send... sending... failed...

Έλιωνα κάτω από τον ήλιο... Ήλιος απογευματινός.., η πιο όμορφη ώρα για να σε αγκαλιάσει.., ζεστός.., φιλικός... Από ώρα είχα πετάξει δίπλα μου το πάνω μέρος του μπικίνι... Ο ήλιος με χάιδευε απαλά... Γυρμένη ανάσκελα.., το κορμί μου λοξά.., έπαιρνα πόζες για έναν φανταστικό φωτογραφικό φακό... Έπαιζα με την άμμο.., για να αγγίζονται τυχαία τα πόδια μου.., μικρά χιλιοστά.., να τρίβομαι.., σαν γουργούρισμα γάτας... Το ακουστικό στο αυτί.., χωρίς μουσική να το συντροφεύει... Το καλώδιο να ακουμπάει αθώα την ρώγα μου.., υγρός αέρας να μπαίνει μέσα μου... Τα πόδια ανοίγουν δειλά προς τον ήλιο.., να νιώσω την θέρμη του... Τα δάχτυλα διώχνουν αργά την άμμο από την επιδερμίδα μου... Το άγγιγμα γίνεται χάδι.., στην κοιλότητα ανάμεσα στο κόκκαλο και την κοιλιά.., γύρω από τον αφαλό.., μικρά γρατζουνισματάκια.., πιο τολμηρά.., να κατεβαίνουν.., πιο βαθιά... Φαντάζομαι σοκολατένια φιλιά... Δαγκώνω ελαφρά το χέρι μου.., μεταξύ δείκτη και αντίχειρα.., νιώθω την αρμύρα του.., καταπίνω αργά... Κλείνω τα μάτια... Σε νιώθω μέσα μου...

(Μην απαντήσεις... Μην ξεχάσεις... Δεν υπάρχεις...)

Να θυμηθώ...

να χαθώ μέσα στον κόσμο ή σε μια έρημη αμμουδιά... να διώξω την κάπνα του San Juan από τα μάτια μου... να κλέψω μια βάρκα για να φύγω μακριά... να κλείσω τα μάτια μου και να βυθιστώ... να ξεχάσω τι είναι αυτό που έκανε το δάκρυ τόσο αλμυρό... να βρω το ωραιότερο σύννεφο στον ουρανό και να πιαστώ... να κατεβάσω από την μνήμη μου κάθε βασανιστικό χαμόγελο... να τα κρύψω καλά... να ακούσω το βάθος της φωνής σου για μια τελευταία φορά... ξανά... να κάνω ένα βήμα μπροστά...

να ονειρευτώ...

¿Quién soy yo? ¿Quién eres tú?

Κι αν έλεγα μια νύχτα να σκορπιστώ? Να γίνω αστερόσκονη, τόσο δα μικρούλα. Να πυγολαμπίσω στην σκέψη σου. Μια λάμψη γλυκειά, ζεστή σαν το φιλί σου. Χωρίς "θέλω", χωρίς "γιατί". Δεκαδικές απαιτήσεις, σιωπηλές. Ακροπατήματα σαν χάδι. Αέρινη μουσική και μηδέν ιστορία.

Κάθομαι στο τραίνο κι η πλάτη μου στον οδηγό. Κοιτώ ανάποδα για να ξεπλέξω τον μίτο. Θωρρώ τοπία να αλαργεύουνε. Ζαρώνω την μύτη μου κι επαναφέρω την εστίαση που θόλωσε. Στυλώνω το βλέμμα μου σε εκτάσεις που μένουν πίσω. Για να δω το δάσος πέρα από το δέντρο.Για να μην πω ύστερα πως δεν κατάλαβα. Για να νιώσω την ελαστικότητα που μας συνδέει. Κι αν κάνω λάθος να κατεβώ στην επόμενη στάση. Να ψάξω τα ψίχουλα που οδηγούν στην αυλή του σπιτιού μου.

Η ζωή μου σε δυο φύλλα χαρτί. Αντιφατικά. Αλλόγλωσσα. Τα δυο γλυκά, αληθινά. Μα γεμάτα ψέματα. Πράσινο, μπλε και στη μέση χρώμα απροσδιόριστο. Χαμαιλέων που προσαρμόζεται σε στιγμές. Στην στιγμή που περνάει και χάνεται. Που αν δεν ρουφήξεις κάθε νότα της δεν ζεις. Γεμίζω σειρές, παραγράφους. Τις οριοθετώ. Τις κυκλώνω με κόκκινο, πορτοκαλί. Και τις τοποθετώ ακατάστατα μέσα μου.

has anybody seen me?

Αριστερά... Δεξιά... Check ok ;)
Παπούτσια... off
Κοντομάνικο... off
Φούστα... off
1... 2... 3... Μπλουμ!!
Το κεφάλι μέσα στο νερό. Μάτια ανοιχτά. Η καρδιά χτυπάει γρήγορα.
Εμπρός καλά μου μπράτσα!!
Stop.
Χέρια ανοιχτά. Διώχνω όλο τον αέρα από τους πνεύμονες.
Μπουρμπουλήθρες σκιαγραφούν την κάθοδο. Φιλάω τα βότσαλα.
10... 9... 8... 7... Αναδύομαι!

Γρήγορα. Πιο γρήγορα! Αέρας στο πρόσωπο.
Παντού γαλάζιο. Μυρωδιά ελευθερίας.
Αφέσου! Νιώσε το χαμόγελο.
Η καρδια χτυπάει γρήγορα!
Χώμα και βότσαλα. Μικρός δισταγμός... Πεντάλ!
Γέφυρα... 1η και... uf! Έφτασα :)
Κατέβασμα?? Γωνια 50°. Είμαι λίγο empollón μήπως?
Πίσω φρένο... Ελαφρό ανασήκωμα... και... :)))

όλες μου οι σκέψεις είναι εκεί μέσα
όνειρα... φόβοι... ελπίδες...
και η καρδιά μου εκεί μέσα είναι εγκλωβισμένη

Τώρα που την εγκαταλείπω...

την επισκέπτομαι ακόμα πιο συχνά. Ιδίως το βράδυ.

Κυλιέμαι στην άμμο της, για να την χορτάσω,



κοιτάζοντας το φεγγάρι,



κατασκοπεύοντας ζευγάρια που ψαρεύουν,



κάνοντας πικ-νικ με φίλους,



αφήνοντας το βλέμμα και την σκέψη μου να ταξιδέψουν...


Αυτός θα είναι ο πιο δύσκλος αποχαιρετισμός από όλους.
Όσο κι αν είσαι κοντά, ποτέ ξανά δεν θα είσαι δική μου. Μόνο μέσα στις αναμνήσεις μου θα μου χαρίζεις την αγκαλιά σου.

Como la luz

καλή παρέα, ένα tinto de verano, βόλτα στην ακρογιαλιά και η ψυχή σου ξεπλένεται από τα άγχη ενώ αναπολείς τα καλοκαίρια που έτρεχες πιτσιρικάκι ξυπόλητο στην αυλή και τους δρόμους παίζοντας την ρόδα

WARNING! Your brain is about to explode..!

Σε μια στιγμή έγιναν όλα. Σε μια στιγμή έδωσα το αποχαιρετιστήριο φιλί. Σε μια στιγμή απογειώθηκε και προσγειώθηκε το αεροπλάνο. Ένα δευτερόλεπτο πέρασε από τον Αύγουστο. Ένα δευτερόλεπτο γεμάτο γνωριμίες, αγωνία, νοσταλγία, τσακωμούς, μεθυσμένες αγκαλιές, ταξίδια, θάλασσα, βροχή, βεγγαλικά, χαμόγελα, φιλίες, μελωδικές εικόνες.

Μια μηδαμινή στιγμή πέρασε και από την τελευταία φορά που πότισα με τις σκέψεις μου αυτόν τον χώρο. Ένα απειροελάχιστο κομμάτι χρόνου, που χώρεσε μέσα του μια θάλασσα από στιγμές. Με τρελά ξενύχτια στην feria de Sevilla, φανταστικές βουτιές στον Guadalquivir, μουσικά festival, αποτυχημένα πάρτυ, δείπνα σε ταράτσες, ιστορικούς καβγάδες μεταξύ συγκατοίκων και θάλασσα, θάλασσα, θάλασσα.

Και όσο εγώ ζω στην δική μου διάσταση, στην Ελλάδα σχεδιάζουν απρόσμενες τεχνολογικές εξελίξεις (να το δω και να μην το χωράει το δύσπιστο μυαλουδάκι μου), το Παρίσι ετοιμάζεται για δικτατορικά καθεστώτα με τον Λεμουάν στα φόρτε του, το wikipedia μας βάζει στην κορυφή των ρέμπελων σταρχιδιστών, στην Αγγλία οι καθηγητές ανακάλυψαν έναν μοναδικό τρόπο για να σπάσουν τα νεύρα των σπουδαστών (κάνουν απεργία όχι απέχοντας από τα μαθήματα, αλλά αρνούμενοι να καταθέσουν τις βαθμολογίες), στον Κορυδαλλό πλέον οι φυλακισμένοι αντικατέστησαν τον πατροπαράδοτο τρόπο απόδρασης του κουταλιού με τα ενοικιαζόμενα ελικόπτερα και... οι αρσενικές πάπιες είναι το μοναδικό ζώο –εκτός του ανθρώπου- που μπορεί να διαπράξει βιασμό (διατηρώ τις επιφυλάξεις επ'αυτού μέχρι να το διαβάσω κάπου πιο έγκυρα).

Αυτή την περίοδο είμαι πιο χαμένη και πιο προσανατολισμένη από ποτέ. Πιο θλιμμένη και πιο χαρούμενη. Πιο αγχωμένη και πιο σίγουρη πως όλα θα γίνουν ακριβώς όπως μου αξίζει. Δίκοπο μαχαίρι αυτό το «όπως μου αξίζει». Το κεφάλι μου πάει να εκραγεί από τις πληροφορίες που επεξεργάζεται καθημερινά. Κι όμως ένα κρυφό χαμόγελο με συντροφεύει κάθε στιγμή.

Όταν ο χρόνος με πιέζει... Όταν οι απαντήσεις που περιμένω δεν έρχονται... Βάζω Mina. Δεν έχει καμιά σχέση με την διάθεσή μου. Ένα κομμάτι θλιμμένο, μα δυνατό. Και με έναν τρόπο μαγικό με το άκουσμα της πρώτης νότας η αναζήτηση συνεχίζεται δυναμικά.

Μικρή ευχή...

Ένα τέλειο σαββατοκύριακο!!

Με μοναδικές εικονές, μουσικές, βουτιές στην θάλασσα, συζητήσεις, τρέλες, βραδινά τραγούδια στην παραλία, τον σκληρό του εγκεφάλου μου να γεμίζει από μικρές στιγμές, γέλια, χορός, το πρόσωπό μου να λάμπει μέσα στο σκοτάδι, η καρδιά μου να χτυπάει σαν τρελή, ο ποπάυ με όλο το σπανάκι του να μοιάζει αδύναμος μπροστά μου.

Το χέρι μου να τρέχει πάνω στο χαρτί, το μυαλό μου να ταξιδεύει, να σκαρφαλώνει σε σύννεφα, να αφήνεται στη θάλασσα, η ενσωματωμένη μου φωτογραφική να μην προλαβαίνει να τραβάει φωτογραφίες, μια ανάλαφρη αίσθηση τελειότητας να με πλημμυρίζει.

Χαμογελάω. Κοιτάζω εκεί που συναντιέται ο ουρανός με την θάλασσα και σκέφτομαι μια άλλη συνάντηση.

Θέλω να αρπαχτώ από ένα πουλί, να πιαστώ γερά στη ράχη του και να ταξιδέψω βόρεια.

Κατεβείτε και πάρτε με μαζί σας!!

Για ένα βλέμμα.. Ένα χάδι..

Και μετά γυρίστε με πίσω..

Θάλασσα!!!!

Χτες εδώ στο βόρειο ημισφαίριο μπήκε επίσημα η Άνοιξη.
Σήμερα για εμάς ξεκίνησε το καλοκαίρι! Πρώτη μέρα στην παραλία. Δεν βουτήξαμε, αν και το αποπειραθήκαμε. Αλλά λιώσαμε στον ήλιο παίζοντας βόλλεϋ! Και χαίρομαι σαν τον βλάκα! Έκανα την φωτοσύνθεσή μου και άνθισα!

Τι όμορφη που είναι η ζωή..!!