Πλαταγισμός

Κλείσε τα μάτια... Βλέπεις τα φώτα;...
Διαγράφονται οι άνθρωποι βουβοί. Καθένας στον δικό του ρυθμό.
Αφουγκράσου... Λάμψεις οι σιωπές! Σαν βράχια αρχέγονα.
Με νιώθεις...; Όνειρο στα ακροδάχτυλα. "Έχω κύματα στην ψυχή μου."*
Λικνίζομαι... Αγκαλιά με μια ομίχλη...


* Fernando Pessoa, O marinheiro

Πικρή μου γεύση αξέχαστη

Είχα ξεχάσει.
Έγραφα στο τετράδιο του μυαλού μου για γνώριμα πλακόστρωτα. Χαμογελούσα για έναν μουσικό που τραγουδούσε για την θάλασσα μέσα του και για το νυχτολούλουδο που τον ξεπλήρωσε. -Ποτέ δεν έμαθα να δίνω λεφτά.- Ξαφνιαζόμουνα που όλος ο κόσμος μιλούσε ελληνικά. Έτρεχα να προλάβω τρένα και λεωφορεία που κατέφταναν γεμάτα αγκαλιές. Κι ονειρευόμουνα. Γιατί είχα ξεχάσει.
Μα μου το θυμίσανε.
Μια μόνο διαδρομή με το τρόλλεϋ ήταν αρκετή. Μπήκε μέσα με όλη του την αξιοπρέπεια. Όση θα μπορούσε να του έχει απομείνει. Τα μάτια του δεν σου ζητούσαν οίκτο. Χάριζε μικρές στιγμές απόλαυσης. Μα κάθε νότα που ξέφευγε από τις χορδές του με πλήγωνε. Θυμήθηκα όλα όσα με πικραίνουν κάθε μέρα και καμιά φορά ηθελημένα τα ξεχνώ. Πέρασε από μπροστά μου. Δεν άπλωσε χέρι, δεν ζήτησε τίποτα. Και τίποτα του έδωσα. Γιατί δεν έμαθα να δίνω λεφτά.
Κι εκεί μπροστά σε όλους, πίσω από την ανωνυμία των γυαλλιών μου, έκλαψα. Για ένα σύστημα που δεν δουλεύει και κανείς δεν θέλει να διορθώσει. Για την αδιαφορία και τον παρτακισμό. Για την επανάπαυση και την γκρίνια όσο πίνουμε αμέριμνα τα freddo των 5 ευρώ. Για τον ρατσισμό, τον κοινωνικό ρατσισμό, και την ευκολία να κρίνουμε. Για την ανισότητα που κάθε μέρα ενισχύω με τις πράξεις μου. Για τις αρχές και τις θέσεις μου που δεν έμαθα να υπερβαίνω. Γιατί δεν έμαθα να δίνω λεφτά...

Vive Grecia!

Εχουμε πολυ γελιο οι Ελληνες. Μαλλον, ειμαστε λιγακι τραγελαφικοι. Απο την μια ειμαστε εθνικιστες, διαλαλουμε με καθε τροπο την υπεροχη μας λογω του ενδοξου παρελθοντος (βλεπε αρχαιοελληνικο πολιτισμο) και υπερηφανευομαστε ακομα και για τις ομορφιες της χωρας μας παροτι δεν ειναι δικο μας δημιουργημα. Απο την αλλη, οτιδηποτε προερχεται απο τας Ευρωπας η ειναι αγαπημενη συνηθεια των "φιλων" μας των Αμερικανων, στην Ελλαδα θεοποιειται αμεσα. Με λιγα λογια εχουμε την νοοτροπια του νεοπλουτου και κατα συνεπεια κομπλεξικου ανθρωπου. Γι'αυτο ο espresso ειναι πανακριβος ενω ο "ελληνικος" θεωρειται bace-class για παραδειγμα. Ειμαστε σαν μια γκομενα που επαναπαυεται στην ομορφια της και στη μια και μοναδικη στιγμη δοξας που ισως ειχε στο λυκειο και εγκαταλειπεται σαν ατομο και προσωπικοτητα. Τι να τον κανω τον Ευκλειδη και τον Σοφοκλη, η τους Ελληνες επιστημονες που διαπρεπουν στο εξωτερικο οταν δεν εχουμε την υποδομη ουτε την διαθεση να αξιοποιησουμε τους "καρπους" που μας προσεφεραν/προσφερουν?

Με εκνευριζουμε τοσο πολυ καποιες φορες οι Ελληνες. Ειναι στιγμες που σκεφτομαι πως φερομαστε σαν το χαρισματικο παιδι που αναλωνεται σε ανουσιες επιδειξεις των ικανοτητων του.

Και μετα... Μετα μιλω με τους συγκατοικους μου (ιταλοφωνοι, γαλλοφωνοι, ισπανοφωνοι...) συνειδητοποιω ποσες λεξεις ειναι δανεισμενες απο την γλωσσα μας και γεμιζω υπερηφανια. Τι γλυκο συναισθημα..!

Και ο θυμος περναει...

(inspired by caffegreco)