Ανταπόκριση εκ του ασφαλούς

Στην Ευρώπη των ευκαιριών, της δημοκρατίας, της ενότητας συχνά έρχομαι αντιμέτωπη με γεγονότα που δεν κατανοώ. Ο αστρολογικός μου χάρτης σκιαγραφεί ένα άτομο ανήσυχο με έντονες ιδεολογικές και επαναστατικές τάσεις. Η συμβίωση με τον εαυτό μου τόσα χρόνια από την άλλη πλευρά μου υποδεικνύει ότι μάλλον έχουμε να κάνουμε με μια αντιρρησία εκ γενετής που αντιδρά σε κάθε καταπάτηση της ελευθερίας της ή της ελευθερίας όλων των άλλων. Είναι αναπόφευκτη λοιπόν η ανατριχίλα που με διαπερνά στο άκουσμα της σιωπής.

Ο αξιότιμος δικαστής κος Garzón, σε μια απόπειρα να περιορίσει την επιρροή της ΕΤΑ, ακυρώνει κάθε δραστηριότητα των κομάτων ANV και PCTV που κατηγορούνται για συνεργασία με την τρομοκρατική ομάδα. Παγώνει τους τραπεζικούς τους λογαριασμούς, τους αφαιρεί το δικαίωμα να παρουσιαστούν στις επερχόμενες εκλογές του Μαρτίου, τους απαγορεύει οποιαδήποτε προπαγανδιστική ενέργεια ή συμμετοχή σε πολιτικής μορφής εκδήλωση και, γενικότερα, σφίγγει αποφασιστικά τον κλοιό γύρω τους. Επειδή δεν ζούμε στον Μεσαίωνα ούτε υπό δικτατορικό καθεστώς φυσικά, δεν τους καίει στην πυρά και ούτε καθιστά παράνομες τις συναρθροίσεις άνω των τριών. Βέβαια, προς αποφυγήν εκπλήξεων, τους κόβει όλες τις παροχές (νερό, τηλέφωνο, ηλεκτρικό) σε όλες τους τις εγκαταστάσεις.

Παραμένοντας στην ίδια χώρα και λίγο πριν τις εκλογές, ακούγονται τα μεγαλεπίβολα σχέδια από όλες τις πλευρές. Προσπαθώντας να πείσει τους ψηφοφόρους ο Mariano Rajoy τους αναπτύσει τις προτάσεις του για την καλυτέρευση της ποιότητας ζωής τους. Μία από αυτές είναι η χορήγηση βίζας μετα βαθμολογίας για τους μετανάστες. Σύμφωνα με τις γνώσεις τους επί της ισπανικής γλώσσας, κουλτούρας και νομοθετικού συστήματος, αλλά και την δυνατότητά τους για επαγγελματική ένταξη, θα αξιολογούνται οι υποψήφιοι μετανάστες. Οι πιο "ενδεδειγμένοι" και εφ'όσον δεν ξεπερνάται το επιθυμητό ποσοστό ένταξης, θα βραβεύονται με το δικαίωμα διαβίωσης και εργασίας στα ισπανικά εδάφη. Αν προέρχεσαι από μια φτωχή χώρα βέβαια, που δεν σε προετοίμασαν με τα απαραίτητα μαθήματα ισπανικών ή το χαρτί Πανεπιστημίου σου δεν ανταποκρίνεται στις εδώ επαγγελματικές απαιτήσεις, το πιθανότερο είναι ότι η αίτησή σου θα προωθηθεί στην λίστα με τους απορριφθέντες. Το ακόλουθο μέτρο, φυσικά, δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί στην περίπτωση των πολιτών της ΕΕ. Οπότε καθόλου δεν μας απασχολούν οι χιλιάδες Άγγλοι, Γερμανοί και Βέλγοι συνταξιούχοι που ζουν στις αντίστοιχα δικές τους μικρές κοινωνίες κατά μήκους της Λευκής Ακτής (Costa Blanca) για παράδειγμα, που αγνοούν συχνά τις δύσκολες λέξεις "ψωμί", "τομάτες", "μήλα" στα ισπανικά όταν βρίσκονται στο μπακάλικο της ισπανικής γειτονιάς τους.

Ο μεγάλος αδελφός της Ισπανίας, η Γαλλία, υπήρξε ο εμπνευστής του πρωτοπόρου μεταναστευτικού σχεδίου. Στη γειτονική χώρα, βέβαια, είναι πολύ πιο εξελιγμένοι. Εκεί ο μετανάστης υποχρεούται να υπογράψει συμβόλαιο σεβασμού προς την γαλλική δημοκρατία, συνοδευόμενο από ιατρικές εξετάσεις κι ένα τεστ "γνώσεων" σχετικά με την επιθυμητά μελλοντική του χώρα. Επειδή ο Nicolas Sarkozy όμως ήταν προνοητικός όταν το συνέταξε επί της υπουργικής του θητείας, το αναφερθέν συμβόλαιο είναι ανανεώσιμο μετά τον πρώτο χρόνο υπό την προϋπόθεση ότι ο υποψήφιος παρακολούθησε τα απαιτούμενα μαθήματα γλώσσας και προετοιμάστηκε κατάλληλα για την ομαλή ένταξή του. Μάλιστα, επειδή η σημαντικότητα της οικογένειας είναι απόλυτα αναγνωρίσιμη στην Γαλλία, παράλληλα με τα εντατικά του μαθήματα ο μετανάστης "προτρέπεται" να αποκτήσει μια εργασία που να του παρέχει τουλάχιστον τον βασικό μισθό των 1.οοο € μηνιαίως, ώστε να μπορέσει να "καλέσει" την οικογένειά του στην νέα του πατρίδα. Ως γνωστόν, η Γαλλία είναι από τις πλέον φτηνές χώρες όπου άνετα μπορούν να ζήσουν με αυτό το ποσό τα μέλη μιας φυσιολογικής οικογένειας. Εξάλλου, ο χαμηλός δείκτης ανεργίας ευνοεί την εύρεση ενός καλού πόστου.

Ελπίζω μονάχα σύντομα να ακολουθήσουν και οι δικοί μας -αν δεν έχουν προβεί ήδη εν αγνοία μου στην διαδικασία- τα προοδευτικά αυτά μέτρα προάσπισης της εθνικότητάς μας. Η ελληνική και ευρωπαϊκή μας ταυτότητα πρέπει να υπερασπιστεί από τους "βαρβάρους" που απειλούν με την πολυχρωμία την καθαρότητα της κοινωνίας μας. Αν και από ό,τι διάβασα εδώ πρόσφατα, βρισκόμαστε σε καλό δρόμο.




If you look for the bad in people expecting to find it, you surely will.

Abraham Lincoln

διακοπή για διαφημίσεις

read my mind

decisiones

Απόφαση δεν παίρνει μόνο κάποιος που διαλέγει το Α ή το Β από τις δύο επιλογές που του δίνονται. Απόφαση παίρνει επίσης κάποιος που επιλέγει να μην κάνει τίποτα από τα δύο.

entre paréntesis

(la vida es lo que sucede mientras hacemos planes)

Αδρανή δρώμενα

Είναι στιγμές που ένας ακατανίκητος φόβος τρυπώνει στην ψυχή μου. Στην πορεία της ζωής μου ένας άνθρωπος με έμαθε να αναρωτάμαι για κάθε πράγμα το γιατί. Δεν δέχεται πάντα απάντηση αυτό το "γιατί". Κι υπάρχουν φορές που την απάντηση δεν την βρίσκω. Τότε με κυριεύει, με στοιχειώνει και σαν αντίλαλος κραδαίνει το σώμα μου, το άυλο σώμα μου.

Εδώ και καιρό απέφευγα σχεδόν συστηματικά να παρακολουθώ ειδήσεις. Μια αηδία είχε εισχωρήσει βαθιά μέσα μου. Κορεσμός από επιφανειακά, ψευδαληθή επαναλαμβανόμενα γεγονότα. Κάθε ανάγνωση των ειδησεογραφικών σελίδων, κάθε παρακολούθηση των νέων στην τηλεόραση, επαλήθευση της μη ουσίας. Συχνά απογοητεύτηκα και από τους συγγραφείς του ιστοχώρου. Αναμάσηση των ίδιων ιστοριών τυπωμένες σε άλλο χρώμα. Γραμμένες στην ίδια απλησίαστη γλώσσα* των πολιτικών, διπλοματών και φερόμενων με παιδεία κεφαλαιούχων. Κι εγώ περίμενα πως ίσως από εδώ μέσα ξεκινήσει η επανάσταση.

Δεν αναφέρομαι σε επανάσταση πολιτική. Δεν μιλάω για αγρότες, τους απλούς αγρότες σαν τους πατέρες, τους παππούδες μας που φόρτωναν τόνους καρπούζι με αντάλλαγμα μετά βίας το ημερομίσθιο των εργατών, που θα πλημμυρίσουν σαν άλλοτε τον Θεσσαλικό κάμπο για να διεκδικήσουν ό,τι δικαιωματικά τους ανήκει. Είναι κινήματα που θέλουν πιο υπεύθυνη παρουσία. Σκεφτόμουν μια επανάσταση ανθρώπινη. Μια επανάσταση του μυαλού κόντρα της αδράνειας, κόντρα της απάθειας, κόντρα της απραξίας του ίδιου του μυαλού. Όπου η ανθρωπιά, η παιδεία, ο σεβασμός προς τους άλλους και τον εαυτό μας ορθώνουν ανάστημα και δεν παραμένουν σκιές.

Στην εποχή της πληροφόρησης είχα και έχω μεγαλύτερες απαιτήσεις. Όταν όλοι μπορούν να έχουν πρόσβαση στην παιδεία, όταν υπάρχει ελευθερία λόγου και τύπου, όταν μπορείς να βρεις κάθε είδους πληροφορία μέσω internet, όταν μπορείς να ταξιδέψεις από το ένα άκρο στο άλλο σε λίγες ώρες και να γνωρίσεις διαφορετικές σκέψεις και απόψεις, τότε δεν μπορώ να δεκτώ κάτι λιγότερο του εποικοδομητικού. Αν μη τι άλλο αρνούμαι να δεκτώ την μαζοποίηση, τον μιμιτισμό, την αποχαύνωση. Περιμένω, ελπίζω, απαιτώ να μην εγκαταλείψουμε το σπουδαιότερό μας εργαλείο να σκουριάσει.

Πάντα είχα το κακό ελάττωμα να προσδοκώ πολλά από ό,τι πιο πολύ αγαπώ και πιστεύω. Ίσως για αυτό να απογοητεύομαι καμιά φορά και από τα ελληνικά δρώμενα. Σε σύγκριση με πολλούς από τους ευρωπαίους γείτονές μας, αφού με αυτούς μοιάζουμε πιο πολύ λόγω ιστορίας, χαιρόμουν που ο Έλληνας πολίτης εμφανίζεται με πολιτική συνείδηση. Όχι πολιτικοποιημένος, με την έννοια του χρωματισμού, αλλά αεικίνητος, διεκδικητικός, σκεπτόμενος. Με πονάει πολύ όταν με διαψεύδουν.

Εναντιώνομαι φυσικά στην τάση μερικών για κατακραυγή οποιασδήποτε πράξης με ελληνική σφραγίδα. Δεν είμαστε μουσείο που εκθέτει το χείριστο των πάντων. Εξάλλου λίγο διαφέρουμε από τους υπόλοιπους, μόνο που τα μάτια μας δεν το βλέπουν. Παρόμοιοι άνθρωποι, παρόμοιες συνθήκες, παρόμοιες πορείες στην Ευρώπη των λίγων και των πολλών. Δεν είμαστε κρανίου τόπος όπου τίποτα (θετικό) δεν συμβαίνει. Υπάρχουν άτομα που δραστηριοποιούνται, που προβληματίζονται, που πράττουν. Η γκρίνια και η μιζέρια, άλλωστε, λίγα μπορούν να προσφέρουν. Το μόνο που χρειάζεται είναι κριτική σκέψη.

Πριν δυο βδομάδες υπέπεσα. Άρχισα πάλι να παρακολουθώ καθημερινά τις ειδήσεις και να ψαχουλεύω ασταμάτητα στον τύπο άλλων χωρών. Βρισκόμενη στην Ισπανία, βέβαια, αλλάζει η πραγματικότητα, η ματιά μου. Μα ο γνωστός αυτός φόβος δεν άργησε να με επισκεφτεί. Φαύλοι κύκλοι από ρετουσαρισμένες ειδήσεις, σπατάλη χρόνου σε γεγονότα κατινίστικης φύσης που δρουν σαν πέπλο ομίχλης στην σκέψη μας κι ένα τεράστιο "γιατί" να αναβοσβήνει σαν ταμπέλα νέον στο κεφάλι μου. Όταν ξεκίνησα την αποχή μου ήταν επειδή φοβόμουν πως τόση βία, τόσος πόνος κι ανθρώπινος εξευτιλισμός θα με καταντούσαν απαθή, θα έκλεβαν την ανθρωπιά μου και θα έσβηναν την δύναμή μου να σκέφτομαι και να δρω. Τώρα, άλλη μια φορά, κυριεύομαι από τρόμο. Δεν βλέπω το νόημα, το πού οδηγούν οι πράξεις μας. Δεν ξέρω την αξία τους ή αν όσα κάνουμε είναι ένα κόλπο για να γεμίσουμε τον χρόνο μας μέχρι να περάσει κι αυτή η ζωή.

Με λίγα λόγια, ανησυχώ.

* Διίσταμαι στις απόψεις από μόνη μου. Ακόμα δεν αποφάσισα αν πρέπει να εμπλουτίσουν το λεξιλόγιό τους οι πολλοί, να πάψουν να χρησιμοποιούν φανφαρώδικες εκφράσεις επί ορισμένων θεμάτων οι λίγοι, ή αν πρέπει να κάνουμε ένα βήμα όλοι μας προς την κατεύθυνση που μας αναλογεί και να συναντηθούμε επιτέλους σε κάποιο σημείο (όχι απαραίτητα την μέση).

Εις μνήμην

Διαβάζω στίχους του Angel González και ταυτίζομαι. Είναι που μας άφησε αυτό το Σάββατο και τον ξαναθυμήθηκα. Είναι και που δεν μου βγαίνει η ρημάδα η εργασία για την αρχιτεκτονική των Βισιγότθων. Με αγγίζει λίγο πιο πολύ γιατί δεν φοβήθηκε να υψώσει το ανάστημά του, γιατί ανήκει στην ατρόμητη γενιά του '50. Κι όλο επαναστατώ μέσα μου τώρα τελευταία. Τα γκρεμίζω και τα ξαναχτίζω όλα από την αρχή. Μέχρι να βρω το συνολάκι που καλύτερα μου κάθεται.
Παραθέτω τους στίχους λοιπόν. Γιατί δεν θα ησυχάσουν τα δάχτυλά μου αν δεν γράψουν ούτε σήμερα κάτι. Γιατί πρέπει να δικαιολογήσω την απουσία μου. Γιατί τόσες μέρες στριφογυρίζουν λέξεις στο κεφάλι μου που αρνούμαι να εκφράσω. Γιατί επαναστατώ, μα δεν ξέρω πώς να αντισταθώ και να βγω από τον λαβύρινθο που μόνη μου με έβαλα.
Προειδοποιώ: γράφω μόνο τα μέρη που μου αρέσουν. Και η μετάφραση δική σας.


-el otoño se acerca-
se diría que aquí no pasa nada,
pero un silencio súbito ilumina el prodigio:
ha pasado
un ángel
que se llamaba luz, o fuego, o vida,
y lo perdimos para siempre.


-nada es lo mismo-
la lágrima fue dicha
...
no es bueno repetir lo que está dicho
...
nada es lo mismo.
Habrá palabras nuevas para la nueva historia
y es preciso encontrarlas antes de que sea tarde.


-inventario de lugares propicios al amor-
queda quizá el recurso de andar solo,
de vaciar el alma de ternura.


Είναι που μου άφησε μια γεύση γλυκειά,
γεμάτη αγάπη.

Ένα παραμύθι χωρίς παραμύθι

Ήτανε μια φορά κι έναν καιρό ένα κοριτσάκι σαν όλα τα άλλα. Ζούσε σε πολλά διαφορετικά σπίτια σαν όλα τα άλλα. Σε πολλές διαφορετικές πόλεις και χωριά, σαν όλα τα άλλα. Σε χώρες όμοιες με όλες τις άλλες. Κι η ιστορία του έμοιαζε λίγο πολύ με όλες τις άλλες.
Είχε μαγουλάκια ζουμπηχτά, δυο κοτσιδάκια στα μαλλιά του, ένα σε κάθε πλάι, κι όποτε ήταν στεναχωρημένο χόρευε. Μικρό αγοροκόριτσο, με τις μακριές φούστες που του έφτιαχνε η μητέρα του, πάλευε και τσακωνόταν πάντοτε με τα αγόρια από τις μεγαλύτερες τάξεις. Υπερασπιστής του δικαίου, ακόμα και του δικαίου που δεν έχριζε υπεράσπισης, δεν φοβήθηκε ποτέ να φωνάξει την γνώμη του.
Αδελφάκια δεν του έκαναν οι γονείς του. Ένα που είχε κάποτε έφυγε πριν προλάβει να το γνωρίσει. Έμαθε να παίζει μόνο του. Του άρεσε. Να τρέχει στα χωράφια, να χώνεται στα βιβλία του, να ταξιδεύει με τις δικές του ιστορίες. Φιλίες δεν έκανε εύκολα. Δεν είχε μάθει. Κάθε που έκανε ένα φίλο έπρεπε να φύγει κι όταν μετά από καιρό γύριζε όλα είχαν αλλάξει. Μα ακόμα κι όταν ήταν μόνο του, δεν κατάφερε να νιώσει μόνο.
Αντιρρησίας συνείδησης εκ γενετής, πεισματάρικο κι ισχυρογνώμον ήθελε πάντοτε να του φέρονται σαν όμοιο. Δεν του αρνήθηκαν ποτέ τίποτα. Δεν ζήτησε ποτέ τίποτα που θα μπορούσαν να του αρνηθούν. Είχε το δικαίωμα της κρίσης κι έτσι δεν του έμειναν απωθημένα. Έμαθε να συζητάει, να διαπραγματεύεται και να χρησιμοποιεί το κεφάλι του. Έμαθε να κάνει τα λάθη του, να παλεύει και να τα διορθώνει. Κι ας χρειαζόταν πολλές προσπάθειες για μερικά.
Δεν πίστεψε ποτέ στον ΆηΒασίλη με τα δώρα. Ήξερε ακριβώς πού τα έκρυβαν οι γονείς του και πότε τα αγόραζαν. Και πάντα περίμενε με την ίδια αγωνία να τα ανοίξει και να δει τα χαμόγελά τους. Δεν πίστεψε ούτε στην νεράιδα που έπαιρνε τα δόντια των παιδιών για να κάνει πραγματικότητα τις ευχές τους. Μα δεν άφησε ούτε ένα δόντι που να μην το πέταξε στα κεραμύδια. Αργότερα, δεν πίστεψε στον γαλάζιο πρίγκιπα που θα έρθει καβάλα στο καμαρωτό του άλογο για να το σώσει. Δεν υπήρξαν ποτέ κακές μάγισσες και μητριές στην δική του ιστορία. Εξάλλου, δεν συμφωνούσε ιδιαίτερα με την συσσώρευση πλούτου σε λίγα χέρια.
Μεγαλώνοντας θέλησε να κάνει κάτι όμορφο με όσα είχε μάθει. Είχε πολλή αγάπη μέσα του κι ήθελε να την μοιράσει. Έψαξε να βρει το δρόμο του και νομίζω ακόμα ψάχνει. Μάλλον του αρέσει να ψάχνει, να χάνεται και να ανακαλύπτει. Μα πιο πολύ από όλα του αρέσει να μοιράζεται. Γι'αυτό καμιά φορά, όταν μένει μόνο με τις σκέψεις του, στεναχωριέται που δεν πίστεψε στον γαλάζιο πρίγκιπα. Αυτός θα ερχόταν παρά τα όσα λάθη και δεν θα υπήρχε δράκος που να μην μπορεί να σκοτώσει.

Φαντάσου λέει...

... να μένεις σε ένα νησί.

Να είναι μικρό, για να χωράει στην είσοδο του λιμανιού της μεγάλης πόλης. Να είναι μεγάλο, για να έχει το δίκο του σχολείο και εφημερίδα.

Να τρέχεις ξέγνοιαστος σε καταπράσινα δρομάκια. Μυρίζοντας θάλασσα. Τα αυτοκίνητα, να πηγαίνουν σιγά για να μη σε τρομάζουνε. Να παίζεις μουσική σε πέτρινα κτίσματα γεμάτα ιστορία.

Πιο μικρός, να χώνεσαι στο παλιό φρούριο. Να κρυφοκοιτάς τους μεγάλους που αθόρυβα διορθώνουν γέρικα καράβια. Να πολεμάς με πειρατές. Να τους προσμένεις καρτερικά να ξεπροβάλλουν μες τη νύχτα και να ονειρεύεσαι.


Κι όταν μεγαλώσεις, να παίρνεις το καραβάκι και να περνάς απέναντι. Μικρές αποδράσεις για σινεμά, θέατρο, ερωτικά σκιρτήματα. Να ρεμβάζεις από την πλώρη τον σμαραγδένιο σου παράδεισο. Να τον κοιτάς να ξεμακραίνει και να του υπόσχεσαι πως θα γυρίσεις γρήγορα. Γιατί σαν μαγνήτης σε ελκύει η ατίθαση ελευθερία του. Γιατί μονάχα εκεί αναπνέεις.

Σχίζεται ο ουρανός...

... μα οι βροντές βουβαίνουν.

Αστραπές φωτίζουν εσώστρεφα.

Διατείνων αστέρας που ναυάγησε.

granada desparramada por el suelo

Una rosa clavada en mi pared,
castigando borrascosos pensamientos.
El corazón sangrando abundante amarillo;
lágrimas encarceladas en ojos de cristal,
por fingirse serenidad en pleno tormenta.

Cambio mi habla para esconderme;
para ocultar el llanto de mi alma.
N i e g o florecer en esta tierra de mentiras
que mis uñas cultivaron desde hace tiempo.
N i e g o decirte del desierto de mis sueños,
por esperar merecerte otra vez.

οξυγόνο

Δεν είναι μαθημένο το μυαλό μου στις τελικές προθεσμίες. Δεν είναι φτιαγμένο για να του θέτουν όρια. Θέλει άπλα η ψυχή μου. Άπλα η σκέψη μου. Να τρέχει και να σταματάει παιχνιδιάρικα όπως σε λειβάδια μικρό παιδί. Να τρελένεται το μοτεράκι της όρασής μου από τα χρώματα, από τις γεύσεις. Η κούρασή μου χρειάζεται δροσοσταλίδες από αγαπημένο ανάγνωσμα. Βουτιά σε κρυστάλινα νερά μετά από σάουνα κάθε πολύχρωμο ωράριο. Σαν παπαρούνα που άγαρμπα την έκοψαν χάνω την λάμψημου όταν μηχανικά φωτοτυπώ κινήσεις. Γκριζάρει το δέρμα μου όταν το ξυπνητήρι διακόπτει την δημιουργία μου.

επαναστατώ για το οξυγόνο μου!

ονειρικό μετά πηξίματος διάλειμμα

μέσα στην πουπουλένια γαλαζότητά του να κρυφτώ
να αγναντεύω τους αετούς να ξεμακραίνουν
να ρίχνω κλεφτές ματιές στο τρέξιμο του χρόνου από κάτω
μέχρι να γυρίσει το βλέμμα του αλλού

για να προλάβω

σε αντιδιαμετρική απόσταση απ'το κοντά μου

Κάθησα σε ένα παγκάκι. Σε μια άγνωστη πόλη. Εισβάλλοντας αδιάκριτα στο άσπιλο των ιδιοκτητών του.

Ξεφύλλισα το βιβλίο της ζωής μου. Διαβάζοντας λαίμαργα. Κι άλλοτε καρτερικά. Επαναλαμβάνοντας συνωμοτικά μικρές λέξεις και σημεία στίξης.
Αναμάσησα το χτες. Σαν τυχαίος αναγνώστης που ερμηνεύει κάθε ιστορία σύμφωνα με τα θέλω του.
Δεν το κοίταξα κατάματα. Για να μην σπάσει ο καθρέφτης από το ψέμα μου.
Μέσα από βιτρίνες έψαξα το βλέμμα μου. Φοβήθηκα και δεν το αντίκρισα.
Γύρισα την ταινία ακόμα πιο πίσω. Λίγο πριν την αρχή του τίποτα. Κόλησε ο ιμάντας και αρνήθηκε την καθαρότητα. Μικρός οικοιοθελής καταρράκτης στον αμφιβληστροειδή μου.
Περίμενα τα φύλλα να σκεπάσουν τα λόγια μου,
κι έγινα αέρινη.

Αναδρομικό (pensamientos de tren)

Όλα ξεκίνησαν μια μέρα μοναξιάς. Η συναυλία δυνάμωνε στο σαλόνι μου. Φίλοι με μεγάλα χαμόγελα. Κι η καρδιά να χαρακώνεται. Φθινόπωρο στα ενδόψυχα. Τα πέπλα ένα-ένα να πέφτουνε κι ο κορμός φανερώνεται. Κινήσεις κοφτές. Δύναμη και θέληση. Μοναδικό εργαλείο, το ψαλίδι. Τα δάχτυλα ξεχωρίζουν την πρώτη τούφα. Την χαϊδεύουν απαλά. Την πλάθουν. Η λεπίδα την διχοτομεί. Το βλέμμα ακολουθεί την πτώση της. Δεν μάτωσε. Λαμπυρίζει από ηδονή. Τα δάχτυλα μπλέκονται πάλι στο δάσος με τα πνεύματα. Το ψαλίδι τελετουργεί. Ξανά και ξανά. Μέχρι να φωτίσει. Μέχρι να αποκοπεί ό,τι καμμένο.

Και το ταξίδι μόλις αρχίζει...

΄Οταν ένας Γερμανός και ένας Εστονός συναντιούνται...

... κάποια θέματα είναι αναπόφευκτο πως θα συζητηθούν. Κι όταν πρόκειται για νεαρά παθιασμένα άτομα με ακλόνητες ιδέες είναι σχεδόν σίγουρο πως θα μονοπωλήσουν για πολλή ώρα την συζήτηση.

Φοιτητές παρόμοιου κλάδου, 24άρηδες, πιάστηκαν σε μια άλλη συζήτηση μιας Ελληνίδας κι ενός 30άρη Ρώσου λίγο πιο φιλοσοφικού περιεχομένου. Στην αρχή συμμετείχαν ομαλά, μα γρήγορα ορθώθηκαν τα τείχη. "Ο κομουνισμός είναι η χειρότερη ανακάλυψη όλων των αιώνων", δήλωσε ο M. από το Tallinn. "Δεν υπάρχει τίποτα χειρότερο, πιο απάνθρωπο από τον φασισμό", αντιτάχθηκε ο P. Τα αρχικά επιχειρήματα γνωστά σε όλους. Όταν κανένας δεν επιβλήθηκε του άλλου έψαξαν βαθιά στις γνώσεις τους για όλα τα πειστικά στοιχεία. Ακριβείς ημερομηνίες ανατριχιαστικών γεγονότων, συμφωνητικά, δηλώσεις ηγετών, τερατώδεις αριθμοί θυμάτων αναφέρθηκαν. Η βασική γραμμή ήταν πάντα η φρικαλεότητα του να επιλέγεις βάσει θρησκείας ή/και πνευματικής υγείας το "σκάρτο υλικό" και η απανθρωπιά τού να βάζεις ομοεθνείς, συμπολίτες να αλληλοπροδίδονται, να σκοτώνονται με δικαιολογία έναν ιδεολογικά ανώτερο σκοπό. Τα πνεύματα οξύνθηκαν όταν ο M. ως υπεράσπισή του ανέφερε ότι έναν χρόνο πριν που οργάνωνε τις συναντήσεις των skinhead στο Tallinn - αν και ο ίδιος δεν είναι μέλος - γνώρισε πολλά εφυή άτομα που τίποτα δεν είχαν εναντίον των Εβραίων.

Όσο η λογομαχία συνεχιζόταν άφησα το μυαλό μου να περιπλανηθεί. Προσπάθησα να διαβάσω τα μάτια του Ρώσου - δεύτερη γενιά ήδη στην Εστονία μα πάντα Ρώσος - που παρακολουθούσε αμίλητος. Αναρωτήθηκα για τα βαθιά πιστεύω των γονιών αυτών των δύο παιδιών, αλλά και της κοινωνίας. Άλλωστε ο P. από την δυτική Γερμανία ήταν πολύ μικρός όταν έπεσε το τείχος κι ο M. μόλις 8 χρονών το '91 για να έχει έντονες συνειδητές αναμνήσεις. Άραγε ο P. θα είχε τις ίδιες πεποιθήσεις αν είχε γεννηθεί από την άλλη πλευρά; O M., αν στην οικογένειά του υπήρχαν Εβραίοι; Απόρησα με τον Ισπανό και τους υπόλοιπους Εστονούς και Λετονούς που παρέμεναν αμέτοχοι. Εξεπλάγην όταν η Αυστραλή λόγω αδιαφορίας/βαρεμάρας άρχισε να μου μιλάει για το χιόνι που είχε πέσει εκείνο το πρωί. Μετά θυμήθηκα πως στις Βαλτικές χώρες αρχικά περίμεναν τον Χίτλερ σαν λυτρωτή και ίσως αργότερα ξέχασαν να του θυμώσουν αγνοώντας το συμφωνητικό που τους παρέδιδε ξανά στην δικαιοδοσία της Σοβιετικής Ένωσης. Εκεί πέρασε σαν ταινία μικρού μήκους από την μνήμη μου μια ιστορία που μου είχε διηγηθεί ο Λιθουανός συγκάτοικός μου. Όταν ήταν μικρός έπαιζε πόλεμο με τα παιδιά των Ρώσων στρατιωτικών τα οποία πάντα τον ανάγκαζαν να έχει τον ρόλο του Γερμανού και γι'αυτό τον φώναζαν φασίστα. Από τότε υποσυνείδητα αποφάσισε ότι οι φασίστες δεν μπορεί να είναι πολύ κακοί, αφού αυτόν που ήταν τόσο καλός τον αποκαλούσαν έτσι. Βέβαια, πάντα παραδεχόταν πως κατά την σύντομη γερμανική κατοχή η οικογένειά του δεν είχε υποφέρει, σε αντίθεση με τα χρόνια του κομουνισμού όπου πολλά μέλη της κληρικοί είχαν δεχτεί ιδιαίτερες πιέσεις.

on repeat

archive - again

"όλα τα πτώματα έχουν το ίδιο δέρμα"

Γιορτή. Πάνω από το κεφάλι σου. Και μέσα χαλασμός. Σύμβολα κινέζικα. Φωτιά. Βεγγαλικά. Luz y sol. Η βροχή που πέρασε. Γάτα ξεκούρδιστη, ξέμεινε να καλεί το ταίρι της προς την πανσέληνο. Κόκκινο κρασί που νέρωσε τις αισθήσεις σου. Ο Πύργος του Eiffel. Φράσεις. Εικόνες. Χαλάσματα. Πόλεις του κόσμου. Κρύο μέσα στο αίμα σου. Μια λίρα κρυμένη στο παντελόνι σου. Ρόδα ξεφούσκωτη. Ποπ-κορν οι σκέψεις σου. Τρούφα φυλαγμένη στον κόρφο σου. Φούξια με μαύρο μη ροκ. Μια Ελλάδα αερόστατο. Αγκίδα στην γλώσσα σου. Λαβύρινθος όνειρο. Καμπάνες και ξύπνησες. Ανθολογία από ψέματα. Φρενάρισμα...

old time classic sensación

Ήρθε και πλημμύρισε τον αμφιβληστροειδή μου. Κοντοστάθηκε στο ακρόχειλο του βλέφαρού μου. Δίστασε. Για μια στιγμή. Κι έκαψε στο πέρασμά του σκέψεις, όνειρα και πόνο.

¿Quién soy yo? ¿Quién eres tú?

Κι αν έλεγα μια νύχτα να σκορπιστώ? Να γίνω αστερόσκονη, τόσο δα μικρούλα. Να πυγολαμπίσω στην σκέψη σου. Μια λάμψη γλυκειά, ζεστή σαν το φιλί σου. Χωρίς "θέλω", χωρίς "γιατί". Δεκαδικές απαιτήσεις, σιωπηλές. Ακροπατήματα σαν χάδι. Αέρινη μουσική και μηδέν ιστορία.

Κάθομαι στο τραίνο κι η πλάτη μου στον οδηγό. Κοιτώ ανάποδα για να ξεπλέξω τον μίτο. Θωρρώ τοπία να αλαργεύουνε. Ζαρώνω την μύτη μου κι επαναφέρω την εστίαση που θόλωσε. Στυλώνω το βλέμμα μου σε εκτάσεις που μένουν πίσω. Για να δω το δάσος πέρα από το δέντρο.Για να μην πω ύστερα πως δεν κατάλαβα. Για να νιώσω την ελαστικότητα που μας συνδέει. Κι αν κάνω λάθος να κατεβώ στην επόμενη στάση. Να ψάξω τα ψίχουλα που οδηγούν στην αυλή του σπιτιού μου.

Η ζωή μου σε δυο φύλλα χαρτί. Αντιφατικά. Αλλόγλωσσα. Τα δυο γλυκά, αληθινά. Μα γεμάτα ψέματα. Πράσινο, μπλε και στη μέση χρώμα απροσδιόριστο. Χαμαιλέων που προσαρμόζεται σε στιγμές. Στην στιγμή που περνάει και χάνεται. Που αν δεν ρουφήξεις κάθε νότα της δεν ζεις. Γεμίζω σειρές, παραγράφους. Τις οριοθετώ. Τις κυκλώνω με κόκκινο, πορτοκαλί. Και τις τοποθετώ ακατάστατα μέσα μου.

Hate to be right!

Δεν μου αρέσουν τα στερεότυπα. Δεν μου αρέσει να τα συναντάω, πόσο μάλλον να τα ζω. Κι όμως έγινα πολλές φορές παράγοντας σε στατιστική ανάλυση. Κοκκορεύτηκα για τον ελληνικό πολιτισμό -αυτόν που χρειάζεται αναστήλωση-, έγινα pesada (κουραστική) κάποιες φορές με τον πλούτο του λεξιλογίου μας, παρά λίγο να μην κερδίσω μια φίλη γιατί την κοίταξα σαν εκπρόσωπο της εθνικότητάς της, ήμουν ο δεύτερος τροχός μιας σχέσης που ξεκίνησε στην εφηβεία και ξαφνικά μας τελείωσε ακριβώς κατά τον τρόπο που λένε οι στατιστικές. Τόσες μικρές πράξεις που αντιφάσκουν με τα πιστεύω μου.
Λίγο πριν μπω στον σταθμό σήμερα σταμάτησα να χαζολογήσω στους πλανόδιους μικροπωλητές. Εκεί τις είδα, τρεις τσιγγάνες. Δεν μου άρεσε ο αέρας τους. Μαζεύτηκα. Με κατηγόρησα που σκέφτηκα αμέσως έτσι για αυτές. Έφυγα να προλάβω το τραίνο. Εκεί τις ξανασυνάντησα. Τις ένιωσα. Πίσω μου. Να ψαχουλεύουν τον σάκο μου. Ήξερα ότι θα έβρισκαν μόνο το καπέλο και τα βιβλία μου. Είχα ήδη προνοήσει από το σπίτι.Δεν είπα τίποτα. Δεν φώναξα. Δεν τις κατηγόρησα. Μόνο τις συνόδεψα με το βλέμμα μου να ξεμακραίνουν. Για την άδικη σκέψη μου πριν. Γιατί τις λυπήθηκα. Έγιναν μέρος από το στερεότυπο.