Αθήνα, 10 Νοεμβρίου 2009

Το Τείχος γκρεμίστηκε. Θυμάμαι την ημέρα χαρακτηριστικά. Πιτσιρίκι τότε. Γνώριζα μόνο όσα άκουγα. Από τότε έπρεπε να έχω καταλάβει την υπερβολή στην οποία αρέσκονται τα μέσα μαζικής ενημέρωσης που τείνει να σε παραπληροφορεί. Από τότε έπρεπε να έχω καταλάβει πως την αλήθεια δεν θα στην πει κανείς, πρέπει να την ανακαλύψεις μόνος σου. Για καιρό περίμενα την επίθεση, μια πιθανή νέα κατοχή. Και συνέχιζαν να έχουν το ίδιο πρόσωπο οι “κακοί” στα παιχνίδια πολέμου με τα άλλα παιδιά.
Σήμερα δεν υπάρχουν τείχη όπως τότε. Δεν υπάρχουν τείχη από πέτρες και τούβλα γεμάτα συνθήματα σκαμμένα από διψασμένα χέρια για αέρα ελευθερίας. Δεν υπάρχουν τείχη που να γκρεμίζονται με καλέμι και λοστό. Γιατί σήμερα τα τείχη δεν είναι απτά. Συχνά δεν είναι ούτε καν ορατά. Συνήθως τα βλέπουν μόνο λίγοι. Και είναι τόσο λίγοι που δεν γίνονται πιστευτοί. Που δεν ακούγεται η φωνή τους και δεν υπάρχει χώρος στις ειδήσεις για αυτούς.
Ο Παντελής Βούλγαρης φώναξε “Ψυχή βαθιά”. Δοκιμασμένη συνταγή δύο αδελφών που βρίσκονται σε αντίθετα στρατόπεδα. Το είδαμε ξανά στο ¨The wind that blows the burley¨, στους Βόρειους και Νότιους και σε τόσα άλλα που μου διαφεύγουν. Γιατί η Ιστορία επαναλαμβάνεται. Γιατί πονάει να αλληλοσκοτώνονται δύο άνθρωποι μόνο όταν είναι αδέλφια εξ αίματος, μόνο όταν ανήκουν στο ίδιο έθνος ή όταν συνήθιζαν να είναι κολλητοί φίλοι.
Εν τω μεταξύ, οι Αλβανοί παραμένουν “Αλβανοί”, οι μετανάστες έχουν το δικαίωμα να κρίνουν τα κακώς κείμενα μονάχα “πίσω στην χώρα τους!” και τα παιδιά τους δεν έχουν δικαίωμα σε καμιά πατρίδα. Γιατί αυτά δεν είναι τείχη αφού κανείς δεν τα αναγνωρίζει ως τέτοια. Γιατί όλοι αυτοί δεν είναι αδέλφια μας, δεν πιστεύουν στον θεό μας και κατά το γνωστό ρητό “πας μη Έλλην, βάρβαρος”, εκτός αν πρόκειται για τους φίλους μας τους Αμερικάνους, τους Γάλλους, τους Γερμανούς, κ.ο.κ.
Μικρά και μεγάλα τείχη. Τοπικιστικά, παγκόσμια. Συρμάτινα, λεκτικά. Δια-χωριστικά. Κι εσύ με ρωτάς γιατί πνίγομαι.

The quest

Συνωστίζονται σε μικρά και πιο μικρά γραφεία. Σε όλο και πιο αχανείς πόλεις. Τα φώτα στους ουρανοξύστες μοιάζουν λαμπάκια σε χριστουγενιάτικο δέντρο. Μυρίζει γιορτές η πόλη. Μυρίζει γιορτές και αναμονή. Ανοίγουν και κλείνουν πόρτες. Κλείνουν και αφήνουν έξω τους πιο μικρούς. Όσους δεν φτάνουν να διασχίσουν το βαθύ χώρισμα. Μένουν έξω και ανεβαίνουν σε

λεωφορεία. Ανεβαίνουν σε λεωφορεία, κατεβαίνουν από τραίνα, μπαίνουν σε μαγαζιά. Χάνονται σε λαβυρινθοειδείς διαδρόμους, χώνονται σε καλάθια προσφορών, χαζεύουν λαμπυρίζουσες βιτρίνες. Τα προβλήματα ξεχνιούνται, οι σκέψεις εξατμίζονται. Υπάρχει κάτι για όλους. Η αναζήτηση δεν παύει.

Ποιος θα Πιστέψει μαζί μου;

Έγραψε ο Μορφέας...

Και πόνεσα πάλι που γεννήθηκα άνθρωπος
Πόνεσα που φέρω απ' αρχής πάνω μου το μαύρο Στίγμα

Όλα τα πουλάω στο όνομα της Ανάπτυξης
Όλα τα σβήνω από την Μνήμη των Ενοχών μου

Γιατί φοβάμαι το Ακατανόητο
Γιατί μισώ ό,τι δεν χωράει στην Αισθητική μου

Είμαι ο Εκλεκτός
Παντοδύναμος Καταστροφέας της Πλάσης μου
Δημιουργός Ανελέητος του Χάους

Είμαι ένας Κούκος
Θύτης ενάντια Ανυπεράσπιστων Νεοσσών
Κηδεμόνας Φρούτων από άλλον Ωριμασμένα

Αυτοκτονώ σιγά σιγά όσο γερνάω
Στερώ το Οξυγόνο από τον μικρό μου Εγκέφαλο

Πώς να αντισταθώ στον Χείμαρρο που τα πάντα παρασέρνει
Πώς να ριζώσω στις Αξίες και τα Πιστεύω μου

Ελπίζω, Πιστεύω, πως πάντα κάποιος θα Υπάρχει...

Μέχρι πού φτάνουν τα δικαιώματα του παιδιού σου;

Στην Σουηδία είναι πραγματικοί υπερασπιστές των παιδικών δικαιωμάτων. Ή τουλάχιστον έτσι δηλώνουν οι πράξεις μιας σημαντικής μερίδας τους: Birthday party snub sparks debate. 

Μακάρι να ήταν αυτό πάντα το σοβαρότερο ζήτημα που συζητιέται στα Κοινοβούλια όλων των κρατών και το μοναδικό πρόβλημα. Μακάρι... 

Για τί θα γράψουμε αύριο;

Διαβάζω από εδώ και από εκεί ωραία ποστάκια χάριν της πρόσφατης παγκόσμιας ημέρας του περιβάλλοντος. Είδαμε γενικότερα αυτή την εβδομάδα κόσμο να καθαρίζει παραλίες, να ξεσπαθώνει στα κανάλια για την αυτοκαταστροφικότητα της ανθρώπινης φυλής και άλλα τέτοια συγκινητικά και αυθόρμητα. Μα ως γνωστός αντιρρησίας και αντιδραστικός άνθρωπος όλο αυτό μου δημιούργησε έναν εκνευρισμό. Σαν τον Γκρινιάρη λοιπόν, δηλώνω πως μου την δίνουν όλες αυτές οι παγκόσμιες ημέρες που υπάρχουν για να ικανοποιούν τις ενοχικές μας συνειδήσεις και να δίνουν τροφή για συζητήσεις του φαίνεστε σε ρηχούς ανθρώπους. Καλά, πάω πάσο. Υπάρχουν και άτομα που δεν θυμούνται να προβληματιστούν μονάχα τις επίσημες ημερολογιακές ημέρες, όπως οι αξιόλογοι κύριοι που ανέφερα πριν. 

Πάντως, επειδή στην "έχω μια απάντηση για όλα" πλευρά μου είναι δύσκολο να αντισταθεί στον πειρασμό, θα πω κι εγώ την ατάκα μου. Εμείς, οι Έλληνες, οι Ισπανοί, οι Ιταλοί, οι Πορτογάλοι, που είμαστε πολύ άνετοι και μεσογειακοί τύποι, λέω να περιμένουμε μέχρι να μας ορίσουν επίσημη ημερομηνία καταστροφής του πλανήτη. Τότε μπορούμε να βρούμε μια γρήγορη λύση, μια δικαιολογία και να την σκαπουλάρουμε ξανά. Εξάλλου, η αναβλητικότητα είναι από τα γνωστά κοινά μας στοιχεία που μας κάνουν τόσο ξεχωριστούς και αξιολάτρευτους. Αυτή τη μάγκικη νοοτροπία δεν πουλάμε και στους τουρίστες για να τους προσελκύουμε;

Προς χαλάρωση της ατμόσφαιρας δύο κομματάκια που μου αρέσουν. Αυτό, γιατί με έκανε να γουστάρω έναν παρεξηγημένο από εμένα καλλιτέχνη. Κι αυτό, λίγο για τους στίχους και πολύ για το video clip που με κολλάει για ανεξήγητο λόγο. 

Περιμένω ενημέρωση για το θέμα της εβδομάδας... ;)

Sobre artistas y fascistas

Είναι θέματα που για μένα προσωπικά είναι κρυστάλλινα σαν το νερό. Συχνά αντιλαμβάνομαι ότι αυτό ενεργεί αρνητικά στις πράξεις και αντιδράσεις μου. Και κάθε φορά μου λέω πως από την επόμενη θα πρέπει να υπολογίζω περισσότερο τους παράγοντες που δεν χωρούν στις εξισώσεις μου. Και κάθε φορά την πατάω και μένω σαν βλάκας να κοιτάζω την οθόνη.
Δύο νέες πληροφορίες με αιφνιδίασαν πάλι. Η συμμαχία του Berlusconi κέρδισε χτες θριαμβευτικά τα ηνία της Ιταλίας, ενώ πριν ένα χρόνο ο αναγνωρισμένος Κοσταρικανός "καλλιτέχνης" Guillermo Vargas κέρδιζε τις εντυπώσεις με μια πρωτοφανή έκθεση. Κι έμεινα να αναρωτιέμαι το πώς και το γιατί.

Μη με πιστεύετε. Φούσκα είναι. Και θα σκάσει.

Νιώθω ντροπή. Ξεκινώντας από αυτό το ποστ. Ντροπή. Για τις πυροτεχνικές μου ενοχές που σε μια στιγμή εξανεμίζονται. Για τους αγώνες που παρακολουθώ από τηλεπαράθυρα. Για τις φρικαλεότητες που μαθαίνω μέσα από ταινίες, βιβλία, άρθρα που τυχαία έπεσαν στα χέρια μου. Για την άγνοια που μονάχα σπαροδικά καταπολεμώ. Νιώθω ντροπή. Για την ντουλάπα που ξεχειλίζει από ρούχα. Για το διπλό κρεβάτι που απολαμβάνω μόνη μου. Για το βασανιστικό ερώτημα μικροαστικής νοικοκυράς "τι θα μαγειρέψω αύριο;" που με περιμένει στην γωνία. Νιώθω ντροπή. Για τις ασήμαντες φιλονικίες που κατάφεραν να σκεπάσουν -έστω και στιγμιαία- το χαμόγελό μου. Νιώθω ντροπή για τις στιγμές που δεν νιώθω ευγνώμων. Ντροπή. Που κάθε μέρα θέλω πιο πολύ. Ντροπή που δρω με κέντρο τον εαυτό μου. Ντροπή. Για το παρελθόν που κουβαλάω στο αίμα μου. Για το μέλλον που απειροελάχιστα προσπαθώ να αλλάξω. Για έναν μισθό που συνεχώς αυξάνεται ενώ δεν το έχω ανάγκη. Νιώθω ντροπή. Που αντί να ψάχνω την λύση γράφω ένα ακόμα εγωκεντρικό ποστ. Ντροπή. Γιατί ξέρω πως το βράδυ η σκέψη που δεν θα με αφήσει να κοιμηθώ δεν θα έχει σχέση με αυτές τις γραμμές, αλλά με μια αγάπη που όπως όλες μας τελείωσε.

Ανταπόκριση εκ του ασφαλούς

Στην Ευρώπη των ευκαιριών, της δημοκρατίας, της ενότητας συχνά έρχομαι αντιμέτωπη με γεγονότα που δεν κατανοώ. Ο αστρολογικός μου χάρτης σκιαγραφεί ένα άτομο ανήσυχο με έντονες ιδεολογικές και επαναστατικές τάσεις. Η συμβίωση με τον εαυτό μου τόσα χρόνια από την άλλη πλευρά μου υποδεικνύει ότι μάλλον έχουμε να κάνουμε με μια αντιρρησία εκ γενετής που αντιδρά σε κάθε καταπάτηση της ελευθερίας της ή της ελευθερίας όλων των άλλων. Είναι αναπόφευκτη λοιπόν η ανατριχίλα που με διαπερνά στο άκουσμα της σιωπής.

Ο αξιότιμος δικαστής κος Garzón, σε μια απόπειρα να περιορίσει την επιρροή της ΕΤΑ, ακυρώνει κάθε δραστηριότητα των κομάτων ANV και PCTV που κατηγορούνται για συνεργασία με την τρομοκρατική ομάδα. Παγώνει τους τραπεζικούς τους λογαριασμούς, τους αφαιρεί το δικαίωμα να παρουσιαστούν στις επερχόμενες εκλογές του Μαρτίου, τους απαγορεύει οποιαδήποτε προπαγανδιστική ενέργεια ή συμμετοχή σε πολιτικής μορφής εκδήλωση και, γενικότερα, σφίγγει αποφασιστικά τον κλοιό γύρω τους. Επειδή δεν ζούμε στον Μεσαίωνα ούτε υπό δικτατορικό καθεστώς φυσικά, δεν τους καίει στην πυρά και ούτε καθιστά παράνομες τις συναρθροίσεις άνω των τριών. Βέβαια, προς αποφυγήν εκπλήξεων, τους κόβει όλες τις παροχές (νερό, τηλέφωνο, ηλεκτρικό) σε όλες τους τις εγκαταστάσεις.

Παραμένοντας στην ίδια χώρα και λίγο πριν τις εκλογές, ακούγονται τα μεγαλεπίβολα σχέδια από όλες τις πλευρές. Προσπαθώντας να πείσει τους ψηφοφόρους ο Mariano Rajoy τους αναπτύσει τις προτάσεις του για την καλυτέρευση της ποιότητας ζωής τους. Μία από αυτές είναι η χορήγηση βίζας μετα βαθμολογίας για τους μετανάστες. Σύμφωνα με τις γνώσεις τους επί της ισπανικής γλώσσας, κουλτούρας και νομοθετικού συστήματος, αλλά και την δυνατότητά τους για επαγγελματική ένταξη, θα αξιολογούνται οι υποψήφιοι μετανάστες. Οι πιο "ενδεδειγμένοι" και εφ'όσον δεν ξεπερνάται το επιθυμητό ποσοστό ένταξης, θα βραβεύονται με το δικαίωμα διαβίωσης και εργασίας στα ισπανικά εδάφη. Αν προέρχεσαι από μια φτωχή χώρα βέβαια, που δεν σε προετοίμασαν με τα απαραίτητα μαθήματα ισπανικών ή το χαρτί Πανεπιστημίου σου δεν ανταποκρίνεται στις εδώ επαγγελματικές απαιτήσεις, το πιθανότερο είναι ότι η αίτησή σου θα προωθηθεί στην λίστα με τους απορριφθέντες. Το ακόλουθο μέτρο, φυσικά, δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί στην περίπτωση των πολιτών της ΕΕ. Οπότε καθόλου δεν μας απασχολούν οι χιλιάδες Άγγλοι, Γερμανοί και Βέλγοι συνταξιούχοι που ζουν στις αντίστοιχα δικές τους μικρές κοινωνίες κατά μήκους της Λευκής Ακτής (Costa Blanca) για παράδειγμα, που αγνοούν συχνά τις δύσκολες λέξεις "ψωμί", "τομάτες", "μήλα" στα ισπανικά όταν βρίσκονται στο μπακάλικο της ισπανικής γειτονιάς τους.

Ο μεγάλος αδελφός της Ισπανίας, η Γαλλία, υπήρξε ο εμπνευστής του πρωτοπόρου μεταναστευτικού σχεδίου. Στη γειτονική χώρα, βέβαια, είναι πολύ πιο εξελιγμένοι. Εκεί ο μετανάστης υποχρεούται να υπογράψει συμβόλαιο σεβασμού προς την γαλλική δημοκρατία, συνοδευόμενο από ιατρικές εξετάσεις κι ένα τεστ "γνώσεων" σχετικά με την επιθυμητά μελλοντική του χώρα. Επειδή ο Nicolas Sarkozy όμως ήταν προνοητικός όταν το συνέταξε επί της υπουργικής του θητείας, το αναφερθέν συμβόλαιο είναι ανανεώσιμο μετά τον πρώτο χρόνο υπό την προϋπόθεση ότι ο υποψήφιος παρακολούθησε τα απαιτούμενα μαθήματα γλώσσας και προετοιμάστηκε κατάλληλα για την ομαλή ένταξή του. Μάλιστα, επειδή η σημαντικότητα της οικογένειας είναι απόλυτα αναγνωρίσιμη στην Γαλλία, παράλληλα με τα εντατικά του μαθήματα ο μετανάστης "προτρέπεται" να αποκτήσει μια εργασία που να του παρέχει τουλάχιστον τον βασικό μισθό των 1.οοο € μηνιαίως, ώστε να μπορέσει να "καλέσει" την οικογένειά του στην νέα του πατρίδα. Ως γνωστόν, η Γαλλία είναι από τις πλέον φτηνές χώρες όπου άνετα μπορούν να ζήσουν με αυτό το ποσό τα μέλη μιας φυσιολογικής οικογένειας. Εξάλλου, ο χαμηλός δείκτης ανεργίας ευνοεί την εύρεση ενός καλού πόστου.

Ελπίζω μονάχα σύντομα να ακολουθήσουν και οι δικοί μας -αν δεν έχουν προβεί ήδη εν αγνοία μου στην διαδικασία- τα προοδευτικά αυτά μέτρα προάσπισης της εθνικότητάς μας. Η ελληνική και ευρωπαϊκή μας ταυτότητα πρέπει να υπερασπιστεί από τους "βαρβάρους" που απειλούν με την πολυχρωμία την καθαρότητα της κοινωνίας μας. Αν και από ό,τι διάβασα εδώ πρόσφατα, βρισκόμαστε σε καλό δρόμο.




If you look for the bad in people expecting to find it, you surely will.

Abraham Lincoln

Πικρή μου γεύση αξέχαστη

Είχα ξεχάσει.
Έγραφα στο τετράδιο του μυαλού μου για γνώριμα πλακόστρωτα. Χαμογελούσα για έναν μουσικό που τραγουδούσε για την θάλασσα μέσα του και για το νυχτολούλουδο που τον ξεπλήρωσε. -Ποτέ δεν έμαθα να δίνω λεφτά.- Ξαφνιαζόμουνα που όλος ο κόσμος μιλούσε ελληνικά. Έτρεχα να προλάβω τρένα και λεωφορεία που κατέφταναν γεμάτα αγκαλιές. Κι ονειρευόμουνα. Γιατί είχα ξεχάσει.
Μα μου το θυμίσανε.
Μια μόνο διαδρομή με το τρόλλεϋ ήταν αρκετή. Μπήκε μέσα με όλη του την αξιοπρέπεια. Όση θα μπορούσε να του έχει απομείνει. Τα μάτια του δεν σου ζητούσαν οίκτο. Χάριζε μικρές στιγμές απόλαυσης. Μα κάθε νότα που ξέφευγε από τις χορδές του με πλήγωνε. Θυμήθηκα όλα όσα με πικραίνουν κάθε μέρα και καμιά φορά ηθελημένα τα ξεχνώ. Πέρασε από μπροστά μου. Δεν άπλωσε χέρι, δεν ζήτησε τίποτα. Και τίποτα του έδωσα. Γιατί δεν έμαθα να δίνω λεφτά.
Κι εκεί μπροστά σε όλους, πίσω από την ανωνυμία των γυαλλιών μου, έκλαψα. Για ένα σύστημα που δεν δουλεύει και κανείς δεν θέλει να διορθώσει. Για την αδιαφορία και τον παρτακισμό. Για την επανάπαυση και την γκρίνια όσο πίνουμε αμέριμνα τα freddo των 5 ευρώ. Για τον ρατσισμό, τον κοινωνικό ρατσισμό, και την ευκολία να κρίνουμε. Για την ανισότητα που κάθε μέρα ενισχύω με τις πράξεις μου. Για τις αρχές και τις θέσεις μου που δεν έμαθα να υπερβαίνω. Γιατί δεν έμαθα να δίνω λεφτά...

Σιωπή ĸι αδιαφορία

Τόση πείνα. Φτώχεια. Κρύο και καυτός ήλιος. Μοναξιά. Πόνος. Δάκρυα. Μαρασμός. Ψύχρα από τα μέσα μας. Άμμος στα μάτια σου. Τα πάντα ψεύτικα. Παιδιά και ενήλικοι. Ντροπή. Φόβος. Σιωπή στην πολυκοσμία. Κενό. Βία. Εξουσία ηλιθίων. Το χτες και το σήμερα. Ελπίδα ξεκρέμαστη. Λουλούδι στην έρημο.

Χορός τρελών ως το ξημέρωμα.

Εγώ εδώ. Στέκομαι εδώ. Στη ζέστη του δωματίου μου. Σε διαβάζω. Σε βλέπω στην τηλεόραση. Δακρύζω και σε ξεχνάω. Πονάω. Θυμώνω. Κρίνω. Αγανακτώ. Οργανώνω επαναστάσεις στη σκέψη μου. Πληκτρολογώ λέξεις ανούσιες για να εξαγνιστώ. Υποκρίνομαι με την έγνοια μου και αδρανώ.

Πίνω την coca cola μου.

Καληνύχτα ανθρωπιά μου. Πολύ έλαμψες για σήμερα.

in the name of justice

Δεν τολμώ να κρίνω τις πράξεις του.

Θα κρίνω όμως τις δικες μας.

Η απόφαση πάρθηκε. Και εκτελέστηκε.

Ξημερώματα Σαββάτου. Παραμονή παγκόσμιας γιορτής. Θα μπορούσε να είναι μια οποιαδήποτε μέρα. Είμαστε συνηθισμένοι άλλωστε. Καθόμαστε στο σκαμνί του κριτή και αποφασίζουμε για τις ζωές όλων. Όλοι εμείς που έχουμε την τύχη να μην είμαστε δεκτες των συνεπειών. Παίρνουμε το βαρυσήμαντο υπεροπτικό μας ύφος και εκτελούμε. Όλοι εμείς που κάθε μέρα εκτελούμε εκατοντάδες. Με την ψήφο μας. Την αδιαφορία μας. Τον καταναλωτισμό μας. Την έλλειψη σεβασμού προς το περιβάλλον.
Κάθε φορα είναι πιο εμφανής η συγγένειά μας με το αξιολάτρευτο ζωικό βασίλειο. Διψάμε για αίμα! Λατρεύουμε να επιδεικνύουμε την δύναμή μας. Αλλα εσύ θα πατούσες την σκανδάλη? Θα έκανες την ένεση? Θα άφηνες την γκιλοτίνα να πέσει? Κάποιος το έκανε. Και ίσως -ίσως- δεν νιώθει κανένα βάρος στην ψυχή του. Γιατί του άξιζε. Γιατί είχε σκοτώσει. Γιατί ήταν υπαίτιος πολλών εγκλημάτων. Η απόφαση πάρθηκε από κάποιον άλλο. Αυτός απλά την εκτέλεσε. Απλά άφησε το αίμα να τρέξει. Ζεστό, για να ξεπλύνει τα τόσα εγκλήματα.

Καθόλη τη διάρκεια όμως ήταν πασιφανές το ποσο πολιτισμένοι είμαστε. Όσο ζούσε τον μεταχειρίστηκαν με σεβασμό. Πάνω απόλα σεβόμαστε την ζωή και τα δικαιώματα των άλλων. Μέχρι να τους εκτελέσουμε. Ως απόδειξη παρουσιάζουμε φωτογραφίες και video. Μονο σε ένα μικρό παράπτωμα υποπέσαμε. Αποκλείσαμε την γενέτειρα του για 4 μέρες. Απαγορέψαμε την είσοδο και την έξοδο από την πόλη. Όλα όμως έγιναν για καλο σκοπό, για την αποφυγή αιματηρών επεισοδιων. Σαν τον καλο κύριο Bush, που για να διασφαλίσει την ομαλή διαβίωση σε αυτή την φιλήσυχη χωρα θέλει να στείλει 20.000 στρατιώτες.

Αύριο, στις 12 ακριβώς, θα χτυπήσουν οι καμπάνες. Όλος ο κόσμος θα αγκαλιαστεί. Θα δώσει φιλια στο στόμα. Και με το χαμόγελο και την ελπίδα ζωγραφισμένα στα χείλη του θα ονειρευτεί ένα μαγικό 2007. Αύριο η εκτέλεση του κακού Sadam Husein θα ανήκει στο παρελθόν.

cleft lip

Θρέψε την πείνα μου
Χαμόγελο θα ντυθώ
Σ τ ε γ ν ό. Ξ ε θ ω ρ ι α σ μ έ ν ο

Εγώ είμαι ο μεγάλος. Ο τρανός

Υποκλίσου στην χάρη μου
Ζογκλέρ θα σε διασκεδάζουνε
Θα κρύβουν την φτώχεια μου
Εσύ είσαι τα πλούτη μου
Μα σ ε Π Ε Ρ Ι Φ Ρ Ο Ν Ω

Γέλια αμφίβολα
Χείλη που τρέμουνε
Τα χρυσά μου καρβούνιασαν
Ταξίδι ανείπωτο
Β ο υ λ ι ά ζ ε ι ς στο κενό

Χειροκρότα τον πόνο μου
Με πληρώνεις
Σ ε ε ξ α π α τ ώ

Οικολόγοι του κόσμου χαλαρώστε!

Τώρα που μας πέρασε η μόδα του Λιβάνου. Τώρα που μας έσβησε η χαρά για το mundobasket. Τώρα που μας άφησε αδιάφορους η μέχρι στιγμής πορεία στην Σούπερ Λίγκα. Για να δούμε πόσοι θα "επευφημίσουν" την πρωτοβουλία της BAE Systems για τα "φιλικά προς το περιβάλλον" όπλα...



Ο κόσμος είναι τέλειος μαμά!

Μήπως είμαι ξανθιά?

Αντιπαρέρχομαι την κριτική για τον ρατσιστικό τίτλο και συνεχίζω με τις ανησυχίες μου.

Ο Λίβανος βρίσκεται σε εμπόλεμη κατάσταση, σωστά? Δεν είναι δημιούργημα της αρρωστημένης φαντασίας μου. Μάλιστα κάπου διάβασα ότι παρά την εκεχειρία δέχτηκαν επιδρομή από τον ισραηλινό στρατό ως απάντηση στη βοήθεια των γαλλικών στρατευμάτων. Ποτέ δεν ισχυρίστηκα ότι γνωρίζω ή καταλαβαίνω τα πάντα γύρω από την πολιτική, την θρησκεία, την διπλωματία. Ειδικά όταν εμπλέκονται σε αυτές ανώτερα (αμερικανικά) συμφέροντα. Εξεπλάγειν όμως όταν -με καθυστέρηση ομολογουμένως- αντελήφθηκα ότι η εθνική ομαδά μπάσκετ του Λιβάνου αγωνίζεται κανονικά για το Παγκόσμιο Κύπελλο (!). Μπερδεύτηκα... Υπάρχει και άλλος, δεύτερος, Λίβανος που εύκολα οδήγησε εμένα την χαζή αγεωγράφητη σε αυτή την σύγχιση?
Μάλλον είμαι οπισθοδρομική και παλαιομοδίτισσα. Πιστεύω ακόμα πως όταν κινδυνεύουν πολίτες του κράτους σου σαν κυβέρνηση δεν μπορείς παρά να επικεντρώσεις όλη σου την προσοχή και δυνάμεις σε τρόπους προστασίας τους και σαν συμπολίτης, πατέρας, αδερφός η καρδιά σου δεν σε αφήνει να τρέχεις εις τας Ευρώπας και να εγκαταλείπεις τους δικούς σου ανθρώπους, τον τόπο σου έρμαια στην μοίρα τους. Εκτός αν όλα αυτά δεν είναι τίποτα άλλο από ένα καλοπαιγμένο σενάριο με εκπληκτικούς κασκαντέρ που αγνοεί μόνο η συναισθηματικά υπερβολική Σικελία και βασανίζει άδικα το μυαλουδάκι της.
Συγχωρείστε την παιδική μου αφέλεια. Θα προσπαθήσω να μην επαναληφθεί...

Hold your breath!

Αγοράζεις ένα αυτοκίνητo. Το πληρώνεις. Πληρώνεις τις πινακίδες για να μπορούν να σε φακελώσουν και να σου γράψουν πιο εύκολα την κλίση όταν θελήσουν. Πληρώνεις τους κλέφτες στην ασφαλιστική για να σε αποζημιώσουν - περίπου - όταν εμφανιστούν οι νομικά επωνομαζόμενοι κλέφτες. Στο τέλος του χρόνου πληρώνεις και την φίλη μας την Εφορία. Γιατί δεν γίνεται ρε φίλε να έχεις αυτοκίνητο όταν τόσοι άνθρωποι πηγαινοέρχονται με το Μετρό και να μην συνεισφέρεις κάτι προς ηθική τους ικανοποίηση.

Χτίζεις ένα σπίτι. Αν είσαι τυχερός έχει ξεμείνει κάποιο οικοπεδάκι κληρονομιά από τον προπάππου. Για να γίνει η μεταβίβαση στο όνομά σου θα πληρώσεις. Δεν είναι σαν την εσάρπα που σου άφησε η γιαγιά κρυμμένη στο μπαούλο. Πληρώνεις αρχιτέκτονες, μάστορες, υλικά, αλλά πριν από αυτό τι κάνεις; Πληρώνεις στην κυρία Πολεοδομία ένα "συμβολικό" ποσό για να σου δώσει την άδεια. Τι νόμιζες; Ότι μπορείς να κάνεις το σπιτάκι σου όπως και όπου θέλεις; Και μην ξεχνάς. Στο τέλος του χρόνου - ναι, στο τέλος κάθε χρόνου - έχεις την φίλη μας. Αν έχεις φυτέψει τις γαρδένιες που σε συντρόφευαν με την μυρωδιά τους από την παιδική σου ηλικία, αν έχεις παράθυρο με θέα την θάλασσα ή "πάρκινγκ" 2 τετραγωνικών για να δένεις το παπάκι σου, θα δώσεις κάτι παραπάνω. Έτσι είναι όμως. Χαζοί είναι οι υπόλοιποι που πληρώνουν τα μαλλιοκέφαλά τους κάθε χρόνο σε ενοίκια.

Σε έπνιξαν τα χρέη από όλες αυτές τις αγοραπωλησίες και τα χτισίματα; Βρήκες μια δεύτερη δουλειά για να καταφέρεις να ανταπεξέλθεις; Μην ανησυχείς, γρήγορα θα έρθει η φίλη μας να ζητήσει το ποσοστό της. Γιατί είσαι πλούσιος ρε φίλε. Δεν το ήξερες; Στο λέμε εμείς τώρα. Από την στιγμή που έχεις την πολυτέλεια να έχεις δουλειά πρέπει να πληρώσεις. Για να ζήσουν και οι υπόλοιποι που ψάχνουν αλλά το κράτος - που για όλα φροντίζει - δεν τους βρίσκει. Δεν μπορείς να ζεις εις βάρους του κράτους. Να εκμεταλλεύεσαι τα χωράφια του, το νερό του, τους δρόμους του, τις απίθανες δουλειές με τους καταπληκτικούς μισθούς που προσφέρει. Πώς θα σε βοηθήσει στην δύσκολή σου στιγμή αν δεν του το έχεις δώσει ήδη στο δεκαπλάσιο; Εξάλλου σου κάνει την χάρη να ζεις στα εδάφη του. Γιατί του ανήκουν τα πάντα. Τα έχει κληρονομήσει. Δεν ξέρουμε από πού ή πώς, αλλά εμπιστευόμαστε τον λόγο του. Μην είσαι αχάριστος λοιπόν Τι άλλο θέλεις.;

Οπότε πληρώνεις, πληρώνεις, πληρώνεις. Πληρώνεις για αυτά που δούλεψες, για αυτά που δεν δούλεψες, για ό,τι σου ανήκει και ό,τι είναι κοινό. Πληρώνεις για τη δωρεάν Παιδεία, το δωρεάν Σύστημα Υγείας. Και όταν δεν σου έχει απομείνει τίποτα, μην στεναχωριέσαι πάλι κάτι θα βρεθεί να πληρώσεις.

Να το δείτε, στο τέλος θα μας βάλουν να πληρώνουμε και τον αέρα που αναπνέουμε. Θα μας εμφυτεύσουν έναν μετρητή κι ανάλογα από την ποσότητα και ποιότητα αέρα που αναπνέουμε θα μας έρχεται κάθε τρίμηνο ο λογαριασμός στο σπίτι.
Μακάριοι όσοι μπορούν να κρατούν την αναπνοή τους!

Προσοχή!! Νέος υιός χτυπά την Ελλάδα

Έχω δει άτομα πανομοιότυπα ντυμένα, επειδή έτσι προστάζει η μόδα. Έχω ακούσει τις ίδιες φράσεις γλυφιτζούρια, γιατί της είπε ο τάδε μαϊντανός στην TV. Στα πρόβατα που υιοθετούν κοινωνικο-πολιτικές ιδεολογίες ανάλογα με το γκομενάκι που κυκλοφορούν, δεν θα αναφερθώ.
Πρώτη φορά βλέπω όμως "αποχώρηση μόδα" από blogόσφαιρα. Από την άλλη, πρώτη φορά συμμετέχω σε blogόσφαιρα. Γιατί εδώ να είναι διαφορετικά? Πάμε όλοι μαζί λοιπόν! Ούτως ή άλλως εδώ γράφουμε γιατί... Γιατί το κάνουν οι φίλοι μας οι βοσκοί.

*Αυτοί που πραγματικά με χαλάνε πάντως είναι αυτοί που μελοδραματικά μας ενημερώνουν / ρωτούν για πιθανή εγκατάλειψη της παρέας.

Ουφ ξεθύμανα!

Τώρα που πήρα φόρα ας βγάλω από μέσα μου άλλα ένα δυο πραγματάκια που έχω στο μυαλό μου τις τελευταίες μέρες.

Μόλις τέλειωσα ένα post στο οποίο έκανα αναφορά στο site του Νίκου Δήμου. Δεν ξέρω πώς κατάφερα να πέσω κι εγώ στην παγίδα. Δεν έχω τίποτα εναντίον του ανθρώπου. Θέλω να το ξεκαθαρίσω αυτό. Δεν μου αρέσουν οι παρεξηγήσεις. Με εκνευρίζει όμως όλος αυτός ο πανικός γύρω από το όνομά του τον τελευταίο καιρό. Το "εκνευρίζει" δεν είναι το σωστό ρήμα. Ίσως το με χαλάει, με ξενερώνει. Μπορεί να ακουστώ κομπλεξική, ζηλιάρα. Δεν με ανησυχεί. Ξέρω καλά τι είμαι και τι όχι. (το "καλά" σχετικό ειναι) Αυτόν τον καιρό όμως στην μπλογκόσφαιρα υπάρχουν άπειρες αναφορές στο όνομα και τα κείμενά του. Θα μου πει κανείς "γιατί όχι?". Μπορεί να μην συμφωνώ απόλυτα με όσα λέει, αλλά κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει ότι έχει ενδιαφέρουσες -τουλάχιστον- ιδέες και έναν πολύ καλό τρόπο γραφής. Το φαινόμενο που παρουσιάζεται όμως μου αφήνει μια άσχημη γεύση. Με κάνει να "θυμώνω" με εμένα και όλους τους άλλους που έχουν μετατρέψει τον Νίκο Δήμου σε μόδα. Γιατί προσωπικά έτσι το αντιλαμβάνομαι. Δεν έχουμε δικές μας ενδιαφέρουσες σκέψεις να καταθέσουμε? Δεν έχουμε προσωπικότητα, γι'αυτό πρέπει να ακολουθήσουμε τον όχλο σαν τα πρόβατα? Θέλω να αντισταθώ στο ρεύμα αυτό. Δεν συμφωνεί με την ιδεολογία μου για την ζωή. (Πολύ χαρακτηριστικά -για εμένα- υπερβολικό ακούγεται αυτό) Είναι εμφανές πάντως πως μέχρι στιγμής δεν τα πάω καλά.


Προσπαθούσα τις τελευταίες μέρες να με θυμηθώ σαν παιδί. Να θυμηθώ τις σκέψεις μου, τις εικόνες μου, τον τρόπο που αντιλαμβανόμουν τον κόσμο. Δεν τα κατάφερα. Δεν μπόρεσα να φέρω στη μνήμη μου όλες αυτές εκείνες τις λεπτομέρειες που στιγμάτισαν τον μικρόκοσμό μου. Όσο κι αν το προσπάθησα δεν μπόρεσα να δω τους γύρω μου με τα ίδια μάτια γεμάτα ερωτήσεις και αθωότητα. Το έχω χάσει αυτό το χάρισμα προ πολλού. Αν και δεν θυμάμαι πότε ακριβώς. Θέλω για μια στιγμή μονάχα να ταξιδέψω με μια μηχανή στον χρόνο (και χωρίς μηχανή, δεν με πειράζει) για να δω τι είναι αυτό που υποκινούσε τις ερωτήσεις μου. Πού πήγαν τόσες απορίες? Τώρα τα θεωρώ όλα βαρετά και δεδομένα. Αν και η αλήθεια είναι ότι δεν ξέρω την τύφλα μου για το τι γίνεται στον κόσμο. Δεν αναφέρομαι στα καθημερινά γεγονότα. Ενημερώνομαι για κάθε βαναυσότητα που διαπράττει το ανθρώπινο είδος. Έχω χάσει τα "γιατί?" μου. Και έχω γεμίσει καχυποψία και φόβους. Πώς γίνεται να έχω καταντήσει έτσι? Ξεκίνησα με τόσες καλές βάσεις και προοπτικές εξέλιξης. Όλοι μας. Πού πήγε η αθωότητα? Γιατί τώρα πρέπει να το σκεφτώ πρώτα και να επιχειρηματολογήσω για την ισότητα των ανθρώπων, όταν τότε μου ήταν αυτονόητο? Υποτίθεται μεγαλώνουμε, μορφωνόμαστε, ωριμάζουμε και όλα αυτά γιατί? Για να καταλήξουμε πιο μικροί και άδειοι από ποτέ. Αστεία που είναι η ζωή...
Κάνε μου παρέα γλυκέ μου Αγγελάκα. Εσύ ξέρεις καλά πώς να με συντορφεύσεις με την καινούργια σου ζάλη στα σκοτεινά μου ταξίδια.

Κακούργες γυναίκες

Ένας φίλος μου με παρέπεμψε σε ένα σατιρικό κείμενο του Νίκου Δήμου, το καθημερινό ξύρισμα, και ζήτησε την γυναικεία γνώμη μου. Ο "διακριτικός" τρόπος που με ρώτησε με έκανε να ανησυχήσω. Θεώρησα πως θα ανακαλύψω σε αυτό κάτι που θα ξυπνήσει μέσα μου την φεμινιστικά επαναστατική μου φύση. Προετοιμάστηκα ψυχολογικά (βαθιές αναπνοές και θετικές σκέψεις προς το αντρικό φύλο) και άνοιξα το link. Διάβαζα γραμμή προς γραμμή περιμένοντας την φράση που θα πυροδοτήσει την οργή μου. Προς έκπληξή μου δεν εμφανίστηκε ποτέ. Ανταυτού βρήκα αρκετές μικρές αλήθειες. Ειδωμένες πάντα από μια αντρική οπτική γωνία. Αλήθειες που θα έπρεπε να με ανησυχήσουν ως γυναίκα. Ιδίως ως μια γυναίκα που διατυμπανίζει παντού πως δεν τις αρέσει να επαναπαύεται και να τρώει μασημένη τροφή.
Έπεσα σε βαθειά περισυλλογή. Αναρωτήθηκα για τις γυναίκες δυνάστες. Για τις γυναίκες που κλαίγονται για την αδυναμία τους και τελικά ευνουχίζουν την αντρική φύση του συντρόφου / παιδιού / πατέρα τους. Την ίδια αντρική φύση που κάποιοι θεωρούν πως τους έχει επιβάλει η κοινωνία, νεκρώνοντας τον αληθινό τους εαυτό με τα "πρέπει" της. Μετά θυμήθηκα τις άμυαλες γυναίκες που, παρά την πασιφανή ανικανότητά τους να σκεφτούν λογικά λόγω της έμμηνους ρύσης, διαμαρτύρονταν που δεν είχαν δικαίωμα ψήφου. Τις αχάριστες γυναίκες που δεν τους έφτανε το καταπληκτικό δώρο του νοικοκυριού και της ανάθρεψης των παιδιών που τους είχαν χαρίσει απλόχερα οι άντρες και απαιτούσαν την εισαγωγή τους στο πανεπιστήμιο. Και μετά μια τρομακτική σκέψη πέρασε από το μυαλό μου. Μήπως ευθυνόμαστε εμείς που τόσοι άντρες προτιμούν την συντροφιά ενός άλλου άντρα και όχι την δική μας? Εμείς τους οδηγήσαμε εκεί? Γιατί η ιδέα δυο αντρών μαζί είναι τρομακτική. Δυο γυναικών όμως...

Κουράστηκα. Γιατί πρέπει πάντα να χωριζόμαστε σε αντίπαλα στρατόπεδα? Γιατί εγώ εδώ κι εσύ εκεί? Ναι, υπάρχουν πολλές γυναίκες στρίγγλες, γκρινιάρες, απαιτητικές που καταλήγουν να καταστρέφουν πρώτα την δική τους ευτυχία και μετά των ανθρώπων που βρίσκονται δίπλα τους. Ανθρώπων που ως επί το πλείστον επιλέγουν να είναι μαζί τους ή τον τρόπο που θα τις αντιμετωπίζουν. Επίσης όμως ζούσαμε και συνεχίζουμε να ζούμε (για την Ελλάδα μιλώντας) σε μια φαλλοκρατική κοινωνία. Εννοείται πως δεν βιώνουμε την υπερίσχυση του άντρα στην γυναίκα όπως το 1950, αλλά παραμένουν αρκετά κατάλοιπα. Επιπλέον εννοείται ότι είναι απόλυτα λογικό και αναμενόμενο, αν και όχι επιθυμητό, το απωθημένο που επισκιάζει πολλές γυναίκες και τις οδηγεί κάθε μια στις δικές της σπασμωδικές αντιδράσεις. Και όχι, η σύγχρονη γυναίκα δεν γνώρισε προσωπικά την αντρική καταπίεση ούτε απαλλάσεται εξαιτίας της για κάθε "κακό" που κάνει. Με αυτές τις ιδέες όμως γαλουχηθήκαμε όλοι μας, άντρες / γυναίκες, και είναι δύσκολο να αποτινάξουμε το βάρος τους απλά και μόνο με την γένησή μας. Είναι ένας αγώνας που πρέπει να κάνει καθένας μας προσωπικά, εφ'όσον το επιθυμεί ο ίδιος και δεν του το επιβάλει κανείς, για να φανούν πραγματικά αποτελέσματα.


Η γυναικεία μου φύση και ειρωνεία νίκησαν τελικά. Την επόμενη φορά όμως που ο σύντροφός μου θα ξεχάσει να μου δώσει μια "αγκαλιά" θα το σκεφτώ δυο φορές πριν τον κατηγορήσω για αυτό, έστω κι αν είναι να το κάνω με τον δικό μου χαριτωμένο τρόπο.

Παραλογισμου συνεχεια

Κι εγω που ειχα ανησυχησει οτι θα περασω τα Χριστουγεννα σε λαθος χωρα γιατι εχει την αποκλειστικοτητα η Γερμανια. Ευτυχως ανακαλυψα (οπως παντα με καθυστερηση) τα πανεμορφα χιονισμενα τοπια του Dubai. Ετοιμαζω τις βαλιτσες μου, παιρνω το πρωτο αεροπλανο και παω για σκι!!

Μα τι παει στραβα με αυτον τον κοσμο? Γιατι θελουμε να αλλαξουμε την φυση μας και να παμε κοντρα στον τροπο που επελεξε να ειναι αυτος ο πλανητης?

Αλλαζουμε την εμφανιση μας με πλαστικες και χιλιους δυο αλλους τροπους για να ειμαστε ομορφοτεροι την στιγμη που τρωμε ο,τι πιο ανθυγειηνο και καπνιζουμε σαν φουγαρα. Αγοραζουμε καρτες Unicef για να βοηθησουμε τα παιδακια στον τριτο κοσμο (τοσο αλλαζονες ειμαστε που τον ονομαζουμε τριτο κοσμο) και μετα πεταμε πιατα φαγητο στα σκουπιδια γιατι ειναι χθεσινο. Κανουμε αγωνες προς προασπιση της ειρηνης σκοτωνοντας αμεσα η εμμεσα συνανθρωπους μας. Διαδηλωνουμε κατα των βιομηχανιων που μολυνουν το περιβαλλον, ενω ειμαστε αναξιοι να ανακυκλωσουμε 2 μπουκαλια και 3 εφημεριδες. Δεν θα μιλησω για τα σκουπιδια που πεταμε στο δρομο και την ακαταδεξια μας να χρησιμοποιησουμε τα μεσα μαζικης μεταφορας για να μειωσουμε λιγο το νεφος. Παραλληλα, φτιαχνουμε λιμνες στη θεση των βουνων και πιστες χιονου στην ερημο.

Τιποτα δεν μας ικανοποιει. Και τιποτα δεν αλλαζουμε προς το καλυτερο. Περηφανευομαστε οτι ειμαστε το καλυτερο εμψυχο ον και αν κοιταξουμε την πορεια μας τα τελευταια χρονια η εξελιξη μας εχει αντιστραφει προς το μηδεν. Ενας κοσμος γεματος αντιθεσεις και παραλογισμους. Τοση δυναμη, γνωση και ανακαλυψεις για να ασχολουμαστε με την επιφανεια. Ποιος θα ειναι ο πιο ομορφος, ο πιο πλουσιος, ο πιο διασημος. Και η ψυχη μας, το πνευμα μας αργοπεθαινει.

Μηπως νομιζω πως εγω ειμαι καλυτερη? Η συνειδητοποιω μολις τωρα τι συμβαινει? Κανενα απο τα δυο. Απλα τωρα ειναι η στιγμη μου. Ειναι η στιγμη που φωναζω με το δηθεν επαναστατικο υφος μου για να καθησυχασω την ψυχη μου. Για να με παραμυθιασω πως κανω το καθηκον μου. Για να πιστεψω για ενα δευτερολεπτο πως ισως δεν ειμαι σαν ολους τους αλλους. Για να ονειρευτω πως υπαρχει ελπιδα. Και μετα? Μετα θα συνεχισω εφησυχασμενη την ζωη μου. Χωρις να αλλαξω το παραμικρο. Και το χειροτερο? Πιστευοντας πως κατι εκανα.

Χα! Γελαω στα μουτρα σου μικρη συμβιβασμενη.

no comments

τοποθεσια: Valencia, España
αιτια: Euroforum on Volunteering
θεμα: το νοημα του εθελοντισμου / η πρακτικη του στην Ευρωπη και τις τριτοκοσμικες χωρες
μετεχοντες: οργανωσεις και ατομα που ενδιαφερονται/σχετιζονται με τον εθελοντισμο σε καθε του μορφη
αντιφαση: στο catering χρησιμοποιηθηκαν προιοντα Nestle