για να προλάβω

σε αντιδιαμετρική απόσταση απ'το κοντά μου

Κάθησα σε ένα παγκάκι. Σε μια άγνωστη πόλη. Εισβάλλοντας αδιάκριτα στο άσπιλο των ιδιοκτητών του.

Ξεφύλλισα το βιβλίο της ζωής μου. Διαβάζοντας λαίμαργα. Κι άλλοτε καρτερικά. Επαναλαμβάνοντας συνωμοτικά μικρές λέξεις και σημεία στίξης.
Αναμάσησα το χτες. Σαν τυχαίος αναγνώστης που ερμηνεύει κάθε ιστορία σύμφωνα με τα θέλω του.
Δεν το κοίταξα κατάματα. Για να μην σπάσει ο καθρέφτης από το ψέμα μου.
Μέσα από βιτρίνες έψαξα το βλέμμα μου. Φοβήθηκα και δεν το αντίκρισα.
Γύρισα την ταινία ακόμα πιο πίσω. Λίγο πριν την αρχή του τίποτα. Κόλησε ο ιμάντας και αρνήθηκε την καθαρότητα. Μικρός οικοιοθελής καταρράκτης στον αμφιβληστροειδή μου.
Περίμενα τα φύλλα να σκεπάσουν τα λόγια μου,
κι έγινα αέρινη.

Αναδρομικό (pensamientos de tren)

Όλα ξεκίνησαν μια μέρα μοναξιάς. Η συναυλία δυνάμωνε στο σαλόνι μου. Φίλοι με μεγάλα χαμόγελα. Κι η καρδιά να χαρακώνεται. Φθινόπωρο στα ενδόψυχα. Τα πέπλα ένα-ένα να πέφτουνε κι ο κορμός φανερώνεται. Κινήσεις κοφτές. Δύναμη και θέληση. Μοναδικό εργαλείο, το ψαλίδι. Τα δάχτυλα ξεχωρίζουν την πρώτη τούφα. Την χαϊδεύουν απαλά. Την πλάθουν. Η λεπίδα την διχοτομεί. Το βλέμμα ακολουθεί την πτώση της. Δεν μάτωσε. Λαμπυρίζει από ηδονή. Τα δάχτυλα μπλέκονται πάλι στο δάσος με τα πνεύματα. Το ψαλίδι τελετουργεί. Ξανά και ξανά. Μέχρι να φωτίσει. Μέχρι να αποκοπεί ό,τι καμμένο.

Και το ταξίδι μόλις αρχίζει...

΄Οταν ένας Γερμανός και ένας Εστονός συναντιούνται...

... κάποια θέματα είναι αναπόφευκτο πως θα συζητηθούν. Κι όταν πρόκειται για νεαρά παθιασμένα άτομα με ακλόνητες ιδέες είναι σχεδόν σίγουρο πως θα μονοπωλήσουν για πολλή ώρα την συζήτηση.

Φοιτητές παρόμοιου κλάδου, 24άρηδες, πιάστηκαν σε μια άλλη συζήτηση μιας Ελληνίδας κι ενός 30άρη Ρώσου λίγο πιο φιλοσοφικού περιεχομένου. Στην αρχή συμμετείχαν ομαλά, μα γρήγορα ορθώθηκαν τα τείχη. "Ο κομουνισμός είναι η χειρότερη ανακάλυψη όλων των αιώνων", δήλωσε ο M. από το Tallinn. "Δεν υπάρχει τίποτα χειρότερο, πιο απάνθρωπο από τον φασισμό", αντιτάχθηκε ο P. Τα αρχικά επιχειρήματα γνωστά σε όλους. Όταν κανένας δεν επιβλήθηκε του άλλου έψαξαν βαθιά στις γνώσεις τους για όλα τα πειστικά στοιχεία. Ακριβείς ημερομηνίες ανατριχιαστικών γεγονότων, συμφωνητικά, δηλώσεις ηγετών, τερατώδεις αριθμοί θυμάτων αναφέρθηκαν. Η βασική γραμμή ήταν πάντα η φρικαλεότητα του να επιλέγεις βάσει θρησκείας ή/και πνευματικής υγείας το "σκάρτο υλικό" και η απανθρωπιά τού να βάζεις ομοεθνείς, συμπολίτες να αλληλοπροδίδονται, να σκοτώνονται με δικαιολογία έναν ιδεολογικά ανώτερο σκοπό. Τα πνεύματα οξύνθηκαν όταν ο M. ως υπεράσπισή του ανέφερε ότι έναν χρόνο πριν που οργάνωνε τις συναντήσεις των skinhead στο Tallinn - αν και ο ίδιος δεν είναι μέλος - γνώρισε πολλά εφυή άτομα που τίποτα δεν είχαν εναντίον των Εβραίων.

Όσο η λογομαχία συνεχιζόταν άφησα το μυαλό μου να περιπλανηθεί. Προσπάθησα να διαβάσω τα μάτια του Ρώσου - δεύτερη γενιά ήδη στην Εστονία μα πάντα Ρώσος - που παρακολουθούσε αμίλητος. Αναρωτήθηκα για τα βαθιά πιστεύω των γονιών αυτών των δύο παιδιών, αλλά και της κοινωνίας. Άλλωστε ο P. από την δυτική Γερμανία ήταν πολύ μικρός όταν έπεσε το τείχος κι ο M. μόλις 8 χρονών το '91 για να έχει έντονες συνειδητές αναμνήσεις. Άραγε ο P. θα είχε τις ίδιες πεποιθήσεις αν είχε γεννηθεί από την άλλη πλευρά; O M., αν στην οικογένειά του υπήρχαν Εβραίοι; Απόρησα με τον Ισπανό και τους υπόλοιπους Εστονούς και Λετονούς που παρέμεναν αμέτοχοι. Εξεπλάγην όταν η Αυστραλή λόγω αδιαφορίας/βαρεμάρας άρχισε να μου μιλάει για το χιόνι που είχε πέσει εκείνο το πρωί. Μετά θυμήθηκα πως στις Βαλτικές χώρες αρχικά περίμεναν τον Χίτλερ σαν λυτρωτή και ίσως αργότερα ξέχασαν να του θυμώσουν αγνοώντας το συμφωνητικό που τους παρέδιδε ξανά στην δικαιοδοσία της Σοβιετικής Ένωσης. Εκεί πέρασε σαν ταινία μικρού μήκους από την μνήμη μου μια ιστορία που μου είχε διηγηθεί ο Λιθουανός συγκάτοικός μου. Όταν ήταν μικρός έπαιζε πόλεμο με τα παιδιά των Ρώσων στρατιωτικών τα οποία πάντα τον ανάγκαζαν να έχει τον ρόλο του Γερμανού και γι'αυτό τον φώναζαν φασίστα. Από τότε υποσυνείδητα αποφάσισε ότι οι φασίστες δεν μπορεί να είναι πολύ κακοί, αφού αυτόν που ήταν τόσο καλός τον αποκαλούσαν έτσι. Βέβαια, πάντα παραδεχόταν πως κατά την σύντομη γερμανική κατοχή η οικογένειά του δεν είχε υποφέρει, σε αντίθεση με τα χρόνια του κομουνισμού όπου πολλά μέλη της κληρικοί είχαν δεχτεί ιδιαίτερες πιέσεις.

on repeat

archive - again

"όλα τα πτώματα έχουν το ίδιο δέρμα"

Γιορτή. Πάνω από το κεφάλι σου. Και μέσα χαλασμός. Σύμβολα κινέζικα. Φωτιά. Βεγγαλικά. Luz y sol. Η βροχή που πέρασε. Γάτα ξεκούρδιστη, ξέμεινε να καλεί το ταίρι της προς την πανσέληνο. Κόκκινο κρασί που νέρωσε τις αισθήσεις σου. Ο Πύργος του Eiffel. Φράσεις. Εικόνες. Χαλάσματα. Πόλεις του κόσμου. Κρύο μέσα στο αίμα σου. Μια λίρα κρυμένη στο παντελόνι σου. Ρόδα ξεφούσκωτη. Ποπ-κορν οι σκέψεις σου. Τρούφα φυλαγμένη στον κόρφο σου. Φούξια με μαύρο μη ροκ. Μια Ελλάδα αερόστατο. Αγκίδα στην γλώσσα σου. Λαβύρινθος όνειρο. Καμπάνες και ξύπνησες. Ανθολογία από ψέματα. Φρενάρισμα...

old time classic sensación

Ήρθε και πλημμύρισε τον αμφιβληστροειδή μου. Κοντοστάθηκε στο ακρόχειλο του βλέφαρού μου. Δίστασε. Για μια στιγμή. Κι έκαψε στο πέρασμά του σκέψεις, όνειρα και πόνο.

¿Quién soy yo? ¿Quién eres tú?

Κι αν έλεγα μια νύχτα να σκορπιστώ? Να γίνω αστερόσκονη, τόσο δα μικρούλα. Να πυγολαμπίσω στην σκέψη σου. Μια λάμψη γλυκειά, ζεστή σαν το φιλί σου. Χωρίς "θέλω", χωρίς "γιατί". Δεκαδικές απαιτήσεις, σιωπηλές. Ακροπατήματα σαν χάδι. Αέρινη μουσική και μηδέν ιστορία.

Κάθομαι στο τραίνο κι η πλάτη μου στον οδηγό. Κοιτώ ανάποδα για να ξεπλέξω τον μίτο. Θωρρώ τοπία να αλαργεύουνε. Ζαρώνω την μύτη μου κι επαναφέρω την εστίαση που θόλωσε. Στυλώνω το βλέμμα μου σε εκτάσεις που μένουν πίσω. Για να δω το δάσος πέρα από το δέντρο.Για να μην πω ύστερα πως δεν κατάλαβα. Για να νιώσω την ελαστικότητα που μας συνδέει. Κι αν κάνω λάθος να κατεβώ στην επόμενη στάση. Να ψάξω τα ψίχουλα που οδηγούν στην αυλή του σπιτιού μου.

Η ζωή μου σε δυο φύλλα χαρτί. Αντιφατικά. Αλλόγλωσσα. Τα δυο γλυκά, αληθινά. Μα γεμάτα ψέματα. Πράσινο, μπλε και στη μέση χρώμα απροσδιόριστο. Χαμαιλέων που προσαρμόζεται σε στιγμές. Στην στιγμή που περνάει και χάνεται. Που αν δεν ρουφήξεις κάθε νότα της δεν ζεις. Γεμίζω σειρές, παραγράφους. Τις οριοθετώ. Τις κυκλώνω με κόκκινο, πορτοκαλί. Και τις τοποθετώ ακατάστατα μέσα μου.

Hate to be right!

Δεν μου αρέσουν τα στερεότυπα. Δεν μου αρέσει να τα συναντάω, πόσο μάλλον να τα ζω. Κι όμως έγινα πολλές φορές παράγοντας σε στατιστική ανάλυση. Κοκκορεύτηκα για τον ελληνικό πολιτισμό -αυτόν που χρειάζεται αναστήλωση-, έγινα pesada (κουραστική) κάποιες φορές με τον πλούτο του λεξιλογίου μας, παρά λίγο να μην κερδίσω μια φίλη γιατί την κοίταξα σαν εκπρόσωπο της εθνικότητάς της, ήμουν ο δεύτερος τροχός μιας σχέσης που ξεκίνησε στην εφηβεία και ξαφνικά μας τελείωσε ακριβώς κατά τον τρόπο που λένε οι στατιστικές. Τόσες μικρές πράξεις που αντιφάσκουν με τα πιστεύω μου.
Λίγο πριν μπω στον σταθμό σήμερα σταμάτησα να χαζολογήσω στους πλανόδιους μικροπωλητές. Εκεί τις είδα, τρεις τσιγγάνες. Δεν μου άρεσε ο αέρας τους. Μαζεύτηκα. Με κατηγόρησα που σκέφτηκα αμέσως έτσι για αυτές. Έφυγα να προλάβω το τραίνο. Εκεί τις ξανασυνάντησα. Τις ένιωσα. Πίσω μου. Να ψαχουλεύουν τον σάκο μου. Ήξερα ότι θα έβρισκαν μόνο το καπέλο και τα βιβλία μου. Είχα ήδη προνοήσει από το σπίτι.Δεν είπα τίποτα. Δεν φώναξα. Δεν τις κατηγόρησα. Μόνο τις συνόδεψα με το βλέμμα μου να ξεμακραίνουν. Για την άδικη σκέψη μου πριν. Γιατί τις λυπήθηκα. Έγιναν μέρος από το στερεότυπο.

μικρή σιωπή

κάθε τώρα είναι ένα χθες από εγώ λεπτεπίλεπτα σμιλεμένο. είναι το φως του τόσο εκθαμπωτικό που κλείνεις τα μάτια από πόνο

φευγιό μου!

Χάθηκα σε μια πόλη γεμάτη με χρυσά ποτάμια. Το φεγγάρι με υποδέχτηκε σαν ζουμερή φέτα πορτοκαλιού. Βυθιζόταν αργά σε ολοκόκκινο Campari. Μέθυσα μόνο με το βλέμμα του. Άνοιξη, καλοκαίρι, φθινοπωρινός περίπατος και ζεστή αγκαλιά μπροστά σε τζάκι χάιδεψαν το μέσα μου. Έφυγα από το εδώ μου για να βρω πού βρίσκομαι. Αγόρασα λέξεις, προσπαθώντας να ξετρυπώσω την μία. Την γνωρίζω, κρύβεται βαθιά μέσα μου, μα ποτέ δεν μου φανερώθηκε. Έκλεψα μουσικές και σου τις χάρισα. Έτσι ταξίδεψα για χάρη σου. Ανακάλυψα σύμβολα που σιγόκαιγαν στο αίμα μου. Μέσα στον καπνό από φωτοβολίδες με διέκρινα. Είδα την φωτιά μου και την ένιωσα. Οι ερωτήσεις θεριό ανήμερο. Φουσκωμένο ποτάμι που θύμωσε με την άγνοια. Μια άγνοια που από καιρό την έθαψα. Μα το να γνωρίζεις είναι πιο τρομακτικό.
Χάθηκα σε μια πόλη άγνωστη. Και όλα ήταν γνώριμα. Τίποτα δεν άλλαξε. Μονάχα εγώ.

Do not touch! εύθραστον

Η βροχή πάντα έρχεται όταν είσαι στη θάλασσα και κρυφογελάς στον ήλιο. Όχι λυτρωτική. Όξινη. Λυσσαλέα. Να κάψει μέχρι τα τρίσβαθα.

Ποτέ δεν μετάνιωσα για όσα ρίσκαρα. Ακόμα και όταν τα έχασα όλα.

Πικρή μου γεύση αξέχαστη

Είχα ξεχάσει.
Έγραφα στο τετράδιο του μυαλού μου για γνώριμα πλακόστρωτα. Χαμογελούσα για έναν μουσικό που τραγουδούσε για την θάλασσα μέσα του και για το νυχτολούλουδο που τον ξεπλήρωσε. -Ποτέ δεν έμαθα να δίνω λεφτά.- Ξαφνιαζόμουνα που όλος ο κόσμος μιλούσε ελληνικά. Έτρεχα να προλάβω τρένα και λεωφορεία που κατέφταναν γεμάτα αγκαλιές. Κι ονειρευόμουνα. Γιατί είχα ξεχάσει.
Μα μου το θυμίσανε.
Μια μόνο διαδρομή με το τρόλλεϋ ήταν αρκετή. Μπήκε μέσα με όλη του την αξιοπρέπεια. Όση θα μπορούσε να του έχει απομείνει. Τα μάτια του δεν σου ζητούσαν οίκτο. Χάριζε μικρές στιγμές απόλαυσης. Μα κάθε νότα που ξέφευγε από τις χορδές του με πλήγωνε. Θυμήθηκα όλα όσα με πικραίνουν κάθε μέρα και καμιά φορά ηθελημένα τα ξεχνώ. Πέρασε από μπροστά μου. Δεν άπλωσε χέρι, δεν ζήτησε τίποτα. Και τίποτα του έδωσα. Γιατί δεν έμαθα να δίνω λεφτά.
Κι εκεί μπροστά σε όλους, πίσω από την ανωνυμία των γυαλλιών μου, έκλαψα. Για ένα σύστημα που δεν δουλεύει και κανείς δεν θέλει να διορθώσει. Για την αδιαφορία και τον παρτακισμό. Για την επανάπαυση και την γκρίνια όσο πίνουμε αμέριμνα τα freddo των 5 ευρώ. Για τον ρατσισμό, τον κοινωνικό ρατσισμό, και την ευκολία να κρίνουμε. Για την ανισότητα που κάθε μέρα ενισχύω με τις πράξεις μου. Για τις αρχές και τις θέσεις μου που δεν έμαθα να υπερβαίνω. Γιατί δεν έμαθα να δίνω λεφτά...

Τύλιξέ με στο πέπλο σου...

Θέλω να είναι καλοκαίρι, ενώ γύρω μας χειμώνας. Να ξαπλώσω σε νούφαρα. Οι παλάμες μου γροθιές, όπως μωρό παιδί. Παλ ηρεμία και σιγή. Να καθήσεις δίπλα μου. Το κορμί γυρμένο στον αγκώνα σου. Να κοιμάμαι και να με κοιτάς. Να ακούς την ανάσα μου. Δίχως όνειρα. Να νιώθω την σκέψη σου. Σαν ζεστή αγκαλιά.

gotas amargas

μικρές σταγόνες δηλητηρίασαν το γαλάζιο μου
δώρο από φίδι που με αγάπησε

βρέξε ψυχή μου

Σε κόβω τρυφερά

Μου χαμογελάς

Δακρύζω το αίμα σου

Σε κρεμάω στον τοίχο μου και γλυστράς

cuando hay que estudiar...

...το μυαλό μου αεικίνητο. το κορμί σταθερό και η ψυχή ταξιδεύει.
entre frío y calor, tristeza y apaisement
μουσική θλιβερή ισούται με χαλάρωση. σαν δροσερό mojito σε ιπτάμενη αιώρα.

sígueme

una vez más

και πετάμε με αερόστατο. ψηλά. πιο ψηλά!

has anybody seen me?

Αριστερά... Δεξιά... Check ok ;)
Παπούτσια... off
Κοντομάνικο... off
Φούστα... off
1... 2... 3... Μπλουμ!!
Το κεφάλι μέσα στο νερό. Μάτια ανοιχτά. Η καρδιά χτυπάει γρήγορα.
Εμπρός καλά μου μπράτσα!!
Stop.
Χέρια ανοιχτά. Διώχνω όλο τον αέρα από τους πνεύμονες.
Μπουρμπουλήθρες σκιαγραφούν την κάθοδο. Φιλάω τα βότσαλα.
10... 9... 8... 7... Αναδύομαι!

Γρήγορα. Πιο γρήγορα! Αέρας στο πρόσωπο.
Παντού γαλάζιο. Μυρωδιά ελευθερίας.
Αφέσου! Νιώσε το χαμόγελο.
Η καρδια χτυπάει γρήγορα!
Χώμα και βότσαλα. Μικρός δισταγμός... Πεντάλ!
Γέφυρα... 1η και... uf! Έφτασα :)
Κατέβασμα?? Γωνια 50°. Είμαι λίγο empollón μήπως?
Πίσω φρένο... Ελαφρό ανασήκωμα... και... :)))

ελεφαντάκι από πολτοποιημένο χαρτί για καλή τύχη

Το αίμα στις φλέβες μου μπλε. Μπλε της θάλασσας. Ταξιδιάρικο και μελαγχολικό. Χαμόγελα γλυκά. Χαμόγελα πασπαλισμένα με γαλάζιο.

Είμαι εδώ. Πετάω με χαρταετούς. Βυθίζομαι κι ανατέλλω. Σέρνομαι στην άμμο αναζητώντας με. Θρυψαλίζω τις τύψεις μου σε βράχια. Κολάνε σαν αρμύρα πάνω μου κι ενσωματώνονται.

Κλείνω τα μάτια και βλέπω κύκλους από χρώματα. Χορεύω σε άμμο υγρή. Τον χορό της φωτιάς. Με τα μάτια κλειστά. Ο κόσμος γύρω δεν έχει φωνή.
Αιωρούμαι στο χτες και το αύριο. Το σήμερα είναι στεγνό. Ο χρόνος κυλάει και χάνεται.
Είμαι η δροσοσταλίδα που δραπέτευσε από τα μάτια σου. Και οι λέξεις παγώνουνε. Μπλε παγόβουνα που από μέσα φλέγονται.

Λιβάδια πράσινα. Ζεστά σαν καλοκαιρινή αγκαλιά. Με κοιτάνε κατάματα. Κι ολοκληρώνομαι.
Είμαι εδώ. Αναρριχούμαι και μαστιγώνομαι. Μουσική από εικόνες και αγγίγματα. Άλλοτε αέρινο vals κι άλλοτε σκληρό rock.
Ταξίδια ανεκπλήρωτα. Λεξούλες γεμάτες υπόσχεση.
Εκκρεμές.
Φώτα και καπνός. Στο κέντρο της σκηνής. Με μια batucada μέσα στο κεφάλι μου.
Είμαι εδώ.

Ξημέρωσε

Με άμμο σχεδιάζω τους γαλαξίες μου

Το πράσινο που ένωνε τα φεγγάρια με τον ήλιο μου διασπάστηκε. Ένα αστέρι κύλησε στο πεζοδρόμιο. Βορά στις πατούσες καλλωπισμένου σκύλου. Ανάσα που φράκαρε και δεν κατεβαίνει.

Μικρό διάλειμμα για διαφημίσεις.

Σιωπή ĸι αδιαφορία

Τόση πείνα. Φτώχεια. Κρύο και καυτός ήλιος. Μοναξιά. Πόνος. Δάκρυα. Μαρασμός. Ψύχρα από τα μέσα μας. Άμμος στα μάτια σου. Τα πάντα ψεύτικα. Παιδιά και ενήλικοι. Ντροπή. Φόβος. Σιωπή στην πολυκοσμία. Κενό. Βία. Εξουσία ηλιθίων. Το χτες και το σήμερα. Ελπίδα ξεκρέμαστη. Λουλούδι στην έρημο.

Χορός τρελών ως το ξημέρωμα.

Εγώ εδώ. Στέκομαι εδώ. Στη ζέστη του δωματίου μου. Σε διαβάζω. Σε βλέπω στην τηλεόραση. Δακρύζω και σε ξεχνάω. Πονάω. Θυμώνω. Κρίνω. Αγανακτώ. Οργανώνω επαναστάσεις στη σκέψη μου. Πληκτρολογώ λέξεις ανούσιες για να εξαγνιστώ. Υποκρίνομαι με την έγνοια μου και αδρανώ.

Πίνω την coca cola μου.

Καληνύχτα ανθρωπιά μου. Πολύ έλαμψες για σήμερα.