¿Quién soy yo? ¿Quién eres tú?

Κι αν έλεγα μια νύχτα να σκορπιστώ? Να γίνω αστερόσκονη, τόσο δα μικρούλα. Να πυγολαμπίσω στην σκέψη σου. Μια λάμψη γλυκειά, ζεστή σαν το φιλί σου. Χωρίς "θέλω", χωρίς "γιατί". Δεκαδικές απαιτήσεις, σιωπηλές. Ακροπατήματα σαν χάδι. Αέρινη μουσική και μηδέν ιστορία.

Κάθομαι στο τραίνο κι η πλάτη μου στον οδηγό. Κοιτώ ανάποδα για να ξεπλέξω τον μίτο. Θωρρώ τοπία να αλαργεύουνε. Ζαρώνω την μύτη μου κι επαναφέρω την εστίαση που θόλωσε. Στυλώνω το βλέμμα μου σε εκτάσεις που μένουν πίσω. Για να δω το δάσος πέρα από το δέντρο.Για να μην πω ύστερα πως δεν κατάλαβα. Για να νιώσω την ελαστικότητα που μας συνδέει. Κι αν κάνω λάθος να κατεβώ στην επόμενη στάση. Να ψάξω τα ψίχουλα που οδηγούν στην αυλή του σπιτιού μου.

Η ζωή μου σε δυο φύλλα χαρτί. Αντιφατικά. Αλλόγλωσσα. Τα δυο γλυκά, αληθινά. Μα γεμάτα ψέματα. Πράσινο, μπλε και στη μέση χρώμα απροσδιόριστο. Χαμαιλέων που προσαρμόζεται σε στιγμές. Στην στιγμή που περνάει και χάνεται. Που αν δεν ρουφήξεις κάθε νότα της δεν ζεις. Γεμίζω σειρές, παραγράφους. Τις οριοθετώ. Τις κυκλώνω με κόκκινο, πορτοκαλί. Και τις τοποθετώ ακατάστατα μέσα μου.

Hate to be right!

Δεν μου αρέσουν τα στερεότυπα. Δεν μου αρέσει να τα συναντάω, πόσο μάλλον να τα ζω. Κι όμως έγινα πολλές φορές παράγοντας σε στατιστική ανάλυση. Κοκκορεύτηκα για τον ελληνικό πολιτισμό -αυτόν που χρειάζεται αναστήλωση-, έγινα pesada (κουραστική) κάποιες φορές με τον πλούτο του λεξιλογίου μας, παρά λίγο να μην κερδίσω μια φίλη γιατί την κοίταξα σαν εκπρόσωπο της εθνικότητάς της, ήμουν ο δεύτερος τροχός μιας σχέσης που ξεκίνησε στην εφηβεία και ξαφνικά μας τελείωσε ακριβώς κατά τον τρόπο που λένε οι στατιστικές. Τόσες μικρές πράξεις που αντιφάσκουν με τα πιστεύω μου.
Λίγο πριν μπω στον σταθμό σήμερα σταμάτησα να χαζολογήσω στους πλανόδιους μικροπωλητές. Εκεί τις είδα, τρεις τσιγγάνες. Δεν μου άρεσε ο αέρας τους. Μαζεύτηκα. Με κατηγόρησα που σκέφτηκα αμέσως έτσι για αυτές. Έφυγα να προλάβω το τραίνο. Εκεί τις ξανασυνάντησα. Τις ένιωσα. Πίσω μου. Να ψαχουλεύουν τον σάκο μου. Ήξερα ότι θα έβρισκαν μόνο το καπέλο και τα βιβλία μου. Είχα ήδη προνοήσει από το σπίτι.Δεν είπα τίποτα. Δεν φώναξα. Δεν τις κατηγόρησα. Μόνο τις συνόδεψα με το βλέμμα μου να ξεμακραίνουν. Για την άδικη σκέψη μου πριν. Γιατί τις λυπήθηκα. Έγιναν μέρος από το στερεότυπο.

μικρή σιωπή

κάθε τώρα είναι ένα χθες από εγώ λεπτεπίλεπτα σμιλεμένο. είναι το φως του τόσο εκθαμπωτικό που κλείνεις τα μάτια από πόνο

φευγιό μου!

Χάθηκα σε μια πόλη γεμάτη με χρυσά ποτάμια. Το φεγγάρι με υποδέχτηκε σαν ζουμερή φέτα πορτοκαλιού. Βυθιζόταν αργά σε ολοκόκκινο Campari. Μέθυσα μόνο με το βλέμμα του. Άνοιξη, καλοκαίρι, φθινοπωρινός περίπατος και ζεστή αγκαλιά μπροστά σε τζάκι χάιδεψαν το μέσα μου. Έφυγα από το εδώ μου για να βρω πού βρίσκομαι. Αγόρασα λέξεις, προσπαθώντας να ξετρυπώσω την μία. Την γνωρίζω, κρύβεται βαθιά μέσα μου, μα ποτέ δεν μου φανερώθηκε. Έκλεψα μουσικές και σου τις χάρισα. Έτσι ταξίδεψα για χάρη σου. Ανακάλυψα σύμβολα που σιγόκαιγαν στο αίμα μου. Μέσα στον καπνό από φωτοβολίδες με διέκρινα. Είδα την φωτιά μου και την ένιωσα. Οι ερωτήσεις θεριό ανήμερο. Φουσκωμένο ποτάμι που θύμωσε με την άγνοια. Μια άγνοια που από καιρό την έθαψα. Μα το να γνωρίζεις είναι πιο τρομακτικό.
Χάθηκα σε μια πόλη άγνωστη. Και όλα ήταν γνώριμα. Τίποτα δεν άλλαξε. Μονάχα εγώ.

Do not touch! εύθραστον

Η βροχή πάντα έρχεται όταν είσαι στη θάλασσα και κρυφογελάς στον ήλιο. Όχι λυτρωτική. Όξινη. Λυσσαλέα. Να κάψει μέχρι τα τρίσβαθα.

Ποτέ δεν μετάνιωσα για όσα ρίσκαρα. Ακόμα και όταν τα έχασα όλα.

Πικρή μου γεύση αξέχαστη

Είχα ξεχάσει.
Έγραφα στο τετράδιο του μυαλού μου για γνώριμα πλακόστρωτα. Χαμογελούσα για έναν μουσικό που τραγουδούσε για την θάλασσα μέσα του και για το νυχτολούλουδο που τον ξεπλήρωσε. -Ποτέ δεν έμαθα να δίνω λεφτά.- Ξαφνιαζόμουνα που όλος ο κόσμος μιλούσε ελληνικά. Έτρεχα να προλάβω τρένα και λεωφορεία που κατέφταναν γεμάτα αγκαλιές. Κι ονειρευόμουνα. Γιατί είχα ξεχάσει.
Μα μου το θυμίσανε.
Μια μόνο διαδρομή με το τρόλλεϋ ήταν αρκετή. Μπήκε μέσα με όλη του την αξιοπρέπεια. Όση θα μπορούσε να του έχει απομείνει. Τα μάτια του δεν σου ζητούσαν οίκτο. Χάριζε μικρές στιγμές απόλαυσης. Μα κάθε νότα που ξέφευγε από τις χορδές του με πλήγωνε. Θυμήθηκα όλα όσα με πικραίνουν κάθε μέρα και καμιά φορά ηθελημένα τα ξεχνώ. Πέρασε από μπροστά μου. Δεν άπλωσε χέρι, δεν ζήτησε τίποτα. Και τίποτα του έδωσα. Γιατί δεν έμαθα να δίνω λεφτά.
Κι εκεί μπροστά σε όλους, πίσω από την ανωνυμία των γυαλλιών μου, έκλαψα. Για ένα σύστημα που δεν δουλεύει και κανείς δεν θέλει να διορθώσει. Για την αδιαφορία και τον παρτακισμό. Για την επανάπαυση και την γκρίνια όσο πίνουμε αμέριμνα τα freddo των 5 ευρώ. Για τον ρατσισμό, τον κοινωνικό ρατσισμό, και την ευκολία να κρίνουμε. Για την ανισότητα που κάθε μέρα ενισχύω με τις πράξεις μου. Για τις αρχές και τις θέσεις μου που δεν έμαθα να υπερβαίνω. Γιατί δεν έμαθα να δίνω λεφτά...

Τύλιξέ με στο πέπλο σου...

Θέλω να είναι καλοκαίρι, ενώ γύρω μας χειμώνας. Να ξαπλώσω σε νούφαρα. Οι παλάμες μου γροθιές, όπως μωρό παιδί. Παλ ηρεμία και σιγή. Να καθήσεις δίπλα μου. Το κορμί γυρμένο στον αγκώνα σου. Να κοιμάμαι και να με κοιτάς. Να ακούς την ανάσα μου. Δίχως όνειρα. Να νιώθω την σκέψη σου. Σαν ζεστή αγκαλιά.

gotas amargas

μικρές σταγόνες δηλητηρίασαν το γαλάζιο μου
δώρο από φίδι που με αγάπησε

βρέξε ψυχή μου

Σε κόβω τρυφερά

Μου χαμογελάς

Δακρύζω το αίμα σου

Σε κρεμάω στον τοίχο μου και γλυστράς

cuando hay que estudiar...

...το μυαλό μου αεικίνητο. το κορμί σταθερό και η ψυχή ταξιδεύει.
entre frío y calor, tristeza y apaisement
μουσική θλιβερή ισούται με χαλάρωση. σαν δροσερό mojito σε ιπτάμενη αιώρα.

sígueme

una vez más

και πετάμε με αερόστατο. ψηλά. πιο ψηλά!

has anybody seen me?

Αριστερά... Δεξιά... Check ok ;)
Παπούτσια... off
Κοντομάνικο... off
Φούστα... off
1... 2... 3... Μπλουμ!!
Το κεφάλι μέσα στο νερό. Μάτια ανοιχτά. Η καρδιά χτυπάει γρήγορα.
Εμπρός καλά μου μπράτσα!!
Stop.
Χέρια ανοιχτά. Διώχνω όλο τον αέρα από τους πνεύμονες.
Μπουρμπουλήθρες σκιαγραφούν την κάθοδο. Φιλάω τα βότσαλα.
10... 9... 8... 7... Αναδύομαι!

Γρήγορα. Πιο γρήγορα! Αέρας στο πρόσωπο.
Παντού γαλάζιο. Μυρωδιά ελευθερίας.
Αφέσου! Νιώσε το χαμόγελο.
Η καρδια χτυπάει γρήγορα!
Χώμα και βότσαλα. Μικρός δισταγμός... Πεντάλ!
Γέφυρα... 1η και... uf! Έφτασα :)
Κατέβασμα?? Γωνια 50°. Είμαι λίγο empollón μήπως?
Πίσω φρένο... Ελαφρό ανασήκωμα... και... :)))

ελεφαντάκι από πολτοποιημένο χαρτί για καλή τύχη

Το αίμα στις φλέβες μου μπλε. Μπλε της θάλασσας. Ταξιδιάρικο και μελαγχολικό. Χαμόγελα γλυκά. Χαμόγελα πασπαλισμένα με γαλάζιο.

Είμαι εδώ. Πετάω με χαρταετούς. Βυθίζομαι κι ανατέλλω. Σέρνομαι στην άμμο αναζητώντας με. Θρυψαλίζω τις τύψεις μου σε βράχια. Κολάνε σαν αρμύρα πάνω μου κι ενσωματώνονται.

Κλείνω τα μάτια και βλέπω κύκλους από χρώματα. Χορεύω σε άμμο υγρή. Τον χορό της φωτιάς. Με τα μάτια κλειστά. Ο κόσμος γύρω δεν έχει φωνή.
Αιωρούμαι στο χτες και το αύριο. Το σήμερα είναι στεγνό. Ο χρόνος κυλάει και χάνεται.
Είμαι η δροσοσταλίδα που δραπέτευσε από τα μάτια σου. Και οι λέξεις παγώνουνε. Μπλε παγόβουνα που από μέσα φλέγονται.

Λιβάδια πράσινα. Ζεστά σαν καλοκαιρινή αγκαλιά. Με κοιτάνε κατάματα. Κι ολοκληρώνομαι.
Είμαι εδώ. Αναρριχούμαι και μαστιγώνομαι. Μουσική από εικόνες και αγγίγματα. Άλλοτε αέρινο vals κι άλλοτε σκληρό rock.
Ταξίδια ανεκπλήρωτα. Λεξούλες γεμάτες υπόσχεση.
Εκκρεμές.
Φώτα και καπνός. Στο κέντρο της σκηνής. Με μια batucada μέσα στο κεφάλι μου.
Είμαι εδώ.

Ξημέρωσε

Με άμμο σχεδιάζω τους γαλαξίες μου

Το πράσινο που ένωνε τα φεγγάρια με τον ήλιο μου διασπάστηκε. Ένα αστέρι κύλησε στο πεζοδρόμιο. Βορά στις πατούσες καλλωπισμένου σκύλου. Ανάσα που φράκαρε και δεν κατεβαίνει.

Μικρό διάλειμμα για διαφημίσεις.

Σιωπή ĸι αδιαφορία

Τόση πείνα. Φτώχεια. Κρύο και καυτός ήλιος. Μοναξιά. Πόνος. Δάκρυα. Μαρασμός. Ψύχρα από τα μέσα μας. Άμμος στα μάτια σου. Τα πάντα ψεύτικα. Παιδιά και ενήλικοι. Ντροπή. Φόβος. Σιωπή στην πολυκοσμία. Κενό. Βία. Εξουσία ηλιθίων. Το χτες και το σήμερα. Ελπίδα ξεκρέμαστη. Λουλούδι στην έρημο.

Χορός τρελών ως το ξημέρωμα.

Εγώ εδώ. Στέκομαι εδώ. Στη ζέστη του δωματίου μου. Σε διαβάζω. Σε βλέπω στην τηλεόραση. Δακρύζω και σε ξεχνάω. Πονάω. Θυμώνω. Κρίνω. Αγανακτώ. Οργανώνω επαναστάσεις στη σκέψη μου. Πληκτρολογώ λέξεις ανούσιες για να εξαγνιστώ. Υποκρίνομαι με την έγνοια μου και αδρανώ.

Πίνω την coca cola μου.

Καληνύχτα ανθρωπιά μου. Πολύ έλαμψες για σήμερα.

in the name of justice

Δεν τολμώ να κρίνω τις πράξεις του.

Θα κρίνω όμως τις δικες μας.

Η απόφαση πάρθηκε. Και εκτελέστηκε.

Ξημερώματα Σαββάτου. Παραμονή παγκόσμιας γιορτής. Θα μπορούσε να είναι μια οποιαδήποτε μέρα. Είμαστε συνηθισμένοι άλλωστε. Καθόμαστε στο σκαμνί του κριτή και αποφασίζουμε για τις ζωές όλων. Όλοι εμείς που έχουμε την τύχη να μην είμαστε δεκτες των συνεπειών. Παίρνουμε το βαρυσήμαντο υπεροπτικό μας ύφος και εκτελούμε. Όλοι εμείς που κάθε μέρα εκτελούμε εκατοντάδες. Με την ψήφο μας. Την αδιαφορία μας. Τον καταναλωτισμό μας. Την έλλειψη σεβασμού προς το περιβάλλον.
Κάθε φορα είναι πιο εμφανής η συγγένειά μας με το αξιολάτρευτο ζωικό βασίλειο. Διψάμε για αίμα! Λατρεύουμε να επιδεικνύουμε την δύναμή μας. Αλλα εσύ θα πατούσες την σκανδάλη? Θα έκανες την ένεση? Θα άφηνες την γκιλοτίνα να πέσει? Κάποιος το έκανε. Και ίσως -ίσως- δεν νιώθει κανένα βάρος στην ψυχή του. Γιατί του άξιζε. Γιατί είχε σκοτώσει. Γιατί ήταν υπαίτιος πολλών εγκλημάτων. Η απόφαση πάρθηκε από κάποιον άλλο. Αυτός απλά την εκτέλεσε. Απλά άφησε το αίμα να τρέξει. Ζεστό, για να ξεπλύνει τα τόσα εγκλήματα.

Καθόλη τη διάρκεια όμως ήταν πασιφανές το ποσο πολιτισμένοι είμαστε. Όσο ζούσε τον μεταχειρίστηκαν με σεβασμό. Πάνω απόλα σεβόμαστε την ζωή και τα δικαιώματα των άλλων. Μέχρι να τους εκτελέσουμε. Ως απόδειξη παρουσιάζουμε φωτογραφίες και video. Μονο σε ένα μικρό παράπτωμα υποπέσαμε. Αποκλείσαμε την γενέτειρα του για 4 μέρες. Απαγορέψαμε την είσοδο και την έξοδο από την πόλη. Όλα όμως έγιναν για καλο σκοπό, για την αποφυγή αιματηρών επεισοδιων. Σαν τον καλο κύριο Bush, που για να διασφαλίσει την ομαλή διαβίωση σε αυτή την φιλήσυχη χωρα θέλει να στείλει 20.000 στρατιώτες.

Αύριο, στις 12 ακριβώς, θα χτυπήσουν οι καμπάνες. Όλος ο κόσμος θα αγκαλιαστεί. Θα δώσει φιλια στο στόμα. Και με το χαμόγελο και την ελπίδα ζωγραφισμένα στα χείλη του θα ονειρευτεί ένα μαγικό 2007. Αύριο η εκτέλεση του κακού Sadam Husein θα ανήκει στο παρελθόν.

και ύστερα ;

Τα νύχια της μάτωναν τον τοίχο. Μπλε παράθυρα που ξεχάστηκαν και κλειδώθηκαν μέσα. Η μουσική υπόκρουση ήταν δώρο από έναν άγνωστο. Πιο φίλο από την Σκύλα της. Η Χάρυβδη είναι χρόνια που τις είχε εγκαταλείψει. Μόνο το γεράνι την περίμενε ακόμα. Μα κάθε που ξημέρωνε Κυριακή την καταριότανε. Θυμότανε και δάκρυζε.
Κάθε που ξημέρωνε Κυριακή τα μανταρίνια σκαρφάλωναν στα κλαδιά τους. Εκείνη τρεκλίζοντας κατέβαινε την ανηφόρα. Ο αέρας διαπερνούσε τους πόρους της και δεν την άγγιζε. Έτρεμε το βλέμμα της. Ήθελε να την κάψει με το κρύο του. Να λιώσει, να γίνει ένα με αυτόν. Μα το χαμόγελο τον φόβιζε.
Το ταξίδι συνεχίζεται. Προς τα μέσα. Προς τα απύθμενα της επιφάνειας. Κι ο ήλιος δεν δροσίζει πια. Βούτηξε στα κύματα και χάθηκε. Εκείνη τον έψαξε. Μια φορά. Μετά κουράστηκε. Η Σκύλα -σαν καλή γάτα- απαξίωσε. Κούρνιασε στον βράχο της και δεν κοιμήθηκε.
Κάθε που ξημέρωνε Κυριακή όλα ήταν όπως κάθε άλλη μέρα.

cleft lip

Θρέψε την πείνα μου
Χαμόγελο θα ντυθώ
Σ τ ε γ ν ό. Ξ ε θ ω ρ ι α σ μ έ ν ο

Εγώ είμαι ο μεγάλος. Ο τρανός

Υποκλίσου στην χάρη μου
Ζογκλέρ θα σε διασκεδάζουνε
Θα κρύβουν την φτώχεια μου
Εσύ είσαι τα πλούτη μου
Μα σ ε Π Ε Ρ Ι Φ Ρ Ο Ν Ω

Γέλια αμφίβολα
Χείλη που τρέμουνε
Τα χρυσά μου καρβούνιασαν
Ταξίδι ανείπωτο
Β ο υ λ ι ά ζ ε ι ς στο κενό

Χειροκρότα τον πόνο μου
Με πληρώνεις
Σ ε ε ξ α π α τ ώ

Another world is possible

... ή μήπως όχι?

Αυτά τα δύο αγγελάκια αντιπροσωπεύουν ένα εξαιρετικά σπάνιο παιχνίδι της φύσης. Είναι δίδυμα, όπως θα σας διαβεβαιώσει με επιμονή η μητέρα τους, και σε περίπτωση που σας διέφυγε έχουν μια ελαφριά απόκλιση στο χρώμα δέρματος.
Η πρώτη μου σκέψη βλέποντας αυτή την εικόνα ήταν: επιτέλους κάτι που θα αποστομώσει όλους τους απαίδευτους και κομπλεξικούς του κόσμου. Είναι όμως έτσι? Πολύ φοβάμαι πως θα γευτούν και οι δυο τους τον ρατσισμό όλων αυτών που πιστεύουν πως το χρώμα, το φύλο, η καταγωγή, το επάγγελμα, η εμφάνιση κάνουν έναν άνθρωπο καλύτερο από κάποιον άλλο. Ίσως φταίει ο καχύποπτος τρόπος σκεψης μου και ένας άλλος κόσμος να είναι δυνατός. Μακάρι να είμαι λάθος...

διαβάστε περισσότερα:
layton & kaydon
mixed-race twins

My reallity show

Πλάνο 1ο
Επίπεδο σκούρο γκρι. Πεζόδρομος. Κτίρια θωλά. Νερωμένα από πινέλο θλιμένου ζωγράφου. Ξεμακραίνουν και πλαταίνει ο δρόμος. Φώτα πράσινα αχνά. Αστυνομικές ιστορίες κρύβονται στις σκιές τους.
Ψιθύρισμα από πηγάδι: Κύκλοι δύναμης.

Πλάνο 3ο
Θρόισμα φύλλων. Αέρας χρωματιστός. Ράγες και βότσαλα. Αργοπορία. Μαύρα σύννεφα πλησιάζουν απειλητικά. Φεγγίτης. Ο ήλιος χαμογελά.

Πλάνο 5ο
Οχλοβοή. Φιλικό χτύπημα στην πλάτη. Κάρτα περιορισμένων διαδρομών.
Σπουργίτι: Είσαι πρωινός τύπος? Γκρινιάζεις αν δεν είναι καλός ο πρώτος καφές? 'Η ακούς την βλακεία του καθένα χορεύοντας? Θα πάλευες με πειρατές για ένα άγγιγμα? Ή προσπαθείς να φωτίσεις τα μέσα σου με λάμπες φθορίου?
Δέντρο: Θέλω να πάρω ένα ποδήλατο και να κάνω πεντάλ μέχρι να φτάσω στους πράσινους λόφους με τις παπαρούνες. Θα έρθεις μαζί μου? Θα βάλουμε μουσικές στο καλάθι μας και μελωμένα φιλιά.

Πλάνο 23ο
Κύκλος. Μυρμήγκια σε σιδερένια τραπέζια. Τσούγκρισμα ποτηριών. Φιλόξενη χρυσοντυμένη ελιά.
Φωτιά: Χαμογελώ. Για ό,τι κατάφερα, για όσους αγάπησα, για όσους με αγαπούν. Παλεύω. Με ύαινες και με δαίμονες. Τους σκοτώνω με το πείσμα μου.
Αέρας: Αναπνέω μα δεν ζω. Ζηλεύω όσους δεν φοβούνται να ζουν. Με κατάπιε μια άγνοια.