Μουσική & Κίνηση

Κάθε φορά που δεν είμαι καλά περπατάω. Παίρνω τη μουσική μου και περπατάω. Διανύω αποστάσεις μακρινές. Μέχρι όπου με ταξιδέψει το μυαλό μου. Περπατάω. Περπατάω. Εγώ και ο Johny Walker. Ευτυχώς που δεν πίνω whisky δηλαδή, γιατί θα καταντούσα γραφική. Το σιχαίνομαι όταν γίνομαι ό,τι χλευάζω. Με πονάει. Είναι ένας πόνος αόρατος που χαράζεται μέσα μου. Αφήνει σκιές και εμφανίζεται όταν λιγότερο μπορώ να τον αντιμετωπίσω.
Περπατάω. Δίχως σκοπό. Αλλά όχι βιαστικά. Με βήματα σταθερά, αποφασιστικά. Κοιτάζω μπροστά και προχωράω. Δεν γνωρίζω το πού, μα δεν διστάζω. Νιώθω τις σκέψεις μου να με διαπερνάνε ολόκληρη. Όπως όταν πηγαίνεις κόντρα στον άνεμο. Νιώθεις την δύναμή του. Σε προκαλεί. Σε δελεάζει. Τον αισθάνεσαι σε κάθε πόρο του σώματός σου και σε πεισμώνει. Συνεχίζω. Δεν τις αποφεύγω τις σκέψεις. Τους αντιστέκομαι. Δεν θα τις αφήσω να νικήσουν.
Την τελευταία φορά που ήμουν εδώ είχε πυροτεχνήματα. Έδιναν χρώμα και ελπίδα. Σήμερα μαυρίλα. Σχεδόν. Είναι οι αστραπές που μου γελάνε αυτή τη φορά. Δεν κάνει κρύο. Δε βρέχει. Μόνο φωτίζεται ο ουρανός με μια γλυκειά λάμψη και μου αποκαλύπτει μικρά μυστικά. Μου τα ψιθυρίζει. Σαν χρησμός της Πυθίας φτάνουν στα αυτιά μου.
Κάτω από το φεγγάρι η σκιά μου πολλαπλασιάζεται. Και μου θυμίζει δείκτες ρολογιού. Οι επιλογές μου. Δεν μπορείς να γυρίσεις πίσω. Ούτε να τις κυνηγήσεις. Όσο τρέχεις τόσο θα φεύγουν μακριά σου. Θα αλλάζουνε πορεία και θα σε απελπίζουν. Παραμένουν όμως δείκτες. Κάποιος τους κινεί. Εγώ. Κι αν δεν μου αρέσουν, σπάω το γυαλλί και τους αλλάζω.

Προσοχή!! Νέος υιός χτυπά την Ελλάδα

Έχω δει άτομα πανομοιότυπα ντυμένα, επειδή έτσι προστάζει η μόδα. Έχω ακούσει τις ίδιες φράσεις γλυφιτζούρια, γιατί της είπε ο τάδε μαϊντανός στην TV. Στα πρόβατα που υιοθετούν κοινωνικο-πολιτικές ιδεολογίες ανάλογα με το γκομενάκι που κυκλοφορούν, δεν θα αναφερθώ.
Πρώτη φορά βλέπω όμως "αποχώρηση μόδα" από blogόσφαιρα. Από την άλλη, πρώτη φορά συμμετέχω σε blogόσφαιρα. Γιατί εδώ να είναι διαφορετικά? Πάμε όλοι μαζί λοιπόν! Ούτως ή άλλως εδώ γράφουμε γιατί... Γιατί το κάνουν οι φίλοι μας οι βοσκοί.

*Αυτοί που πραγματικά με χαλάνε πάντως είναι αυτοί που μελοδραματικά μας ενημερώνουν / ρωτούν για πιθανή εγκατάλειψη της παρέας.

on pause

Ένα υποσεινήδητο search πρόβαλε την εικόνα στο μυαλό μου. Την Franka Potente να τρέχει σε διάφορες πραγματικότητες χωρίς να προλαβαίνει ούτε μια φορά. Τον χρόνο να πιέζει. Το μέλλον να σκιαγραφείται και να μην έχεις την δύναμη να το αλλάξεις. Την αγωνία. Τον φόβο. Σε κάθε βλέμμα. Κάθε ανάσα που παίρνει.

Είναι σαν αυτούς τους εφιάλτες. Ξέρεις ότι πρέπει να τρέξεις. Δεν ξέρεις από τι. Το νιώθεις όμως. Είναι πίσω σου. Απειλητικά κοντά. Σε κυνηγάει. Και βάζεις όλη σου την δύναμη. Βλέπεις τα χέρια σου, τα πόδια σου να κουνιούνται. Νιώθεις την προσπάθεια που καταβάλεις. Αλλά παραμένεις εκεί. Δεν έχεις μετακινηθεί ούτε ένα χιλιοστό. Και τρέμεις να κοιτάξεις πίσω σου. Είναι εκεί? Σε φτάνει? Θα προλάβεις?

Σαν κινούμενη άμμος. Όσο πιο πολύ προσπαθείς, τόσο πιο πολύ βουλιάζεις. Κοιτάζεις. Δεν υπάρχει κανείς για να σε βοηθήσει. Είσαι μόνη σου.

Χαμένες θάλασσες

Την φοβάμαι την μοναξιά.

Μα πιο πολύ φοβάμαι πού μπορεί να με οδηγήσει αυτός ο φόβος.

Και με παραξενεύει.
Γιατί είχα μάθει να την αγαπάω.

Μονολογώντας

Κάποιοι άνθρωποι αρκούνται με πολύ λίγα. Δεν τους νοιάζουν τα διπλώματα, οι δουλειές με τους φανταχτερούς τίτλους, οι πολλές ανέσεις. Θέλουν να έχουν μια δουλειά -περιστασιακή ή μόνιμη- που να τους προσφέρει τα απαραίτητα, ένα χώρο που να μπορεί να ονομαστεί σπίτι, τους φίλους τους, ίσως έναν άνθρωπο με τον οποίο θα μπορέσουν να φτιάξουν μια οικογένεια κάποια στιγμή και άπειρο ελεύθερο χρόνο για να αφιερώνουν κυρίως σε ανούσιες ασχολίες.

Στο μυαλό μου έρχεται μια κουβέντα που συχνά ακούμε από τους γηραιότερους: Τι καλά που ήμαστε πριν από 50 χρόνια! Δεν μας ενδιέφεραν οι τηλεοράσεις, τα υπερσύγχρονα κινητά. Ζούσαμε μια ήσυχη αλλά γεμάτη ζωή. Ο καθένας -πλούσιος ή φτωχός- λάμβανε άπειρη ευτυχία, δεν ζούσε μέσα στο άγχος και την πίεση να γίνει καλύτερος από όλους τους άλλους.

Η αντίρρησή μου (γιατί πάντα έχω μια αντίρρηση) δεν απευθύνεται ούτε στο τίμημα των καιρών που πρέπει να πληρώσουμε ούτε στους παλαιότερους που, κατά την γνωστή συνήθεια, ξεχνούν τα άσχημα και υπερτονίζουν τα όμορφα της εποχής τους. Η απορία μου μιλάει για την περίφημη χρυσή τομή που όλοι την ψάχνουμε και κανείς -μάλλον- δεν την βρίσκει.

Οι αξιώσεις μου από την ζωή δεν είναι υπερβολικές ή πολύ φιλόδοξες. Οπότε εν μέρει ζηλεύω τους παππούδες μας που δεν αγχώνονταν σουλατσάροντας στην Αθήνα και θαυμάζω -εν μέρει πάντα- όλους αυτούς που έχουν λιγότερες απαιτήσεις. Πνίγομαι όμως στην ιδέα να ζήσω την ζωή τους. Γιατί θα σήμαινε να εγκαταλείψω τον εαυτό μου, να συμβιβαστώ και να αφεθώ να με παρασύρουν.

Με θλίβει που πλέον μιλώντας για ανθρώπους πιο απλούς αναφερόμαστε σε ανθρώπους αμόρφωτους, χωρίς δύναμη να αντισταθούν. Ανθρώπους χωρίς γνώμη. Με πονάει να βλέπω άτομα αξιόλογα, με παιδεία και αρχές να μην ξέρουν να υπερασπιστούν τα δικαιώματά τους, την ζωή τους.

Αλλά ποια είμαι εγώ να μιλήσω? Γιατί νομίζω πως είμαι καλύτερη και μπορώ να τους κρίνω? Ούτε το ένα χιλιοστό δεν έχω κάνει από όσα θέλω στη ζωή μου, χωρίς να σημαίνει πως αν τα κάνω θα έχω κάτι αξιόλογο να πω. Κι αυτός που εύκολα κρίνει, είναι αυτός που πιο λίγα έχει να πει.

Mi dia de fama ;)

Επιτέλους!! Έφτασε η μέρα που πάντα περίμενα! Θα γίνω διάσημη!

Ή έτσι θα έλεγα αν ήμουν ένα ελαφρόμυαλο και ψωνισμένο κοριτσάκι. ;)

Όποια κι αν είναι η περίπτωση, η φωνή μου θα μείνει στην αιωνιότητα. Αν αντέξει μέχρι τότε το dvd δηλαδή. χε χε! Κι επειδή ως συνήθως πολυλογώ άνευ ουσίας, ενημερώνω τα πλήθη (γιατί είναι δεδομένο ότι άπειρος κόσμος κρέμεται από τα χείλη μου) για το κατόρθωμά μου.

Σήμερα ντουμπλάρησα στα αγγλικά ένα documentaire που έφτιαξε ο οργανισμός όπου εργάζομαι. Δεν είναι τίποτα ιδιαίτερο. Δεν θα το δει κανένας παραγωγός του Hollywood για να με ανακαλύψει. Ούτε με ενδιαφέρει το ντουμπλάρισμα. Με εκνευρίζουν οι ντουμπλαρισμένες ταινίες! Αν, και δεν θα με χάλαγε να γράφω τις μεταγλωττίσεις. Χάρηκα όμως σαν μικρό παιδί! Γέλασα απίστευτα με τα σαρδάμ που έκανα και χαμογέλασα στα κρυφά με την ελαφρά ισπανική προφορά που είχα σε ορισμένες λέξεις (κάτι που κανονικά θα έπρεπε να με ανησυχήσει). Από εδώ και πέρα, λοιπόν, μπορώ να το διαγράψω από την λίστα μου. Το έκανα κι αυτό! :)

Βέβαια, τέτοια λίστα δεν έχω. Αν είχα πάντως, είμαι σίγουρη πως θα το περιελάμβανε. Ίσως με κάποιες τροποποιήσεις, αλλά ας μην είμαι αχάριστη. Μήπως όμως θα έπρεπε να αποκτήσω μια τέτοια λίστα? Για να έχω κάποιους στόχους λίγο διαφορετικούς. Μπααα... Δεν είναι το στυλ μου. Το θεωρώ λιγάκι ξενέρωτο. Δεν ξέρω γιατί, αλλά μου θυμίζει άτομα που όλο μιλάνε και τελικά δεν κάνουν τίποτα. Πολυλογώ πάλι... Ε είπαμε, χάρηκα σαν τον βλάκα! Είμαι πολύ απλός άνθρωπος τελικά. (Τώρα που το είπα δεν μου αρέσει πολύ αυτό. απλός = ηλίθιος?) Δεν ανήκω στην κατηγορία των ανικανοποίητων γυναικών. Αχ, τι καλά! χαχαχα!

Μα ας με σταματήσει κάποιος...! Μέχρι κι εγώ αγανάκτησα μαζί μου! ;)

¿Qué Europa queremos?

Σε ένα σεμινάριο με θέμα πώς θέλουμε την Ευρώπη και όπου έχει τονισθεί ότι η ερώτηση είναι ρητορική, ακούστηκαν τα εξείς ενδιαφέροντα:

Italia: "Το ευρώ έσωσε την Ιταλία. Αν είχαμε ακόμα την λίρα θα είχαμε καταστραφεί."
France: "Η Ευρώπη αυτή τη στιγμή είναι ένας γεωγραφικά διευρημένος χώρος γεμάτος με φίλους."
Ελλάδα: "Είμαστε έτοιμοι για την Ευρώπη? Μιλάμε για οικονομικο-πολιτικά οφέλη, αλλά ακόμα δεν έχουμε έναν κοινό στόχο."
Deutscheland: "Θα έπρεπε να παραμείνουμε ένας μικρός, κλειστός κύκλος χωρών. Δεν μπορούμε να εντάξουμε όλες τις ευρωπαϊκές χώρες στην Ε.Ε."
Sverige: "Οι Σουηδοί ψήφισαν κατά του Ευρωπαϊκού Συντάγματος. Αρνούμαστε την επιβολή των νόμων της Ε.Ε. Αν ο σουηδικός λαός πιστεύει πως η κυβέρνηση πρέπει να έχει το μονοπώλειο του καπνού και του αλκοόλ, κανείς δεν μπορεί να μας επιβάλει το αντίθετο."
Türkiye: "Η Τουρκία ζητάει την ένταξή της στην Ε.Ε. εδώ και 40 χρόνια. Μετά από τόσο καιρό της αξίζει να γίνει δεκτό το αίτημά της. "
Slovensko: "Προσπαθούμε τόσο καιρό να μπούμε στην "Ευρώπη". Δεν καταλαβαίνω το γιατί. Ήδη ανήκουμε στην Ευρώπη (γεωγραφικά)."


Τα συμπεράσματα δικά σας.

el infierno

Φόβος. Ο χειρότερος σύμβουλος. Σε μεταλλάσει. Διαγάφει κάθε τι όμορφο και ιδεολογικό. Σε μετατρέπει σε ένα λυσσαλέο και εκδικητικό κτήνος. Προδίδεις φίλους, ιδανικά. Προδίδεις τον εαυτό σου. Χάνεις την εντιμότητα, την ανθρωπιά σου. Ξεχνάς τους αγαπημένους σου. Συγκεντρώνεσαι στην επιβίωσή σου. Τυφλώνεσαι. Η πείνα του κατασπαράζει την ψυχή σου. Διψάς για αίμα. Ξεχνάς από πού ξεκίνησες. Ξεχνάς τους αγώνες σου. Ξεπουλιέσαι. Κι αν είσαι τυχερός, θα ριζώσει βαθιά μέσα σου. Δεν θα σε αφήσει ποτέ. Και ποτέ δεν θα αντιληφτείς το τιποτένιο μεγαλείο σου. Μα αν αποφασίσει να σε τιμωρήσει, θα υποφέρεις. Θα σε διδάξει πως η κόλαση δεν βρίσκεται σε κάποια μεταθανάτια διάσταση. Θα νιώσεις τον πόνο σαν σιγανή λάβα να τρώει το μυαλό σου. Και θα συνεχίσεις την ατέρμονη ζωή σου πιο νεκρός από ποτέ.

Ουφ ξεθύμανα!

Τώρα που πήρα φόρα ας βγάλω από μέσα μου άλλα ένα δυο πραγματάκια που έχω στο μυαλό μου τις τελευταίες μέρες.

Μόλις τέλειωσα ένα post στο οποίο έκανα αναφορά στο site του Νίκου Δήμου. Δεν ξέρω πώς κατάφερα να πέσω κι εγώ στην παγίδα. Δεν έχω τίποτα εναντίον του ανθρώπου. Θέλω να το ξεκαθαρίσω αυτό. Δεν μου αρέσουν οι παρεξηγήσεις. Με εκνευρίζει όμως όλος αυτός ο πανικός γύρω από το όνομά του τον τελευταίο καιρό. Το "εκνευρίζει" δεν είναι το σωστό ρήμα. Ίσως το με χαλάει, με ξενερώνει. Μπορεί να ακουστώ κομπλεξική, ζηλιάρα. Δεν με ανησυχεί. Ξέρω καλά τι είμαι και τι όχι. (το "καλά" σχετικό ειναι) Αυτόν τον καιρό όμως στην μπλογκόσφαιρα υπάρχουν άπειρες αναφορές στο όνομα και τα κείμενά του. Θα μου πει κανείς "γιατί όχι?". Μπορεί να μην συμφωνώ απόλυτα με όσα λέει, αλλά κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει ότι έχει ενδιαφέρουσες -τουλάχιστον- ιδέες και έναν πολύ καλό τρόπο γραφής. Το φαινόμενο που παρουσιάζεται όμως μου αφήνει μια άσχημη γεύση. Με κάνει να "θυμώνω" με εμένα και όλους τους άλλους που έχουν μετατρέψει τον Νίκο Δήμου σε μόδα. Γιατί προσωπικά έτσι το αντιλαμβάνομαι. Δεν έχουμε δικές μας ενδιαφέρουσες σκέψεις να καταθέσουμε? Δεν έχουμε προσωπικότητα, γι'αυτό πρέπει να ακολουθήσουμε τον όχλο σαν τα πρόβατα? Θέλω να αντισταθώ στο ρεύμα αυτό. Δεν συμφωνεί με την ιδεολογία μου για την ζωή. (Πολύ χαρακτηριστικά -για εμένα- υπερβολικό ακούγεται αυτό) Είναι εμφανές πάντως πως μέχρι στιγμής δεν τα πάω καλά.


Προσπαθούσα τις τελευταίες μέρες να με θυμηθώ σαν παιδί. Να θυμηθώ τις σκέψεις μου, τις εικόνες μου, τον τρόπο που αντιλαμβανόμουν τον κόσμο. Δεν τα κατάφερα. Δεν μπόρεσα να φέρω στη μνήμη μου όλες αυτές εκείνες τις λεπτομέρειες που στιγμάτισαν τον μικρόκοσμό μου. Όσο κι αν το προσπάθησα δεν μπόρεσα να δω τους γύρω μου με τα ίδια μάτια γεμάτα ερωτήσεις και αθωότητα. Το έχω χάσει αυτό το χάρισμα προ πολλού. Αν και δεν θυμάμαι πότε ακριβώς. Θέλω για μια στιγμή μονάχα να ταξιδέψω με μια μηχανή στον χρόνο (και χωρίς μηχανή, δεν με πειράζει) για να δω τι είναι αυτό που υποκινούσε τις ερωτήσεις μου. Πού πήγαν τόσες απορίες? Τώρα τα θεωρώ όλα βαρετά και δεδομένα. Αν και η αλήθεια είναι ότι δεν ξέρω την τύφλα μου για το τι γίνεται στον κόσμο. Δεν αναφέρομαι στα καθημερινά γεγονότα. Ενημερώνομαι για κάθε βαναυσότητα που διαπράττει το ανθρώπινο είδος. Έχω χάσει τα "γιατί?" μου. Και έχω γεμίσει καχυποψία και φόβους. Πώς γίνεται να έχω καταντήσει έτσι? Ξεκίνησα με τόσες καλές βάσεις και προοπτικές εξέλιξης. Όλοι μας. Πού πήγε η αθωότητα? Γιατί τώρα πρέπει να το σκεφτώ πρώτα και να επιχειρηματολογήσω για την ισότητα των ανθρώπων, όταν τότε μου ήταν αυτονόητο? Υποτίθεται μεγαλώνουμε, μορφωνόμαστε, ωριμάζουμε και όλα αυτά γιατί? Για να καταλήξουμε πιο μικροί και άδειοι από ποτέ. Αστεία που είναι η ζωή...
Κάνε μου παρέα γλυκέ μου Αγγελάκα. Εσύ ξέρεις καλά πώς να με συντορφεύσεις με την καινούργια σου ζάλη στα σκοτεινά μου ταξίδια.

Κακούργες γυναίκες

Ένας φίλος μου με παρέπεμψε σε ένα σατιρικό κείμενο του Νίκου Δήμου, το καθημερινό ξύρισμα, και ζήτησε την γυναικεία γνώμη μου. Ο "διακριτικός" τρόπος που με ρώτησε με έκανε να ανησυχήσω. Θεώρησα πως θα ανακαλύψω σε αυτό κάτι που θα ξυπνήσει μέσα μου την φεμινιστικά επαναστατική μου φύση. Προετοιμάστηκα ψυχολογικά (βαθιές αναπνοές και θετικές σκέψεις προς το αντρικό φύλο) και άνοιξα το link. Διάβαζα γραμμή προς γραμμή περιμένοντας την φράση που θα πυροδοτήσει την οργή μου. Προς έκπληξή μου δεν εμφανίστηκε ποτέ. Ανταυτού βρήκα αρκετές μικρές αλήθειες. Ειδωμένες πάντα από μια αντρική οπτική γωνία. Αλήθειες που θα έπρεπε να με ανησυχήσουν ως γυναίκα. Ιδίως ως μια γυναίκα που διατυμπανίζει παντού πως δεν τις αρέσει να επαναπαύεται και να τρώει μασημένη τροφή.
Έπεσα σε βαθειά περισυλλογή. Αναρωτήθηκα για τις γυναίκες δυνάστες. Για τις γυναίκες που κλαίγονται για την αδυναμία τους και τελικά ευνουχίζουν την αντρική φύση του συντρόφου / παιδιού / πατέρα τους. Την ίδια αντρική φύση που κάποιοι θεωρούν πως τους έχει επιβάλει η κοινωνία, νεκρώνοντας τον αληθινό τους εαυτό με τα "πρέπει" της. Μετά θυμήθηκα τις άμυαλες γυναίκες που, παρά την πασιφανή ανικανότητά τους να σκεφτούν λογικά λόγω της έμμηνους ρύσης, διαμαρτύρονταν που δεν είχαν δικαίωμα ψήφου. Τις αχάριστες γυναίκες που δεν τους έφτανε το καταπληκτικό δώρο του νοικοκυριού και της ανάθρεψης των παιδιών που τους είχαν χαρίσει απλόχερα οι άντρες και απαιτούσαν την εισαγωγή τους στο πανεπιστήμιο. Και μετά μια τρομακτική σκέψη πέρασε από το μυαλό μου. Μήπως ευθυνόμαστε εμείς που τόσοι άντρες προτιμούν την συντροφιά ενός άλλου άντρα και όχι την δική μας? Εμείς τους οδηγήσαμε εκεί? Γιατί η ιδέα δυο αντρών μαζί είναι τρομακτική. Δυο γυναικών όμως...

Κουράστηκα. Γιατί πρέπει πάντα να χωριζόμαστε σε αντίπαλα στρατόπεδα? Γιατί εγώ εδώ κι εσύ εκεί? Ναι, υπάρχουν πολλές γυναίκες στρίγγλες, γκρινιάρες, απαιτητικές που καταλήγουν να καταστρέφουν πρώτα την δική τους ευτυχία και μετά των ανθρώπων που βρίσκονται δίπλα τους. Ανθρώπων που ως επί το πλείστον επιλέγουν να είναι μαζί τους ή τον τρόπο που θα τις αντιμετωπίζουν. Επίσης όμως ζούσαμε και συνεχίζουμε να ζούμε (για την Ελλάδα μιλώντας) σε μια φαλλοκρατική κοινωνία. Εννοείται πως δεν βιώνουμε την υπερίσχυση του άντρα στην γυναίκα όπως το 1950, αλλά παραμένουν αρκετά κατάλοιπα. Επιπλέον εννοείται ότι είναι απόλυτα λογικό και αναμενόμενο, αν και όχι επιθυμητό, το απωθημένο που επισκιάζει πολλές γυναίκες και τις οδηγεί κάθε μια στις δικές της σπασμωδικές αντιδράσεις. Και όχι, η σύγχρονη γυναίκα δεν γνώρισε προσωπικά την αντρική καταπίεση ούτε απαλλάσεται εξαιτίας της για κάθε "κακό" που κάνει. Με αυτές τις ιδέες όμως γαλουχηθήκαμε όλοι μας, άντρες / γυναίκες, και είναι δύσκολο να αποτινάξουμε το βάρος τους απλά και μόνο με την γένησή μας. Είναι ένας αγώνας που πρέπει να κάνει καθένας μας προσωπικά, εφ'όσον το επιθυμεί ο ίδιος και δεν του το επιβάλει κανείς, για να φανούν πραγματικά αποτελέσματα.


Η γυναικεία μου φύση και ειρωνεία νίκησαν τελικά. Την επόμενη φορά όμως που ο σύντροφός μου θα ξεχάσει να μου δώσει μια "αγκαλιά" θα το σκεφτώ δυο φορές πριν τον κατηγορήσω για αυτό, έστω κι αν είναι να το κάνω με τον δικό μου χαριτωμένο τρόπο.

Bad timing

Όλα ξεκίνησαν περίπλοκα. Όπως πάντα. Ένα καλό νέο. Μετά μπήκαν στη μέση οι συνθήκες. Ένα υποχρεωτικό ταξίδι. Η λύση. Πολύ τρέξιμο. Στιγμές τρέλας. Κούραση. Fiestas. Η επιστροφή. Και κάπου εκεί ανάμεσα, η βλακεία.

Πώς τα καταφέρνω να μπλέκω πάντα έτσι?! Τα χαρτιά μου ήθελα να ετοιμάσω απλά. Γιατί έπρεπε να είμαι τη λάθος στιγμή στο λάθος μέρος? Μάλλον κάποιο σκανταλιάρικο ξωτικό με διάλεξε για παιχνίδι του. Δεν εξηγείται διαφορετικά.

Το θέμα είναι, τι κάνω τώρα? Της το λέω ή όχι? Και πώς? Είναι δικό μου θέμα ή δεν έχω κανένα δικαίωμα να ανακατευτώ?

Αύριο το βράδυ γυρνάει. Πώς θα την αντικρίσω όταν με ρωτήσει πώς τα πέρασα με τον καλό της?

I am back ;)

Μακάρι όλα τα Χριστούγεννα, οι γιορτές, οι νέες χρονιές να έρχονται, να περνάνε και να συνεχίζονται σαν αυτή. Με πολλά χαμόγελα, αγκαλιές, ταξίδια, περιπέτειες, εικόνες, μουσικές και γνωριμίες. Μακάρι να μην χάσω ούτε στιγμή την αίσθηση τελειότητας που μου έχει αφήσει, αλλά να μου μείνει μια στάλα μυαλό για να συνεχίσω το χτίσιμό μου.

Μ'έχουν αγκαλιάσει παιχνιδιάρικα κύματα και με ταξιδεύουν μακριά. Ελάτε να φύγουμε όλοι μαζί για την χώρα που το χαμόγελο ποτέ δεν παγώνει!

Το τάμα

Αν είσαι στην Ισπανία, έχεις μια σύνδεση κινητού με την χ ελληνική εταιρεία που θέλεις να αλλάξεις σε καρτοκινητό και δεν σκοπεύεις να γυρίσεις Ελλάδα για μεγάλο χρονικό διάστημα, τι κάνεις? Προτείνω τάμα σε κάποιο τρελό τρελό θεό, γιατί οτιδήποτε λογικό δεν πρόκειται να λειτουργήσει.

Παρά τα ευτράπελα που έχω ακούσει/βιώσει κατά καιρούς αποφάσισα να ακολουθήσω την κανονική διαδικασία. Έβγαλα φωτοτυπία την ταυτότητά μου, εξουσιοδότησα τη μητέρα μου (κακόμοιρη γυναίκα, τι τραβάει κάθε φορά) να κάνει την ακύρωση του συμβολαίου και τα έστειλα (η μητέρα μου δηλαδή) στον αντιπρόσωπο. Το αποτέλεσμα? Οι καλοί αυτοί άνθρωποι κάπου παρανόησαν, ακύρωσαν όχι μόνο το συμβόλαιο αλλά και το νούμερό μου και όταν τους ζητήθηκε να διακοπεί η διαδικασία της ακύρωσης απάντησαν πως δεν γίνεται χωρίς την παρουσία του κατόχου.

Χμ... Κάπου χάθηκα. Μάλλον την επόμενη φορά θα ακολουθήσω την συμβουλή μου και θα κάνω αυτό το τάμα. Πιο εύκολο ακούγεται.

------------

Μετα απο πολυ επιμονη και υπομονη συνεννοηθηκα με τους καλους αυτους ανθρωπους. Εκανα τις απαραιτητες κινησεις. Εστειλα κι αλλα χαρτια και περιμενα την μαγικη στιγμη που θα μου ελεγαν οτι ολα ειναι ενταξει. Αλλα οχι! Δυο ακρως αντιφατικα τηλεφωνηματα που δεχτηκα με εκαναν να καταλαβω οτι δεν προκειται να βγαλω ακρη.

Δε με νοιαζει! Δεν θα αφησω τιποτα να με ταραξει σημερα!
Μα δεν ειναι τελεια μερα? Ειναι! Δεν δεχομαι αντιρρησεις :p

Φοραω το καλυτερο μου χαμογελο και περιμενω. :)

Αντε! Κανε γρηγορα! Θα σπασει η καρδια μου...

suspendida

Ταξίδεψα πάλι σήμερα.

Ήρθε ένα σύννεφο και με πήρε στη ράχη του. Με άρπαξε άξαφνα. Χωρίς προειδοποίηση. Κι έφυγε σαν κυνηγημένο. Πετάξαμε με ταχύτητα φωτός. Δεν έχω ανάμνηση από το ταξίδι. Τρόμαξα. Ένιωσα τον αέρα σαν όξινη βροχή στο πρόσωπό μου. Με γλύκανε. Σαν την άγρια καταιγίδα που ξεπλένει τις μουντζουρωμένες ψυχές.

Ανεβήκαμε ψηλά. Πολύ ψηλά. Περάσαμε όλα τα μικρά συννεφάκια. Περάσαμε κι αυτά τα πιο μεγάλα. Τα θυμωμένα, που είναι γεμάτα κεραυνούς. Και βρεθήκαμε πάνω από την Γη. Ισως να ήταν και άλλος πλανήτης. Έβλεπα μόνο αποχρώσεις του γκρι. Μα μύριζε τόσο οικείο.

Κι έμεινα εκεί. Να αιωρούμαι. Και να ακούω μουσικές.

Παραλογισμου συνεχεια

Κι εγω που ειχα ανησυχησει οτι θα περασω τα Χριστουγεννα σε λαθος χωρα γιατι εχει την αποκλειστικοτητα η Γερμανια. Ευτυχως ανακαλυψα (οπως παντα με καθυστερηση) τα πανεμορφα χιονισμενα τοπια του Dubai. Ετοιμαζω τις βαλιτσες μου, παιρνω το πρωτο αεροπλανο και παω για σκι!!

Μα τι παει στραβα με αυτον τον κοσμο? Γιατι θελουμε να αλλαξουμε την φυση μας και να παμε κοντρα στον τροπο που επελεξε να ειναι αυτος ο πλανητης?

Αλλαζουμε την εμφανιση μας με πλαστικες και χιλιους δυο αλλους τροπους για να ειμαστε ομορφοτεροι την στιγμη που τρωμε ο,τι πιο ανθυγειηνο και καπνιζουμε σαν φουγαρα. Αγοραζουμε καρτες Unicef για να βοηθησουμε τα παιδακια στον τριτο κοσμο (τοσο αλλαζονες ειμαστε που τον ονομαζουμε τριτο κοσμο) και μετα πεταμε πιατα φαγητο στα σκουπιδια γιατι ειναι χθεσινο. Κανουμε αγωνες προς προασπιση της ειρηνης σκοτωνοντας αμεσα η εμμεσα συνανθρωπους μας. Διαδηλωνουμε κατα των βιομηχανιων που μολυνουν το περιβαλλον, ενω ειμαστε αναξιοι να ανακυκλωσουμε 2 μπουκαλια και 3 εφημεριδες. Δεν θα μιλησω για τα σκουπιδια που πεταμε στο δρομο και την ακαταδεξια μας να χρησιμοποιησουμε τα μεσα μαζικης μεταφορας για να μειωσουμε λιγο το νεφος. Παραλληλα, φτιαχνουμε λιμνες στη θεση των βουνων και πιστες χιονου στην ερημο.

Τιποτα δεν μας ικανοποιει. Και τιποτα δεν αλλαζουμε προς το καλυτερο. Περηφανευομαστε οτι ειμαστε το καλυτερο εμψυχο ον και αν κοιταξουμε την πορεια μας τα τελευταια χρονια η εξελιξη μας εχει αντιστραφει προς το μηδεν. Ενας κοσμος γεματος αντιθεσεις και παραλογισμους. Τοση δυναμη, γνωση και ανακαλυψεις για να ασχολουμαστε με την επιφανεια. Ποιος θα ειναι ο πιο ομορφος, ο πιο πλουσιος, ο πιο διασημος. Και η ψυχη μας, το πνευμα μας αργοπεθαινει.

Μηπως νομιζω πως εγω ειμαι καλυτερη? Η συνειδητοποιω μολις τωρα τι συμβαινει? Κανενα απο τα δυο. Απλα τωρα ειναι η στιγμη μου. Ειναι η στιγμη που φωναζω με το δηθεν επαναστατικο υφος μου για να καθησυχασω την ψυχη μου. Για να με παραμυθιασω πως κανω το καθηκον μου. Για να πιστεψω για ενα δευτερολεπτο πως ισως δεν ειμαι σαν ολους τους αλλους. Για να ονειρευτω πως υπαρχει ελπιδα. Και μετα? Μετα θα συνεχισω εφησυχασμενη την ζωη μου. Χωρις να αλλαξω το παραμικρο. Και το χειροτερο? Πιστευοντας πως κατι εκανα.

Χα! Γελαω στα μουτρα σου μικρη συμβιβασμενη.

In the spirit of christmas

Εχω μια χαζη, αλλα ειλικρινεστατη απορια. Απο ποτε η Γερμανια χριστηκε η χωρα των Χριστουγενων??
Πηγαινω στην Αγγλια για Χριστουγεννα, σαν χαρωπη επισκεπτρια πηγαινω στην χριστουγενιατικη αγορα και αντι για πουτιγκες και γεμιστες γαλοπουλες (Δεν ξερω τιποτα αλλο αγγλικο. Συγχωρεστε με οι αγγλομεταναστευμενοι.) ανακαλυπτω ενα πανικο απο μικρα ξυλινα γερμανικα σπιτακια. Ειμαι στην Ισπανια, κανω την αντιστοιχη επισκεψη και πεφτω παλι πανω στο gluedwein (το ζεστο κοκκινο κρασι με τα μπαχαρικα) και τα απειρα ειδη γλυκων και γερμανικων λουκανικων, που αναθεμα κι αν ξερω πως ονομαζονται.
Ειμαι σιγουρη πως ο Αη Βασιλης δεν ειναι Γερμανος. Και σιγουρα δεν ειναι η μονη χωρα που εχει χιονια. Για να μην αναφερω το γεγονος οτι στην Αυστρια για παραδειγμα οι ανθρωποι ειναι πιο ζεστοι και φιλοξενοι (πιο christmassee).

Γιατι λοιπον παντου συνανταω γερμανικες χριστουγενιατικες αγορες? Φταιω εγω και η ατυχια μου? Δεν εχουν δικες τους παραδοσεις Αγγλοι και Ισπανοι? Να αποφασισαν να καταλαβουν τον κοσμο κατ'αυτον τον τροπο μου φαινεται λιγακι περιεργο. Κι ακομα πιο περιεργο το να μην εχουν να επιδειξουν κατι αλλο. Γιατι δεν με αφηνουν λοιπον να χαρω τα Χριστουγεννα μου παραδοσιακα ισπανικα οπως θελω?? Γκρρρρρ!!!

cádiz

Οσα ταξιδια και να κανω το μυαλο μου παντα θα με ταξιδευει πιο μακρια...

Arcoiris

Ειμαι εδω.
Το εδω ειναι καθε φορα εκει που βρισκομαι.
Ειμαι εγω.
Με τα χιλια προσωπα και πτυχες που κρυβω μεσα μου.
Περπατω σε ενα μονοπατι.
Καθε μερα οριζω απο την αρχη την κατευθυνση του.
Εχω την δυναμη.
Γιατι ποτε δεν εμαθα να εγκαταλειπω.
Και χαμογελαω.

Vernon God Little

Περιεργη που ειναι η ζωη. Φευγεις για μια ξενη χωρα. Παιρνεις μαζι σου τα βασικα. Εντελως τυχαια τα μισα απο αυτα ειναι βιβλια. Μετα απο τρεις μηνες πιανεις στα χερια σου ενα που ειχες αφησει στη μεση. Και σε αιφνιδιαζει.


27.1.2003
Σου γραφω για να σου πω οσα δεν μπορεσα ποτε να σου γραψω. Σου γραφω για να ομολογησω την πιο εγκληματικη ενοχη μου...

Σαν κομματια απο ενα παζλ

Μεσημερακι. Πριν λιγο τελειωσα απο την δουλεια. Κατεβαινω τον Γολγοθα μου (μιση ωρα περπατημα ειναι αυτη) και κλασσικα ακουω μουσικη. Καθως δεν αξιωθηκα ακομα να παρω ενα mp3 player, ακουω ραδιοφωνο. Κανω zapping λοιπον στους ισπανικους ραδιοσταθμους και λιγο πριν αρχισω να απελπιζομαι (εδω που βρισκομαι δεν πιανει και πολλα πραγματα) πεφτω πανω σε μια γνωστη μελωδια. Pause. Μια στιγμη αμφιβολιας. Κι ομως. Δεν εκανα λαθος. Ειναι αυτο. Και το πετυχα απο την αρχη. Χαρα. :) Paint it black. Στο μυαλο μου σιγομουρμουριζω τους στιχους περιμενοντας να ξεκινησει το τραγουδι. Μια στιγμη. Καπως αλλαγμενη ακουγεται η μελωδια. Μηπως ειναι εκτελεση απο καποιον αλλο? Λιγα δευτερολεπτα αναμονης. Η φωνη ενος Ισπανου ακουγεται απο τις ψειρες μου. Γ@μωτο! Δεν μπορουν να αφησουν κατι αθιχτο αυτοι οι Ισπανοι? Χωρις να το βεβηλωσουν? Δεν τους καταλαβαινω μερικες φορες. Εχουν τοσο πολιτισμο να επιδειξουν και δανειζονται εθιμα και στοιχεια απο αλλες χωρες. Το τραγουδι παιζει ακομα. Χμ... Δεν ειναι κακο τελικα. Δεν κατακρεουργησαν τους στιχους οπως φοβομουν. Μαλλον τους απεδωσαν αρκετα καλα. Μου μεταδιδει το ιδιο συναισθημα. Μου αρεσει! :)

Paint it black. Για ενα διαστημα της ζωης μου ηταν αναποσπαστο κομματι μου. Το πρωι δεν μπορουσα να σηκωθω αν δεν το ακουγα να παιζει. Και μετα πατουσα το repeat και το ακουγα ξανα και ξανα μεχρι να φυγω απο το σπιτι. Απο φοβο μην λιωσω το cd και δεν μπορω να το ακουσω (δεν ειχα υπολογιστη τοτε), το ειχα γραψει απειρες φορες σε απειρες κασετες. Το ακουγα και πονουσα. Το ακουγα και ταξιδευα. Μαυρα ρουχα, μαυρα νυχια, μαυρες σκεψεις. Μαυρο παντου. Με μια μονο ματια με περνουσες για γκοθου. Ποτε δεν υπηρξα. Το μονο φωτεινο στοιχειο πανω μου ηταν οι κοκκινες ανταυγιες στα μαλλια μου. Τι περιοδος κι αυτη! Πολυ εντονη. Και πολυ μακρινη. Ευτυχως? Δυστυχως? Μου εκλεψε και μου χαρισε πολλα. Κριμα που δεν εχω μια φωτογραφια. Δεν θυμαμαι πια το βλεμμα μου. Θα μου ελεγε πολλα τωρα. Ισως με βοηθουσε. Αλλα η μαυριλα μου σκοτεινιαζε τα φιλμ. Απεφυγα τα αναμνηστικα απο μια εποχη απο την οποια δεν ηθελα αναμνησεις.

Πρεπει να το βρω στην ισπανικη εκδοχη! Ισως ξυπνησει μεσα μου τα στοιχεια που με στηριξαν τοτε. Οι αμυνες μου εχουν χαλαρωσει. Χρειαζομαι τις "βιταμινες" μου. Αυτη τη στιγμη ομως ειναι καταχωνιασμενες σε καποιο ντουλαπακι της ψυχης μου και δεν προτιθονται να εμφανιστουν. Θα περιμενω. Εχω χρονο. Παντα εχω χρονο για να θρεψω την ψυχη μου.