αναμνήσεις

Θυμάμαι τότε που έγραφα. Τότε που έγραφα για να κατευνάσω τους δαίμονες. Αν και δεν είμαι σίγουρη αν οι δαίμονες ήταν πολλοί ή μονάχα ένας. Αναδρομικά, με τα μάτια του σήμερα, ο δαίμονας πάντα ήμουν εγώ. Αλλά στην πραγματικότητα αυτό δεν έχει μεγάλη σημασία. Αυτό που κάνει τη διαφορά είναι η παρουσία ή η απουσία των δαιμόνων. Θυμάμαι οι επισκέψεις τους τότε ήταν συχνές. Με έβρισκαν παντού. Στο λεωφορείο για το σπίτι, στο αεροπλάνο για να σε συναντήσω, σε ένα εορταστικό και άκρως χλευαστικό απέναντί μου Calpe, σε στιγμές χαρμόσυνες, εκνευριστικές ή απόλυτης θλίψης. Και ξέβραζα σκέψεις σε ό,τι ήταν εύκαιρο. Στο πίσω μέρος του εισιτηρίου, σε ατελείωτα μηνύματα στον εαυτό μου με το παντοδύναμο Nokia, στην εσωτερική πλευρά της τσιγγάνικής μου φούστας, κι ας ήτανε ανδαλουσιανή. Με άρπαζε το κύμα με τα αχόρταγα ρεύματα του Ειρηνικού και με κρατούσε αιχμάλωτη μέχρι να γίνω αφρός. Τι πιο λυτρωτικό;

Τώρα είμαι προετοιμασμένη. Έχω ένα σημειωματάριο πάντα μαζί μου. Έχω και ραντεβού κάθε δυο βδομάδες με ανθρώπους πρόθυμους να ακούσουν τα παραληρήματά μου. Κάνουμε μέχρι και ασκήσεις προθέρμανσης, για να επικαλεστούμε την έμπνευση. Λες και η έμπνευση εμφανίζεται κατά τη δική μας βούληση! Ίσως γι'αυτό. Ίσως γι'αυτό δε με επισκέπτονται πια. Όχι γιατί τους καταπολέμησα ούτε γιατί κατάφερα να συμβιβαστώ με τον εαυτό μου. Απλά γιατί είμαι οργανωμένη. Τους οριοθέτησα και τώρα απαξιούν. Τους αναζητώ μα μου κρύβονται. Τους διαισθάνομαι κάποιες φορές, σα να βλέπω τη σκιά τους σχεδόν. Μα το αποφάσισαν από καιρό νομίζω, δεν είμαι πλέον άξια του χρόνου τους. «Τι θέλεις κοριτσάκι; Μη μας απασχολείς! Δε βλέπεις πως υπάρχουν άνθρωποι διατεθιμένοι να υπακούσουν στις ορέξεις μας; Ασχολήσου με τις ασκήσεις προθέρμανσης εσύ. Εμείς εν τω μεταξύ θα κάνουμε παρέα σε όσους ανασαίνουν τα θέλω μας.»

me quemo por dentro

{ κ ρ α υ γ ή }

Δεν την αντέχω τόση αγάπη

Εγκλωβισμένη σε ένα κελί

Βαραίνει κάθε νύχτα από την υγρασία

Δεν έχει νηνεμίες εδώ

Δεν έχει ξάστερα λιμάνια

Ούτε ταξιδιάρικους ωκεανούς

Δεν την αντέχω τόση αγάπη

Ακούς;

Ματώνουν οι κραυγές της την σιωπή

Σέρνονται οι μήνες στο πέρασμά της

Σε ένα μέλλον δίχως αρχή

Σε ένα παρελθόν χωρίς τέλος

Το παρόν αδιαλείπτως απουσιάζει

Δεν την αντέχω τόση αγάπη

Finding myself through music...

"Yesterday is always too far away
and all my tomorrows won't save me today"





...and for safe keeping in your records



Σε μια άλλη ζωή ανέπνεα πάνω σε μια σκηνή. Τρανταζόταν το κορμί μου τις δονήσεις των αδέσμευτων θέλω. 
Η φωνή ξέμεινε εκεί μα το αίμα πυρώνει πάντα στον ίδιο ρυθμό.

Ξανά... Και ξανά... 
Σε ένα ταξίδι εσωτερικό...

 

Ερμηνείες

"Τα όνειρα που μυρίζουν πραγματικότητα
στρώνουν τον δρόμο για πραγματικότητες αρωματισμένες από όνειρο."

                      Γ.Α.

Ονειρεύομαι ταξίδια...

ποίμνιοι δαίμονες

Όνειρα κουφάρια
Σε ένα στήθος μπαλόνι
Τρεμοπαίζει η πραγματικότητα μεταξύ πείσματος και απραξίας
Φόβοι που σε μεθούσαν με την γοητεία του καταραμένου ποιητή
Πνίγουν με τις ρίζες τους κάθε ανάσα

Κραυγές σιωπηρές
Συζητήσεις ανείπωτες
Συντροφιά με ένα χάδι που αρνήθηκε να παραδοθεί στο καθρέφτισμά του
Παραλίγο σπίθα ηλεκτροφόρα
Παραλίγο θάνατος του κοπαδιού

Για ποιο κορμί, για ποια ψυχή αυλακώνεις τα πατώματα;
Από ποιου δαίμονα το βωμό αγοράζεις ψευδαισθήσεις;

Η θλίψη μετριέται σε χαμόγελα

(α)πιθανότητες

"Η πιθανότητα ενός ενδεχομένου είναι
το πλήθος των ευνοϊκών περιπτώσεων
προς το πλήθος των δυνατών περιπτώσεων"

Και μετά ερχόμαστε εμείς,
αναταράσσουμε τις αναλογίες κι αψηφούμε τα μεγάλα θεωρήματα...

δύναμαι αδυναμία

Νόμιζα οι λέξεις είναι η δύναμή μου. Ξάφνου βρίσκομαι χωρίς τρόπο να με εκφράσω. Στερούμαι της γνώσης και της φαντασίας.

Ρώτα με πώς νιώθω, τι σκέφτομαι, τι πιστεύω. Σε ποια γλώσσα προτιμώ να πω πως αγαπώ, να μονολογήσω ή να βρίσω. Αρνούμαι πάσα περιορισμό. Θα σου ζωγραφίσω λέξεις να επεκτείνουμε το συμπαντικό λεξικό.

Με βασανίζει ως το δήλιο πρόβλημα αρχαίο Έλληνα γεωμέτρη. Μα είναι συνάμα το πιο συναρπαστικό ταξίδι. Σκέφτομαι να απευθυνώ σε κάθε λογής σύγχρονης, λειτουργικής, ιερής ή νεκρής γλώσσας έως ότου ένα πρωινό σε εκπλήξω.

Στο πρόσωπό σου, δηλώνω αδυναμία.

μονάδα μέτρησης

Ύπαρξη και ανυπαρξία.

Ένα "κλικ" μακριά...

Πότε ακριβώς συνέβη;

Τικ, τοκ

ausencia

amor di mundo

amor da vida

amor di país

amor da liberdade

amor di sonhar

Ai solidao to'me sima sol sozim na ceu

*Άι, νιώθω μοναξιά όπως ο ήλιος μονάχος του εκεί ψηλά

μπαλώματα

 

Τρύπησαν οι τσέπες μου

και γλυστράνε στις πλάκες τα χαμόγελα σαν κέρματα

Ανησυχώ

Όλα αυτά τα μάτια που με παρακολουθούν

καταπιέζουν και πνίγουν την κραυγή μου

Ανησυχώ

Θα γίνω μισάνθρωπος.
Και πιο πολύ από όλους θα μισώ τον εαυτό μου.

Μικρά καθημερινά δράματα

Πιάνεις ένα καλό βιβλίο στα χέρια σου και χώνεσαι σε μια γωνιά για να εμφανιστείς μετά από λίγες ώρες με το χαμόγελο της ικανοποίησης και του στοχασμού. Βάζεις την αγαπημένη σου μουσική στην διαπασών και χορεύεις ξέφρενα αυλακώνοντας τα λιγοστά τετραγωνικά του διαμερίσματός σου σαν να ήσουν πάλι 16 χρονών. Κι ενώ αυτά τα απολαμβάνεις απόλυτα στην μοναδικότητα της μοναξιάς σου, μια ταινία, σε όποια τεραστίων διαστάσεων τηλεόραση και να την δεις, σε όποια καταπληκτική αίθουσα κινηματογράφου, αν δεν έχεις την κατάλληλη παρέα να την αναλύσεις και να την σχολιάσεις στο τέλος, είναι σχεδόν σαν να μην την είδες καθόλου. Ω θεέ της έβδομης τέχνης! γιατί με βασανίζεις τόσο;

Lo sé pero no puedo decirlo, Puedo decirlo pero no lo sé

Σε κοιτώ να κοιμάσαι. Μικρό παιδί. Σφίγγεις το κορμί σου πάνω στο δικό μου. Με χαϊδεύουν οι ανάσες σου. Με διαπερνούν τα βρωμερά χνώτα του ύπνου και φωνάζουν έρωτα. Μπαίνει το καλοκαίρι μέσα στο δωμάτιο από όλες τις γωνιές. Παράδοξο. Πώς να σου εξηγήσω το παράδοξο που κυλάει στις φλέβες μου;

Είναι πόλεις που σου ταιριάζουν και πόλεις που σε χαντακώνουν. Άνθρωποι που σε γεμίζουν ενέργεια κι άλλοι που σε νεκρώνουν. Μικρές στιγμές. Να τις χώσεις όλες σε μια μαύρη σακούλα και να τις κλείσεις εκεί ερμητικά. Μην τυχόν δραπετεύσουν και σε μολύνουν. Τα όμορφα χωράνε όλα στις τσέπες σου.

Έχουν κολλήσει τα θέλω μου στο σωλήνα που διαπερνάει το θώρακα. Δεν αρθρώνουν λέξεις. Αν είχα μια κάμερα για μυαλό θα φωτογράφιζε μαύρο. Μη αληθινό. Ξεφτισμένο, μπαστάρδικο. Υπερέκθεση σε ένα φως ψεύτικο. Ό,τι δεν πηγάζει από μέσα σου σε καίει. Απαιτείται αγνότητα για να φτάσεις στο όλο σου.

Καλά κάνεις και δεν ρωτάς. Οι ερωτήσεις φέρνουν κουβέντες που σφαλιαρίζουν τα αυτιά. Δεν είναι πως δεν τις ήξερες ήδη. Μα αν δεν θέλεις να τις δεις; Δεν θα σου πω. Δεν θα σου πω όσα δεν θέλεις να ακούσεις. Θα σε αφήσω με το παραμύθι που έπλασες στο κεφάλι σου. Εκεί όπου όλα είναι ρομαντικά. Κι ας είναι οι πράξεις αδυσώπητες.

Όταν αυτό που λείπει είναι η ψυχή σου πώς μπορείς να πεις πως αγαπάς, πως νιώθεις, πως υπάρχεις;

No ice-cream will make my day

The world is flat. There are no peaks on the day-to-day line. You'll get momentaneous spikes only to realise that they are a fraud. After all they were only that, a flash of a rise followed by a sharp and deep decline.

Life does not move in circles. It's not even a straight line. Life does not move at all. It just exists. Like all these things / concepts out there that you cannot see, smell or feel. Your life is being pushed, not forward, sideways or in any other direction. There are no directions here, no guidelines, no book to consult. It's just being pushed, by an invisible hand, till you get to a steep point of nonexistence.

λεύκωμα

Η αγάπη είναι σαν την αμπάριζα που παίζαμε παιδιά.
Κάθε που τρέχεις μεγάλες αποστάσεις και κυνηγάς πρέπει να γυρνάς πίσω και να αγγίζεις την αμπάριζα. Μονάχα έτσι "παίρνεις φωτιά" και συνεχίζεις τα χαμόγελα.

Ιδού η ερώτηση

Αν δεν αγαπάς... ζεις;

/ feeling /

Ένιωσα την μοναξιά σου στις τρύπιες σου τις κάλτσες
Και στα σκόρπια τής ζωής απομεινάρια στο πάτωμα