Hold your breath!

Αγοράζεις ένα αυτοκίνητo. Το πληρώνεις. Πληρώνεις τις πινακίδες για να μπορούν να σε φακελώσουν και να σου γράψουν πιο εύκολα την κλίση όταν θελήσουν. Πληρώνεις τους κλέφτες στην ασφαλιστική για να σε αποζημιώσουν - περίπου - όταν εμφανιστούν οι νομικά επωνομαζόμενοι κλέφτες. Στο τέλος του χρόνου πληρώνεις και την φίλη μας την Εφορία. Γιατί δεν γίνεται ρε φίλε να έχεις αυτοκίνητο όταν τόσοι άνθρωποι πηγαινοέρχονται με το Μετρό και να μην συνεισφέρεις κάτι προς ηθική τους ικανοποίηση.

Χτίζεις ένα σπίτι. Αν είσαι τυχερός έχει ξεμείνει κάποιο οικοπεδάκι κληρονομιά από τον προπάππου. Για να γίνει η μεταβίβαση στο όνομά σου θα πληρώσεις. Δεν είναι σαν την εσάρπα που σου άφησε η γιαγιά κρυμμένη στο μπαούλο. Πληρώνεις αρχιτέκτονες, μάστορες, υλικά, αλλά πριν από αυτό τι κάνεις; Πληρώνεις στην κυρία Πολεοδομία ένα "συμβολικό" ποσό για να σου δώσει την άδεια. Τι νόμιζες; Ότι μπορείς να κάνεις το σπιτάκι σου όπως και όπου θέλεις; Και μην ξεχνάς. Στο τέλος του χρόνου - ναι, στο τέλος κάθε χρόνου - έχεις την φίλη μας. Αν έχεις φυτέψει τις γαρδένιες που σε συντρόφευαν με την μυρωδιά τους από την παιδική σου ηλικία, αν έχεις παράθυρο με θέα την θάλασσα ή "πάρκινγκ" 2 τετραγωνικών για να δένεις το παπάκι σου, θα δώσεις κάτι παραπάνω. Έτσι είναι όμως. Χαζοί είναι οι υπόλοιποι που πληρώνουν τα μαλλιοκέφαλά τους κάθε χρόνο σε ενοίκια.

Σε έπνιξαν τα χρέη από όλες αυτές τις αγοραπωλησίες και τα χτισίματα; Βρήκες μια δεύτερη δουλειά για να καταφέρεις να ανταπεξέλθεις; Μην ανησυχείς, γρήγορα θα έρθει η φίλη μας να ζητήσει το ποσοστό της. Γιατί είσαι πλούσιος ρε φίλε. Δεν το ήξερες; Στο λέμε εμείς τώρα. Από την στιγμή που έχεις την πολυτέλεια να έχεις δουλειά πρέπει να πληρώσεις. Για να ζήσουν και οι υπόλοιποι που ψάχνουν αλλά το κράτος - που για όλα φροντίζει - δεν τους βρίσκει. Δεν μπορείς να ζεις εις βάρους του κράτους. Να εκμεταλλεύεσαι τα χωράφια του, το νερό του, τους δρόμους του, τις απίθανες δουλειές με τους καταπληκτικούς μισθούς που προσφέρει. Πώς θα σε βοηθήσει στην δύσκολή σου στιγμή αν δεν του το έχεις δώσει ήδη στο δεκαπλάσιο; Εξάλλου σου κάνει την χάρη να ζεις στα εδάφη του. Γιατί του ανήκουν τα πάντα. Τα έχει κληρονομήσει. Δεν ξέρουμε από πού ή πώς, αλλά εμπιστευόμαστε τον λόγο του. Μην είσαι αχάριστος λοιπόν Τι άλλο θέλεις.;

Οπότε πληρώνεις, πληρώνεις, πληρώνεις. Πληρώνεις για αυτά που δούλεψες, για αυτά που δεν δούλεψες, για ό,τι σου ανήκει και ό,τι είναι κοινό. Πληρώνεις για τη δωρεάν Παιδεία, το δωρεάν Σύστημα Υγείας. Και όταν δεν σου έχει απομείνει τίποτα, μην στεναχωριέσαι πάλι κάτι θα βρεθεί να πληρώσεις.

Να το δείτε, στο τέλος θα μας βάλουν να πληρώνουμε και τον αέρα που αναπνέουμε. Θα μας εμφυτεύσουν έναν μετρητή κι ανάλογα από την ποσότητα και ποιότητα αέρα που αναπνέουμε θα μας έρχεται κάθε τρίμηνο ο λογαριασμός στο σπίτι.
Μακάριοι όσοι μπορούν να κρατούν την αναπνοή τους!

Μικρή ευχή...

Ένα τέλειο σαββατοκύριακο!!

Με μοναδικές εικονές, μουσικές, βουτιές στην θάλασσα, συζητήσεις, τρέλες, βραδινά τραγούδια στην παραλία, τον σκληρό του εγκεφάλου μου να γεμίζει από μικρές στιγμές, γέλια, χορός, το πρόσωπό μου να λάμπει μέσα στο σκοτάδι, η καρδιά μου να χτυπάει σαν τρελή, ο ποπάυ με όλο το σπανάκι του να μοιάζει αδύναμος μπροστά μου.

Το χέρι μου να τρέχει πάνω στο χαρτί, το μυαλό μου να ταξιδεύει, να σκαρφαλώνει σε σύννεφα, να αφήνεται στη θάλασσα, η ενσωματωμένη μου φωτογραφική να μην προλαβαίνει να τραβάει φωτογραφίες, μια ανάλαφρη αίσθηση τελειότητας να με πλημμυρίζει.

Χαμογελάω. Κοιτάζω εκεί που συναντιέται ο ουρανός με την θάλασσα και σκέφτομαι μια άλλη συνάντηση.

Θέλω να αρπαχτώ από ένα πουλί, να πιαστώ γερά στη ράχη του και να ταξιδέψω βόρεια.

Κατεβείτε και πάρτε με μαζί σας!!

Για ένα βλέμμα.. Ένα χάδι..

Και μετά γυρίστε με πίσω..

Στιγμές προσωπικές

Μέρες τώρα το έχω στο μυαλό μου. Δεν ξέρω πώς να το προσεγγίσω. Σαν κομήτης μου αποκαλύφθηκε. Το είχα δει να έρχεται, αλλά δεν μπορούσα να το πιστέψω. Είχα τις αμφιβολίες μου. Κι αυτός αμφιβάλλει. Δεν είναι σίγουρος. Πόσο δύσκολο πρέπει να του είναι.

Με έπιασε τις προάλλες μετά την δουλειά. Στην αρχή μου έκανε κάτι ακατανόητες ερωτήσεις. Μου μιλούσε για τα συμπεράσματα που έχει βγάλει από την συναναστροφή του με ορισμένα άτομα, για το ότι πρέπει να αλλάξει την νοοτροπία του σε κάποια θέματα. Δεν τον καταλάβαινα. Μέχρι που μου έκανε την κρίσιμη ερώτηση: "Θεωρείς πως είμαι ομοφυλόφιλος?"
Με αιφνιδίασε. Πάντα οι σχέσεις μας ήταν μετρίου τύπου. Δεν ανοίγομαι κι εγώ εύκολα. Οπότε υποθέτω ότι κρατάω και τους άλλους σε απόσταση. Δεν ταιριάζει και στον χαρακτήρα του να κάνει τόσο ευθείες ερωτήσεις. Για λίγα δευτερόλεπτα τον κοίταζα χωρίς να μπορώ να του απαντήσω.
Είχε περάσει από το μυαλό μου σαν πιθανότητα. Όχι μόνο σε εμένα. Είχε συζητηθεί στην παρέα. Είναι που είναι τόσο ευαίσθητος. Και έχει έναν περίεργο αέρα κάποιες φορές. Μα αυτό δεν σημαίνει τίποτα. Έχω φίλους που ο ρομαντισμός τους με κάνει να μοιάζω κυνική και αναίσθητη. Ούτε οι σχέσεις του με τις γυναίκες θα μπορούσαν να μαρτυρήσουν κάτι τέτοιο. Μάλλον θα τον κατέτασσα στην κατηγορία των αντρών που δεν έχουν ερωτευτεί ποτέ και τις θέλουν όλες δικές τους. Θα μπορούσε όμως να είναι bisexual.
Του είπα την αλήθεια. Μάλλον το περίμενε. Τον απογοήτευσα όμως. Φάνηκε στα μάτια του. Είχε μια ελπίδα ότι ίσως το αρνιόμουν. Κρεμάστηκε πάνω μου.
Άρχισε να μου εξιστορεί πώς ξεκίνησαν όλα. Καταστάσεις, σκέψεις, αμφιβολίες. Μου άνοιξε την καρδιά του και δεν μου έκρυψε τίποτα. Μου εκμυστηρεύτηκε κάθε φόβο που είχε θάψει μέσα του. Μου μιλούσε και έτρεμε. Και συνέχεια με ρωτούσε. Τι πιστεύω εγώ, πώς θα αντιδρούσα αν μου έλεγε το ίδιο ο φίλος μου, το παιδί μου. Σε κάθε μου λέξη με κοιτούσε βαθειά μέσα στα μάτια να βρει την αλήθεια μου. Σε κάθε του λέξη έβλεπα φόβο. Φόβο, άρνηση, ανασφάλεια, αγωνία.
Μου μιλούσε και το μυαλό μου έτρεχε. Η σκέψη μου πήγαινε σε όλες εκείνες τις στιγμές που "κοροϊδεύαμε" την κατάσταση με τους υπόλοιπους. Θυμήθηκα όλα τα σχόλια που με είχαν κάνει να γελάσω τόσες φορές. Ντράπηκα. Ντράπηκα που μπόρεσα να γίνω τόσο μικρή, που άφησα το μυαλό μου να μπλεχτεί σε στερεότυπα και δεν άφησα ούτε στιγμή την σκέψη μου να πάει παραπέρα και να αναλογιστώ και την δική του θέση. Τα έβαζα με την Εκκλησία, την στενόμυαλη και ρατσιστική κοινωνία που δεν μπορεί να δεχτεί την διαφορετικότητα, αλλά έστω και άθελά μου, έστω και αστειευόμενη είχα βάλει κι εγώ ένα πετραδάκι για να την διατηρήσω απάνθρωπη.
Άκουσα κάθε του ανησυχία. Έχει ξεπεράσει τα όρια της απελπισίας. Δεν ξέρει πού βρίσκεται, ποιος είναι. Θεωρεί τον εαυτό του άρρωστο. Παλεύει εναντίον του. Οι σκέψεις του είναι μαύρες και με φοβίζουν. Δεν μπορεί να αποδεχτεί τον εαυτό του. Δεν το θέλει. Ζητάει βοήθεια. Αλλά τη βοήθεια που ζητάει μπορεί να του την προσφέρει μόνο ο ίδιος. Την απάντηση την έχει αυτός. Αυτό τον βαραίνει.
Του έκανα μια αγκαλιά και πήραμε τον δρόμο της επιστροφής.

Κεραυνός

Τι απίστευτα έντονες που είναι οι τελευταίες μέρες. Ό,τι γίνεται, γίνεται σε υπερβολή.

Είναι από τις λίγες φορές που πατάω γερά στα πόδια μου.

Πόσο με πονάει που βλέπω γύρω μου ανθρώπους να γκρεμίζονται.


("Διπλός Κεραυνός" του Βαγγέλη Μακρυγιάννη)

Θάλασσα!!!!

Χτες εδώ στο βόρειο ημισφαίριο μπήκε επίσημα η Άνοιξη.
Σήμερα για εμάς ξεκίνησε το καλοκαίρι! Πρώτη μέρα στην παραλία. Δεν βουτήξαμε, αν και το αποπειραθήκαμε. Αλλά λιώσαμε στον ήλιο παίζοντας βόλλεϋ! Και χαίρομαι σαν τον βλάκα! Έκανα την φωτοσύνθεσή μου και άνθισα!

Τι όμορφη που είναι η ζωή..!!

Dia de suerte

Τι περίεργη μέρα!
Αισθάνθηκα λίγο χαζή, αλλά το έκανα. Χάρισα ευχές σε όλα τα πρόσωπα που αγαπάω και νοιάζομαι. Ευχές που πιστεύω πως θα μπορούσαν να είχαν κάνει και οι ίδιοι. Ευχές που θα ζωγράφιζαν ένα μεγάλο χαμόγελο στα χείλη τους. Είμαι πεπεισμένη πως ήταν η τυχερή μου μέρα. Το ένιωσα από το πρωί. Σκεφτόμουν κάτι και μετά από λίγο γινόταν. Με έναν συνδυασμό που κατέρριπτε τον νόμο των πιθανοτήτων. Μέχρι που το πίστεψα! Ήταν μια μέρα μαγική. Το μοιράστηκα λοιπόν. Και για μένα κράτησα μονάχα μία ευχή. Την πιο μικρή, μα πιο σημαντική από όλες. Να μην χάσω το χαμόγελο που έχω τις τελευταίες μέρες.
Αισθάνθηκα λίγο χαζή, αλλά λειτούργησε. Το χαμόγελό μου έγινε ακόμα πιο φωτεινό. Μακάρι να κρατήσει. Κάνε να κρατήσει! Πού να παραγγείλω λίγη νεραϊδόσκονη για τις δύσκολες στιγμές?

Περί έρωτα

Όταν είμαστε ερωτευμένοι ο εγκέφαλός μας εκκρίνει κάποιες χημικές ουσίες. Δυστυχώς, όσο κι αν απολάμβανα την ώρα της χημείας στο σχολείο, παρέμεινα σκράπας σε αυτόν τον τομέα και δεν ξέρω πώς ονομάζονται, λειτουργούν και τα σχετικά. Υπάρχουν όμως. Ή τουλάχιστον έτσι πιστεύω μέσα στην άγνοιά μου. Την στιγμή που ερωτευόμαστε λοιπόν, αρχίζουν να κάνουν τα χημικά τους μαγικά και μας χαρίζουν ευεξία, καλή διάθεση και ένα απίστευτο χαμόγελο που δεν φεύγει με τίποτα από τα χείλη μας. Τις προάλλες ένας πολύ κακός μου φίλος (για τα νέα που μου μετέφερε) με ενημέρωσε ότι σύμφωνα με επιστημονικές έρευνες αυτό το χαμόγελο σταματάει μετά από ένα χρόνο. Οι χημικές ουσίες του έρωτα εξασθενούν σιγά σιγά μέχρι που τελικά εξαφανίζονται και μένουμε με την συνήθεια και όποια αισθήματα τρέφουμε για το άλλο πρόσωπο.
Ενίσταμαι!! Δεν μπορώ να το δεχτώ αυτό. Μου γκρεμίζει κάθε όνειρο και ρομαντική ιδέα που έχω στο μυαλουδάκι μου. Επιπλέον, δεν έχει νόημα. Τόσα ζευγάρια που μοιράζονται μια ζωή ευτυχισμένα, ζουν σε μια ψευδαίσθηση ή μας λένε ψέματα?
Μόλις μου το είπε άρχισα να ψάχνω πληροφορίες στο internet. Κι αυτός σκράπας είναι στην χημεία. Δεν μπορούσα να τον εμπιστευτώ για κάτι τόσο σημαντικό. Έψαξα σε google, wikipedia, κάτι ξεχασμένες σελίδες ανθρωπολογίας και βιολογίας που ανακάλυψα, αλλά η απορία μου δεν απαντήθηκε ούτε στο ελάχιστο. Σκέτη απογοήτευση. Θα συνεχίσω την έρευνα όμως, δεν εγκαταλείπω τόσο εύκολα. Να ξέρω τι λένε και οι επιστήμονες. Αν και δεν ξέρω αν θα τους πιστέψω στο τέλος. Πώς μπορούν να βάλουν κάτω από το μικροσκόπιο την μαγεία?
Παραμένω στις ιδέες μου λοιπόν. Εξάλλου έχω πρόσφατη απόδειξη ότι δεν ισχύει αυτή η χυδαιότητα. Στο σύντομο ταξιδάκι μου στην Ελλάδα αντίκρισα κάτι εκπληκτικό. Τους γονείς μου πιο ερωτευμένους από ποτέ! Πάντα ήξερα ότι αγαπιούνται τρελά. Με έναν παραμυθένιο τρόπο. Παρά τα προβλήματα, τις αντιξοότητες, την ρουτίνα, ακόμα όταν ήταν τσακωμένοι και δεν μιλούσαν για ώρες μεταξύ τους, αν με ρωτούσε κάποιος δεν θα μπορούσα να σκεφτώ δυο ανθρώπους που να αγαπιούνται πιο πολύ. Ποτέ δεν πέρασε από το μυαλό μου όμως ότι ήταν ακόμα ερωτευμένοι. Ίσως επειδή τους βίωνα διαφορετικά. Τώρα πήγα Ελλάδα και -πέρα από ό,τι αφορά το δωμάτιο και τους φίλους μου- εισέβαλα στον δικό τους κόσμο. Τριγύρισα μαζί τους, στα δικά τους λημέρια, όχι στα γνωστά οικογενειακά και τους είδα να χαμογελάνε και να κρατιούνται χέρι χέρι. Τι είπατε τρελοί επιστήμονες? Μετά από ένα χρόνο ξεθωριάζει το ροζ συννεφάκι? Χαχα! Γελάω με υπερηφάνια στα μούτρα σας, γιατί οι δικοί μου γονείς σας ξεμπρόστιασαν. Έκλεισαν 30 χρόνια γάμου, 34 γνωριμίας και συνεχίζουν να κάνουν βόλτες και καβγαδάκια σαν ερωτευμένο ζευγαράκι.
Σαν ετοιμοπόλεμο κορίτσι που θέλω να είμαι όμως, ήδη επεξεργάζομαι ένα δυο τρόπους σε περίπτωση που οι κακοί επιστήμονες έχουν στο ελάχιστο δίκιο. Μπορεί να μην έχουμε όλοι την τύχη να μας αγγίξει η καλή νεράιδα με το ραβδάκι της. Κι επειδή προσωπικά βαριέμαι σχετικά εύκολα πρέπει να εφοδιαστώ με ματζούνια και αντίδοτα για την χειρότερη των περιπτώσεων.

Ξέρεις εσύ...

Κάποιοι άνθρωποι είναι παντός καιρού. Σε καλοκαιρία, άπνια ή φουρτούνα στέκονται δίπλα μου. Άλλοτε μοιράζονται τις τρέλες μου κι άλλοτε με στηρίζουν. Πάντα όμως μου χαρίζουν την αγάπη τους.

Την πιο τρυφερή μου αγκαλιά!

Μουσική & Κίνηση

Κάθε φορά που δεν είμαι καλά περπατάω. Παίρνω τη μουσική μου και περπατάω. Διανύω αποστάσεις μακρινές. Μέχρι όπου με ταξιδέψει το μυαλό μου. Περπατάω. Περπατάω. Εγώ και ο Johny Walker. Ευτυχώς που δεν πίνω whisky δηλαδή, γιατί θα καταντούσα γραφική. Το σιχαίνομαι όταν γίνομαι ό,τι χλευάζω. Με πονάει. Είναι ένας πόνος αόρατος που χαράζεται μέσα μου. Αφήνει σκιές και εμφανίζεται όταν λιγότερο μπορώ να τον αντιμετωπίσω.
Περπατάω. Δίχως σκοπό. Αλλά όχι βιαστικά. Με βήματα σταθερά, αποφασιστικά. Κοιτάζω μπροστά και προχωράω. Δεν γνωρίζω το πού, μα δεν διστάζω. Νιώθω τις σκέψεις μου να με διαπερνάνε ολόκληρη. Όπως όταν πηγαίνεις κόντρα στον άνεμο. Νιώθεις την δύναμή του. Σε προκαλεί. Σε δελεάζει. Τον αισθάνεσαι σε κάθε πόρο του σώματός σου και σε πεισμώνει. Συνεχίζω. Δεν τις αποφεύγω τις σκέψεις. Τους αντιστέκομαι. Δεν θα τις αφήσω να νικήσουν.
Την τελευταία φορά που ήμουν εδώ είχε πυροτεχνήματα. Έδιναν χρώμα και ελπίδα. Σήμερα μαυρίλα. Σχεδόν. Είναι οι αστραπές που μου γελάνε αυτή τη φορά. Δεν κάνει κρύο. Δε βρέχει. Μόνο φωτίζεται ο ουρανός με μια γλυκειά λάμψη και μου αποκαλύπτει μικρά μυστικά. Μου τα ψιθυρίζει. Σαν χρησμός της Πυθίας φτάνουν στα αυτιά μου.
Κάτω από το φεγγάρι η σκιά μου πολλαπλασιάζεται. Και μου θυμίζει δείκτες ρολογιού. Οι επιλογές μου. Δεν μπορείς να γυρίσεις πίσω. Ούτε να τις κυνηγήσεις. Όσο τρέχεις τόσο θα φεύγουν μακριά σου. Θα αλλάζουνε πορεία και θα σε απελπίζουν. Παραμένουν όμως δείκτες. Κάποιος τους κινεί. Εγώ. Κι αν δεν μου αρέσουν, σπάω το γυαλλί και τους αλλάζω.

Προσοχή!! Νέος υιός χτυπά την Ελλάδα

Έχω δει άτομα πανομοιότυπα ντυμένα, επειδή έτσι προστάζει η μόδα. Έχω ακούσει τις ίδιες φράσεις γλυφιτζούρια, γιατί της είπε ο τάδε μαϊντανός στην TV. Στα πρόβατα που υιοθετούν κοινωνικο-πολιτικές ιδεολογίες ανάλογα με το γκομενάκι που κυκλοφορούν, δεν θα αναφερθώ.
Πρώτη φορά βλέπω όμως "αποχώρηση μόδα" από blogόσφαιρα. Από την άλλη, πρώτη φορά συμμετέχω σε blogόσφαιρα. Γιατί εδώ να είναι διαφορετικά? Πάμε όλοι μαζί λοιπόν! Ούτως ή άλλως εδώ γράφουμε γιατί... Γιατί το κάνουν οι φίλοι μας οι βοσκοί.

*Αυτοί που πραγματικά με χαλάνε πάντως είναι αυτοί που μελοδραματικά μας ενημερώνουν / ρωτούν για πιθανή εγκατάλειψη της παρέας.

on pause

Ένα υποσεινήδητο search πρόβαλε την εικόνα στο μυαλό μου. Την Franka Potente να τρέχει σε διάφορες πραγματικότητες χωρίς να προλαβαίνει ούτε μια φορά. Τον χρόνο να πιέζει. Το μέλλον να σκιαγραφείται και να μην έχεις την δύναμη να το αλλάξεις. Την αγωνία. Τον φόβο. Σε κάθε βλέμμα. Κάθε ανάσα που παίρνει.

Είναι σαν αυτούς τους εφιάλτες. Ξέρεις ότι πρέπει να τρέξεις. Δεν ξέρεις από τι. Το νιώθεις όμως. Είναι πίσω σου. Απειλητικά κοντά. Σε κυνηγάει. Και βάζεις όλη σου την δύναμη. Βλέπεις τα χέρια σου, τα πόδια σου να κουνιούνται. Νιώθεις την προσπάθεια που καταβάλεις. Αλλά παραμένεις εκεί. Δεν έχεις μετακινηθεί ούτε ένα χιλιοστό. Και τρέμεις να κοιτάξεις πίσω σου. Είναι εκεί? Σε φτάνει? Θα προλάβεις?

Σαν κινούμενη άμμος. Όσο πιο πολύ προσπαθείς, τόσο πιο πολύ βουλιάζεις. Κοιτάζεις. Δεν υπάρχει κανείς για να σε βοηθήσει. Είσαι μόνη σου.

Χαμένες θάλασσες

Την φοβάμαι την μοναξιά.

Μα πιο πολύ φοβάμαι πού μπορεί να με οδηγήσει αυτός ο φόβος.

Και με παραξενεύει.
Γιατί είχα μάθει να την αγαπάω.

Μονολογώντας

Κάποιοι άνθρωποι αρκούνται με πολύ λίγα. Δεν τους νοιάζουν τα διπλώματα, οι δουλειές με τους φανταχτερούς τίτλους, οι πολλές ανέσεις. Θέλουν να έχουν μια δουλειά -περιστασιακή ή μόνιμη- που να τους προσφέρει τα απαραίτητα, ένα χώρο που να μπορεί να ονομαστεί σπίτι, τους φίλους τους, ίσως έναν άνθρωπο με τον οποίο θα μπορέσουν να φτιάξουν μια οικογένεια κάποια στιγμή και άπειρο ελεύθερο χρόνο για να αφιερώνουν κυρίως σε ανούσιες ασχολίες.

Στο μυαλό μου έρχεται μια κουβέντα που συχνά ακούμε από τους γηραιότερους: Τι καλά που ήμαστε πριν από 50 χρόνια! Δεν μας ενδιέφεραν οι τηλεοράσεις, τα υπερσύγχρονα κινητά. Ζούσαμε μια ήσυχη αλλά γεμάτη ζωή. Ο καθένας -πλούσιος ή φτωχός- λάμβανε άπειρη ευτυχία, δεν ζούσε μέσα στο άγχος και την πίεση να γίνει καλύτερος από όλους τους άλλους.

Η αντίρρησή μου (γιατί πάντα έχω μια αντίρρηση) δεν απευθύνεται ούτε στο τίμημα των καιρών που πρέπει να πληρώσουμε ούτε στους παλαιότερους που, κατά την γνωστή συνήθεια, ξεχνούν τα άσχημα και υπερτονίζουν τα όμορφα της εποχής τους. Η απορία μου μιλάει για την περίφημη χρυσή τομή που όλοι την ψάχνουμε και κανείς -μάλλον- δεν την βρίσκει.

Οι αξιώσεις μου από την ζωή δεν είναι υπερβολικές ή πολύ φιλόδοξες. Οπότε εν μέρει ζηλεύω τους παππούδες μας που δεν αγχώνονταν σουλατσάροντας στην Αθήνα και θαυμάζω -εν μέρει πάντα- όλους αυτούς που έχουν λιγότερες απαιτήσεις. Πνίγομαι όμως στην ιδέα να ζήσω την ζωή τους. Γιατί θα σήμαινε να εγκαταλείψω τον εαυτό μου, να συμβιβαστώ και να αφεθώ να με παρασύρουν.

Με θλίβει που πλέον μιλώντας για ανθρώπους πιο απλούς αναφερόμαστε σε ανθρώπους αμόρφωτους, χωρίς δύναμη να αντισταθούν. Ανθρώπους χωρίς γνώμη. Με πονάει να βλέπω άτομα αξιόλογα, με παιδεία και αρχές να μην ξέρουν να υπερασπιστούν τα δικαιώματά τους, την ζωή τους.

Αλλά ποια είμαι εγώ να μιλήσω? Γιατί νομίζω πως είμαι καλύτερη και μπορώ να τους κρίνω? Ούτε το ένα χιλιοστό δεν έχω κάνει από όσα θέλω στη ζωή μου, χωρίς να σημαίνει πως αν τα κάνω θα έχω κάτι αξιόλογο να πω. Κι αυτός που εύκολα κρίνει, είναι αυτός που πιο λίγα έχει να πει.

Mi dia de fama ;)

Επιτέλους!! Έφτασε η μέρα που πάντα περίμενα! Θα γίνω διάσημη!

Ή έτσι θα έλεγα αν ήμουν ένα ελαφρόμυαλο και ψωνισμένο κοριτσάκι. ;)

Όποια κι αν είναι η περίπτωση, η φωνή μου θα μείνει στην αιωνιότητα. Αν αντέξει μέχρι τότε το dvd δηλαδή. χε χε! Κι επειδή ως συνήθως πολυλογώ άνευ ουσίας, ενημερώνω τα πλήθη (γιατί είναι δεδομένο ότι άπειρος κόσμος κρέμεται από τα χείλη μου) για το κατόρθωμά μου.

Σήμερα ντουμπλάρησα στα αγγλικά ένα documentaire που έφτιαξε ο οργανισμός όπου εργάζομαι. Δεν είναι τίποτα ιδιαίτερο. Δεν θα το δει κανένας παραγωγός του Hollywood για να με ανακαλύψει. Ούτε με ενδιαφέρει το ντουμπλάρισμα. Με εκνευρίζουν οι ντουμπλαρισμένες ταινίες! Αν, και δεν θα με χάλαγε να γράφω τις μεταγλωττίσεις. Χάρηκα όμως σαν μικρό παιδί! Γέλασα απίστευτα με τα σαρδάμ που έκανα και χαμογέλασα στα κρυφά με την ελαφρά ισπανική προφορά που είχα σε ορισμένες λέξεις (κάτι που κανονικά θα έπρεπε να με ανησυχήσει). Από εδώ και πέρα, λοιπόν, μπορώ να το διαγράψω από την λίστα μου. Το έκανα κι αυτό! :)

Βέβαια, τέτοια λίστα δεν έχω. Αν είχα πάντως, είμαι σίγουρη πως θα το περιελάμβανε. Ίσως με κάποιες τροποποιήσεις, αλλά ας μην είμαι αχάριστη. Μήπως όμως θα έπρεπε να αποκτήσω μια τέτοια λίστα? Για να έχω κάποιους στόχους λίγο διαφορετικούς. Μπααα... Δεν είναι το στυλ μου. Το θεωρώ λιγάκι ξενέρωτο. Δεν ξέρω γιατί, αλλά μου θυμίζει άτομα που όλο μιλάνε και τελικά δεν κάνουν τίποτα. Πολυλογώ πάλι... Ε είπαμε, χάρηκα σαν τον βλάκα! Είμαι πολύ απλός άνθρωπος τελικά. (Τώρα που το είπα δεν μου αρέσει πολύ αυτό. απλός = ηλίθιος?) Δεν ανήκω στην κατηγορία των ανικανοποίητων γυναικών. Αχ, τι καλά! χαχαχα!

Μα ας με σταματήσει κάποιος...! Μέχρι κι εγώ αγανάκτησα μαζί μου! ;)

¿Qué Europa queremos?

Σε ένα σεμινάριο με θέμα πώς θέλουμε την Ευρώπη και όπου έχει τονισθεί ότι η ερώτηση είναι ρητορική, ακούστηκαν τα εξείς ενδιαφέροντα:

Italia: "Το ευρώ έσωσε την Ιταλία. Αν είχαμε ακόμα την λίρα θα είχαμε καταστραφεί."
France: "Η Ευρώπη αυτή τη στιγμή είναι ένας γεωγραφικά διευρημένος χώρος γεμάτος με φίλους."
Ελλάδα: "Είμαστε έτοιμοι για την Ευρώπη? Μιλάμε για οικονομικο-πολιτικά οφέλη, αλλά ακόμα δεν έχουμε έναν κοινό στόχο."
Deutscheland: "Θα έπρεπε να παραμείνουμε ένας μικρός, κλειστός κύκλος χωρών. Δεν μπορούμε να εντάξουμε όλες τις ευρωπαϊκές χώρες στην Ε.Ε."
Sverige: "Οι Σουηδοί ψήφισαν κατά του Ευρωπαϊκού Συντάγματος. Αρνούμαστε την επιβολή των νόμων της Ε.Ε. Αν ο σουηδικός λαός πιστεύει πως η κυβέρνηση πρέπει να έχει το μονοπώλειο του καπνού και του αλκοόλ, κανείς δεν μπορεί να μας επιβάλει το αντίθετο."
Türkiye: "Η Τουρκία ζητάει την ένταξή της στην Ε.Ε. εδώ και 40 χρόνια. Μετά από τόσο καιρό της αξίζει να γίνει δεκτό το αίτημά της. "
Slovensko: "Προσπαθούμε τόσο καιρό να μπούμε στην "Ευρώπη". Δεν καταλαβαίνω το γιατί. Ήδη ανήκουμε στην Ευρώπη (γεωγραφικά)."


Τα συμπεράσματα δικά σας.

el infierno

Φόβος. Ο χειρότερος σύμβουλος. Σε μεταλλάσει. Διαγάφει κάθε τι όμορφο και ιδεολογικό. Σε μετατρέπει σε ένα λυσσαλέο και εκδικητικό κτήνος. Προδίδεις φίλους, ιδανικά. Προδίδεις τον εαυτό σου. Χάνεις την εντιμότητα, την ανθρωπιά σου. Ξεχνάς τους αγαπημένους σου. Συγκεντρώνεσαι στην επιβίωσή σου. Τυφλώνεσαι. Η πείνα του κατασπαράζει την ψυχή σου. Διψάς για αίμα. Ξεχνάς από πού ξεκίνησες. Ξεχνάς τους αγώνες σου. Ξεπουλιέσαι. Κι αν είσαι τυχερός, θα ριζώσει βαθιά μέσα σου. Δεν θα σε αφήσει ποτέ. Και ποτέ δεν θα αντιληφτείς το τιποτένιο μεγαλείο σου. Μα αν αποφασίσει να σε τιμωρήσει, θα υποφέρεις. Θα σε διδάξει πως η κόλαση δεν βρίσκεται σε κάποια μεταθανάτια διάσταση. Θα νιώσεις τον πόνο σαν σιγανή λάβα να τρώει το μυαλό σου. Και θα συνεχίσεις την ατέρμονη ζωή σου πιο νεκρός από ποτέ.

Ουφ ξεθύμανα!

Τώρα που πήρα φόρα ας βγάλω από μέσα μου άλλα ένα δυο πραγματάκια που έχω στο μυαλό μου τις τελευταίες μέρες.

Μόλις τέλειωσα ένα post στο οποίο έκανα αναφορά στο site του Νίκου Δήμου. Δεν ξέρω πώς κατάφερα να πέσω κι εγώ στην παγίδα. Δεν έχω τίποτα εναντίον του ανθρώπου. Θέλω να το ξεκαθαρίσω αυτό. Δεν μου αρέσουν οι παρεξηγήσεις. Με εκνευρίζει όμως όλος αυτός ο πανικός γύρω από το όνομά του τον τελευταίο καιρό. Το "εκνευρίζει" δεν είναι το σωστό ρήμα. Ίσως το με χαλάει, με ξενερώνει. Μπορεί να ακουστώ κομπλεξική, ζηλιάρα. Δεν με ανησυχεί. Ξέρω καλά τι είμαι και τι όχι. (το "καλά" σχετικό ειναι) Αυτόν τον καιρό όμως στην μπλογκόσφαιρα υπάρχουν άπειρες αναφορές στο όνομα και τα κείμενά του. Θα μου πει κανείς "γιατί όχι?". Μπορεί να μην συμφωνώ απόλυτα με όσα λέει, αλλά κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει ότι έχει ενδιαφέρουσες -τουλάχιστον- ιδέες και έναν πολύ καλό τρόπο γραφής. Το φαινόμενο που παρουσιάζεται όμως μου αφήνει μια άσχημη γεύση. Με κάνει να "θυμώνω" με εμένα και όλους τους άλλους που έχουν μετατρέψει τον Νίκο Δήμου σε μόδα. Γιατί προσωπικά έτσι το αντιλαμβάνομαι. Δεν έχουμε δικές μας ενδιαφέρουσες σκέψεις να καταθέσουμε? Δεν έχουμε προσωπικότητα, γι'αυτό πρέπει να ακολουθήσουμε τον όχλο σαν τα πρόβατα? Θέλω να αντισταθώ στο ρεύμα αυτό. Δεν συμφωνεί με την ιδεολογία μου για την ζωή. (Πολύ χαρακτηριστικά -για εμένα- υπερβολικό ακούγεται αυτό) Είναι εμφανές πάντως πως μέχρι στιγμής δεν τα πάω καλά.


Προσπαθούσα τις τελευταίες μέρες να με θυμηθώ σαν παιδί. Να θυμηθώ τις σκέψεις μου, τις εικόνες μου, τον τρόπο που αντιλαμβανόμουν τον κόσμο. Δεν τα κατάφερα. Δεν μπόρεσα να φέρω στη μνήμη μου όλες αυτές εκείνες τις λεπτομέρειες που στιγμάτισαν τον μικρόκοσμό μου. Όσο κι αν το προσπάθησα δεν μπόρεσα να δω τους γύρω μου με τα ίδια μάτια γεμάτα ερωτήσεις και αθωότητα. Το έχω χάσει αυτό το χάρισμα προ πολλού. Αν και δεν θυμάμαι πότε ακριβώς. Θέλω για μια στιγμή μονάχα να ταξιδέψω με μια μηχανή στον χρόνο (και χωρίς μηχανή, δεν με πειράζει) για να δω τι είναι αυτό που υποκινούσε τις ερωτήσεις μου. Πού πήγαν τόσες απορίες? Τώρα τα θεωρώ όλα βαρετά και δεδομένα. Αν και η αλήθεια είναι ότι δεν ξέρω την τύφλα μου για το τι γίνεται στον κόσμο. Δεν αναφέρομαι στα καθημερινά γεγονότα. Ενημερώνομαι για κάθε βαναυσότητα που διαπράττει το ανθρώπινο είδος. Έχω χάσει τα "γιατί?" μου. Και έχω γεμίσει καχυποψία και φόβους. Πώς γίνεται να έχω καταντήσει έτσι? Ξεκίνησα με τόσες καλές βάσεις και προοπτικές εξέλιξης. Όλοι μας. Πού πήγε η αθωότητα? Γιατί τώρα πρέπει να το σκεφτώ πρώτα και να επιχειρηματολογήσω για την ισότητα των ανθρώπων, όταν τότε μου ήταν αυτονόητο? Υποτίθεται μεγαλώνουμε, μορφωνόμαστε, ωριμάζουμε και όλα αυτά γιατί? Για να καταλήξουμε πιο μικροί και άδειοι από ποτέ. Αστεία που είναι η ζωή...
Κάνε μου παρέα γλυκέ μου Αγγελάκα. Εσύ ξέρεις καλά πώς να με συντορφεύσεις με την καινούργια σου ζάλη στα σκοτεινά μου ταξίδια.

Κακούργες γυναίκες

Ένας φίλος μου με παρέπεμψε σε ένα σατιρικό κείμενο του Νίκου Δήμου, το καθημερινό ξύρισμα, και ζήτησε την γυναικεία γνώμη μου. Ο "διακριτικός" τρόπος που με ρώτησε με έκανε να ανησυχήσω. Θεώρησα πως θα ανακαλύψω σε αυτό κάτι που θα ξυπνήσει μέσα μου την φεμινιστικά επαναστατική μου φύση. Προετοιμάστηκα ψυχολογικά (βαθιές αναπνοές και θετικές σκέψεις προς το αντρικό φύλο) και άνοιξα το link. Διάβαζα γραμμή προς γραμμή περιμένοντας την φράση που θα πυροδοτήσει την οργή μου. Προς έκπληξή μου δεν εμφανίστηκε ποτέ. Ανταυτού βρήκα αρκετές μικρές αλήθειες. Ειδωμένες πάντα από μια αντρική οπτική γωνία. Αλήθειες που θα έπρεπε να με ανησυχήσουν ως γυναίκα. Ιδίως ως μια γυναίκα που διατυμπανίζει παντού πως δεν τις αρέσει να επαναπαύεται και να τρώει μασημένη τροφή.
Έπεσα σε βαθειά περισυλλογή. Αναρωτήθηκα για τις γυναίκες δυνάστες. Για τις γυναίκες που κλαίγονται για την αδυναμία τους και τελικά ευνουχίζουν την αντρική φύση του συντρόφου / παιδιού / πατέρα τους. Την ίδια αντρική φύση που κάποιοι θεωρούν πως τους έχει επιβάλει η κοινωνία, νεκρώνοντας τον αληθινό τους εαυτό με τα "πρέπει" της. Μετά θυμήθηκα τις άμυαλες γυναίκες που, παρά την πασιφανή ανικανότητά τους να σκεφτούν λογικά λόγω της έμμηνους ρύσης, διαμαρτύρονταν που δεν είχαν δικαίωμα ψήφου. Τις αχάριστες γυναίκες που δεν τους έφτανε το καταπληκτικό δώρο του νοικοκυριού και της ανάθρεψης των παιδιών που τους είχαν χαρίσει απλόχερα οι άντρες και απαιτούσαν την εισαγωγή τους στο πανεπιστήμιο. Και μετά μια τρομακτική σκέψη πέρασε από το μυαλό μου. Μήπως ευθυνόμαστε εμείς που τόσοι άντρες προτιμούν την συντροφιά ενός άλλου άντρα και όχι την δική μας? Εμείς τους οδηγήσαμε εκεί? Γιατί η ιδέα δυο αντρών μαζί είναι τρομακτική. Δυο γυναικών όμως...

Κουράστηκα. Γιατί πρέπει πάντα να χωριζόμαστε σε αντίπαλα στρατόπεδα? Γιατί εγώ εδώ κι εσύ εκεί? Ναι, υπάρχουν πολλές γυναίκες στρίγγλες, γκρινιάρες, απαιτητικές που καταλήγουν να καταστρέφουν πρώτα την δική τους ευτυχία και μετά των ανθρώπων που βρίσκονται δίπλα τους. Ανθρώπων που ως επί το πλείστον επιλέγουν να είναι μαζί τους ή τον τρόπο που θα τις αντιμετωπίζουν. Επίσης όμως ζούσαμε και συνεχίζουμε να ζούμε (για την Ελλάδα μιλώντας) σε μια φαλλοκρατική κοινωνία. Εννοείται πως δεν βιώνουμε την υπερίσχυση του άντρα στην γυναίκα όπως το 1950, αλλά παραμένουν αρκετά κατάλοιπα. Επιπλέον εννοείται ότι είναι απόλυτα λογικό και αναμενόμενο, αν και όχι επιθυμητό, το απωθημένο που επισκιάζει πολλές γυναίκες και τις οδηγεί κάθε μια στις δικές της σπασμωδικές αντιδράσεις. Και όχι, η σύγχρονη γυναίκα δεν γνώρισε προσωπικά την αντρική καταπίεση ούτε απαλλάσεται εξαιτίας της για κάθε "κακό" που κάνει. Με αυτές τις ιδέες όμως γαλουχηθήκαμε όλοι μας, άντρες / γυναίκες, και είναι δύσκολο να αποτινάξουμε το βάρος τους απλά και μόνο με την γένησή μας. Είναι ένας αγώνας που πρέπει να κάνει καθένας μας προσωπικά, εφ'όσον το επιθυμεί ο ίδιος και δεν του το επιβάλει κανείς, για να φανούν πραγματικά αποτελέσματα.


Η γυναικεία μου φύση και ειρωνεία νίκησαν τελικά. Την επόμενη φορά όμως που ο σύντροφός μου θα ξεχάσει να μου δώσει μια "αγκαλιά" θα το σκεφτώ δυο φορές πριν τον κατηγορήσω για αυτό, έστω κι αν είναι να το κάνω με τον δικό μου χαριτωμένο τρόπο.

Bad timing

Όλα ξεκίνησαν περίπλοκα. Όπως πάντα. Ένα καλό νέο. Μετά μπήκαν στη μέση οι συνθήκες. Ένα υποχρεωτικό ταξίδι. Η λύση. Πολύ τρέξιμο. Στιγμές τρέλας. Κούραση. Fiestas. Η επιστροφή. Και κάπου εκεί ανάμεσα, η βλακεία.

Πώς τα καταφέρνω να μπλέκω πάντα έτσι?! Τα χαρτιά μου ήθελα να ετοιμάσω απλά. Γιατί έπρεπε να είμαι τη λάθος στιγμή στο λάθος μέρος? Μάλλον κάποιο σκανταλιάρικο ξωτικό με διάλεξε για παιχνίδι του. Δεν εξηγείται διαφορετικά.

Το θέμα είναι, τι κάνω τώρα? Της το λέω ή όχι? Και πώς? Είναι δικό μου θέμα ή δεν έχω κανένα δικαίωμα να ανακατευτώ?

Αύριο το βράδυ γυρνάει. Πώς θα την αντικρίσω όταν με ρωτήσει πώς τα πέρασα με τον καλό της?

I am back ;)

Μακάρι όλα τα Χριστούγεννα, οι γιορτές, οι νέες χρονιές να έρχονται, να περνάνε και να συνεχίζονται σαν αυτή. Με πολλά χαμόγελα, αγκαλιές, ταξίδια, περιπέτειες, εικόνες, μουσικές και γνωριμίες. Μακάρι να μην χάσω ούτε στιγμή την αίσθηση τελειότητας που μου έχει αφήσει, αλλά να μου μείνει μια στάλα μυαλό για να συνεχίσω το χτίσιμό μου.

Μ'έχουν αγκαλιάσει παιχνιδιάρικα κύματα και με ταξιδεύουν μακριά. Ελάτε να φύγουμε όλοι μαζί για την χώρα που το χαμόγελο ποτέ δεν παγώνει!