Μη φύγεις

Μη φύγεις
Όχι προτού γευτώ ξανά τα χείλη σου
Όχι προτού βυθίσω την οργή μου στο κορμί σου

Στ'αλήθεια, σου λέω
Δεν αντέχω να είμαι πλάι σου
Με θυμώνει το χαμόγελό σου

Μα, στο ζητώ
Σαν χάρη κι επιταγή
Προσταγή για ύψιστη τιμωρία

Έλα, απόψε
Και μείνε ως το πρωί
Ώσπου το μίσος καταλαγιάσει

Μη φύγεις
Όχι προτού ματώσει το μέσα σου
Όχι προτού σε πλημμυρίσω σπέρμα

Να έρθεις, εδώ
Για να σε διώξω με το βλέμμα μου
Να σε πονέσω να φύγει ο πόνος

Να έρθεις, ξανά
Σαν δεις πως δεν σ'ανέχομαι
Το δάκρυ σου δεν με αγγίζει

Να έρθεις, και
Να έρθω κι εγώ μέσα σου
Να σου ξεσκίσω ψυχή και σώμα

Μη φύγεις, γιατί
Είναι η ανάγκη μου ανείπωτη
Να βεβηλώσω το κορμί σου

Αγάπη μου
Σαν φύγεις, θα γκρεμιστώ
Σαν έρθεις, θα σε διώξω

κάλεσμα

Σε ονειρεύτηκα χτες το βράδυ. Ήρθες εκεί που κοιμόμουν και άπλωσες λαίμαργα τα χέρια σου πάνω μου. Με βασανιστικά φιλιά και ερωτικά ψιθυρίσματα. Ξύπνησε το κορμάκι μου. Έβαλε την αγαπημένη σου φορεσιά και λυκνίστηκε σε αργούς ρυθμούς για να σε σαγηνεύσει. Μύρισε έρωτα και πόθο. Απαλό και σαρκώδες σαν κρινάκι στην πρωινή δροσιά. Έτοιμο να σε υποδεχτεί. Καλωσορίζοντας την πολυπόθητη λεηλασία. Έβαλα βαθιά το χέρι μέσα μου να ξεθάψω τους θησαυρούς που σου ανήκουν. Δάκρυσα, δεν ήσουν εκεί να γευτείς την νίκη.

Σε ονειρεύτηκα χτες το βράδυ. Και ξύπνησα με μια ανικανοποίητη πείνα. Έλα στα αλήθεια την επόμενη φορά.

έλα...

Θα σε κρύψω βαθιά στην υγρή μου σπηλιά. Να εξερευνήσεις κάθε μικρή της σπιθαμή. Να νιώθεις τις ζεστές της δονήσεις. Να ξεδιψάς στις πηγές που τρέχουνε νέκταρ. Μόνο εγώ θα έρχομαι να σε βλέπω. Θα σε κρατώ σφιχτά αγκαλιά. Θα σε ποτίζω το άρωμά μου. Θα σε ταϊζω στο στόμα αγάπη και μέλι.

κι όμως...

...θέλω να φτάσεις μέχρι το πάτωμα,

να διαπεράσεις κάθε ίνα της λευκής μοκέτας που με την χρήση έγινε σταχτί,

να προσπαθείς να εξατμιστείς σε καυτή πέτρα και να σχηματίζεις την ίδια λιμνούλα ιδρώτα ξανά και ξανά,

να σέρνεσαι αργά με τα μυριάδες πόδια χιλιαντοποδαρούσας και να μην φτάνεις πουθενά,

να ανασηκώνεις τον λαιμό σου για να δεις πέρα από γέγυρες και το βλέμμα σου να μην φτάνει πιο πάνω από μία πόα,

να διαθλάται η ματιά σου σε μπουκάλι αλκοόλ και να χάνει χίλιες φορές τον στόχο της,

γιατί ναι, είμαι τόσο εγωιστρία,

είναι τόσο δυνατός ο πόνος, σαν την αγάπη που μου έδωσες,

και είναι τόσο δικός σου, σαν εκείνη την αγκαλιά, σαν κάθε αγκαλιά, που μόνο μαζί σου μπορώ να τον μοιραστώ,

για να είσαι πάλι εδώ, παρών σε κάθε σκέψη, σε κάθε ανάσα, σε κάθε όνειρο που ακόμα δεν ονειρεύτηκα,

για να φανείς ως άλλη ψευδαίσθηση,

να με φιλήσεις γλυκά, να χαϊδέψεις το μυαλό μου, να με γαμήσεις άγρια,

να με οδηγήσεις σε λυτρωτικό οργασμό,

και να μην έχεις πλέον δύναμη για ερωτήσεις και λογικές σκέψεις,

απλά να αφεθείς στην μαγία μας,

γιατί ναι, είμαι τόσο εγωίστρια...

send... sending... failed...

Έλιωνα κάτω από τον ήλιο... Ήλιος απογευματινός.., η πιο όμορφη ώρα για να σε αγκαλιάσει.., ζεστός.., φιλικός... Από ώρα είχα πετάξει δίπλα μου το πάνω μέρος του μπικίνι... Ο ήλιος με χάιδευε απαλά... Γυρμένη ανάσκελα.., το κορμί μου λοξά.., έπαιρνα πόζες για έναν φανταστικό φωτογραφικό φακό... Έπαιζα με την άμμο.., για να αγγίζονται τυχαία τα πόδια μου.., μικρά χιλιοστά.., να τρίβομαι.., σαν γουργούρισμα γάτας... Το ακουστικό στο αυτί.., χωρίς μουσική να το συντροφεύει... Το καλώδιο να ακουμπάει αθώα την ρώγα μου.., υγρός αέρας να μπαίνει μέσα μου... Τα πόδια ανοίγουν δειλά προς τον ήλιο.., να νιώσω την θέρμη του... Τα δάχτυλα διώχνουν αργά την άμμο από την επιδερμίδα μου... Το άγγιγμα γίνεται χάδι.., στην κοιλότητα ανάμεσα στο κόκκαλο και την κοιλιά.., γύρω από τον αφαλό.., μικρά γρατζουνισματάκια.., πιο τολμηρά.., να κατεβαίνουν.., πιο βαθιά... Φαντάζομαι σοκολατένια φιλιά... Δαγκώνω ελαφρά το χέρι μου.., μεταξύ δείκτη και αντίχειρα.., νιώθω την αρμύρα του.., καταπίνω αργά... Κλείνω τα μάτια... Σε νιώθω μέσα μου...

(Μην απαντήσεις... Μην ξεχάσεις... Δεν υπάρχεις...)