cleft lip

Θρέψε την πείνα μου
Χαμόγελο θα ντυθώ
Σ τ ε γ ν ό. Ξ ε θ ω ρ ι α σ μ έ ν ο

Εγώ είμαι ο μεγάλος. Ο τρανός

Υποκλίσου στην χάρη μου
Ζογκλέρ θα σε διασκεδάζουνε
Θα κρύβουν την φτώχεια μου
Εσύ είσαι τα πλούτη μου
Μα σ ε Π Ε Ρ Ι Φ Ρ Ο Ν Ω

Γέλια αμφίβολα
Χείλη που τρέμουνε
Τα χρυσά μου καρβούνιασαν
Ταξίδι ανείπωτο
Β ο υ λ ι ά ζ ε ι ς στο κενό

Χειροκρότα τον πόνο μου
Με πληρώνεις
Σ ε ε ξ α π α τ ώ

Another world is possible

... ή μήπως όχι?

Αυτά τα δύο αγγελάκια αντιπροσωπεύουν ένα εξαιρετικά σπάνιο παιχνίδι της φύσης. Είναι δίδυμα, όπως θα σας διαβεβαιώσει με επιμονή η μητέρα τους, και σε περίπτωση που σας διέφυγε έχουν μια ελαφριά απόκλιση στο χρώμα δέρματος.
Η πρώτη μου σκέψη βλέποντας αυτή την εικόνα ήταν: επιτέλους κάτι που θα αποστομώσει όλους τους απαίδευτους και κομπλεξικούς του κόσμου. Είναι όμως έτσι? Πολύ φοβάμαι πως θα γευτούν και οι δυο τους τον ρατσισμό όλων αυτών που πιστεύουν πως το χρώμα, το φύλο, η καταγωγή, το επάγγελμα, η εμφάνιση κάνουν έναν άνθρωπο καλύτερο από κάποιον άλλο. Ίσως φταίει ο καχύποπτος τρόπος σκεψης μου και ένας άλλος κόσμος να είναι δυνατός. Μακάρι να είμαι λάθος...

διαβάστε περισσότερα:
layton & kaydon
mixed-race twins

My reallity show

Πλάνο 1ο
Επίπεδο σκούρο γκρι. Πεζόδρομος. Κτίρια θωλά. Νερωμένα από πινέλο θλιμένου ζωγράφου. Ξεμακραίνουν και πλαταίνει ο δρόμος. Φώτα πράσινα αχνά. Αστυνομικές ιστορίες κρύβονται στις σκιές τους.
Ψιθύρισμα από πηγάδι: Κύκλοι δύναμης.

Πλάνο 3ο
Θρόισμα φύλλων. Αέρας χρωματιστός. Ράγες και βότσαλα. Αργοπορία. Μαύρα σύννεφα πλησιάζουν απειλητικά. Φεγγίτης. Ο ήλιος χαμογελά.

Πλάνο 5ο
Οχλοβοή. Φιλικό χτύπημα στην πλάτη. Κάρτα περιορισμένων διαδρομών.
Σπουργίτι: Είσαι πρωινός τύπος? Γκρινιάζεις αν δεν είναι καλός ο πρώτος καφές? 'Η ακούς την βλακεία του καθένα χορεύοντας? Θα πάλευες με πειρατές για ένα άγγιγμα? Ή προσπαθείς να φωτίσεις τα μέσα σου με λάμπες φθορίου?
Δέντρο: Θέλω να πάρω ένα ποδήλατο και να κάνω πεντάλ μέχρι να φτάσω στους πράσινους λόφους με τις παπαρούνες. Θα έρθεις μαζί μου? Θα βάλουμε μουσικές στο καλάθι μας και μελωμένα φιλιά.

Πλάνο 23ο
Κύκλος. Μυρμήγκια σε σιδερένια τραπέζια. Τσούγκρισμα ποτηριών. Φιλόξενη χρυσοντυμένη ελιά.
Φωτιά: Χαμογελώ. Για ό,τι κατάφερα, για όσους αγάπησα, για όσους με αγαπούν. Παλεύω. Με ύαινες και με δαίμονες. Τους σκοτώνω με το πείσμα μου.
Αέρας: Αναπνέω μα δεν ζω. Ζηλεύω όσους δεν φοβούνται να ζουν. Με κατάπιε μια άγνοια.

Οικολόγοι του κόσμου χαλαρώστε!

Τώρα που μας πέρασε η μόδα του Λιβάνου. Τώρα που μας έσβησε η χαρά για το mundobasket. Τώρα που μας άφησε αδιάφορους η μέχρι στιγμής πορεία στην Σούπερ Λίγκα. Για να δούμε πόσοι θα "επευφημίσουν" την πρωτοβουλία της BAE Systems για τα "φιλικά προς το περιβάλλον" όπλα...



Ο κόσμος είναι τέλειος μαμά!

Ο γερο-ιερέας των ειδώλων

Πέρασα θάλασσες. Λίμνες γαλαζοπράσινες. Σκαρφάλωσα σε απόκρημνα βουνά. Βούτηξα σε βάθρες με κρυστάλλινα νερά.

Κι όμως δεν κατάφερα να δύσω... Δεν κατάφερα να περάσω πιο πέρα...

Βρέθηκα στα ίδα μέρη πάνω από μια φορά.

Τι κι αν ύψωσα σημαίες? Κι αν υπέγραψα όρκους με αίμα?

Μέχρι να αλλάξω το βλέμμα μου. Μέχρι να βρω την σωστή τοποθέτηση. Θα επισκεφτώ ξανά και ξανά παλιά μονοπάτια. Θα κρατώ τρεμάμενο δαδί, μα λίγο θα με βοηθήσει να διακρίνω τα ψίχουλα που δεν τσιμπολόγησαν τα πουλιά.

"Δεν μπορείς να μάθεις να πετάς, πετώντας!"

***

Είμαι ερωτευμένη με έναν ουρανό. Με έναν ουρανό αλλοπρόσαλλο.

Σύννεφα από μαλλί της γριάς, βιολετί. Σύννεφα ταξιδιάρικα. Μα σεμνά σαν χαμηλοβλεπούσα κοπελιά. Σε αγκαλιάζουν, πέπλο ηλιοφώτιστο. Τα εισπνέεις, πράσινη δροσιά.

Χτες το πρωί ένα αεροπλάνο απογειώθηκε. Το Σάββατο θα προσγειωθεί ένα άλλο.

Ζευγάρια που φεύγουνε. Ζευγάρια που έρχονται. Ζευγάρια που θα υπάρχουνε πάντα.

Γιατί η μελαγχολία να έχει χρώμα μπλε?

Γαβγίζουν για παρθενογέννεση δημιουργηκότητας. Αν άλλος ερωτεύτηκε πριν από εμένα, έχω δικαίωμα να ερωτευτώ?

Απλώνω το χέρι μου. Τα βλέφαρα κλειστά. Δακρυγόνα τριγύρω μου. Η ενέργεια με ξυπνά.

Φωτιά στροβιλίζει μέσα μου. Την αρπάζει ένας αστερίας και στο διάστημα πετάν.

Θάλασσα χρώμα σταχτί

Εσύ τι θέλεις από την ζωή σου? Έχεις τολμήσει ποτέ να το αναλογιστείς?

Ξέρεις ποια είναι τα λάθη που έχεις κάνει?
Αυτό που με πονάει πιο πολύ είναι που βαθιά μέσα μου το ήξερα από πριν τα διαπράξω.

Αυτό που φοβάμαι πιο πολύ είναι μην από φόβο δεν ζήσω την ζωή μου.

Πάνω σε ένα κύμα τραγουδώ.

Πώς μπορεί να αγαπηθεί ένας άνθρωπος που δεν ξέρει να αγαπάει?
Λένε ότι για να μπορείς να προσφέρεις αγάπη πρέπει πρώτα να αγαπάς τον εαυτό σου. Αυτό που με ανησυχεί είναι που οι περισσότεροι λατρεύουμε σαν μικρούς θεούς τους εαυτούς μας, αλλά δεν τους αγαπάμε.

"Γαλήνη βασιλεύει στα βάθη της θάλασσάς μου: ποιος θα μάντευε ότι εκεί μέσα κρύβονται αστεία τέρατα!
Αδιατάραχτα είναι τα βάθη μου: μα στραφταλίζουν από γρίφους που κολυμπούν και γελούν."

Κοίταξα έξω από το παράθυρο μου και είδα μια πυγολαμπίδα.

Somnolífico

Τι κάνει την ψυχή σου καθάρια? Είναι η σιωπή ή οι καταρράκτες?

Όσο πιο πολύ αγαπάμε κάποιον τόσο πιο εύκολο είναι να του κρύψουμε την αλήθεια. Όσο πιο πολύ αγαπάμε αυτό που μας χαρίζει τόσο πιο πολύ φοβόμαστε μην το(ν) χάσουμε. Ποτίζουμε το χωράφι μας με απόβλητα και περιμένουμε τα ηλιολούλουδα να ανθίσουν.
Τα ψεμάτα κοστίζουν περισσότερο γιατί καλλιεργούνται με τύψεις.

Vive la révolution!
Υπάρχουν στιγμές που πρέπει να παραδοθείς. Υπάρχουν αγώνες που μόνο ερήπια μπορούν να προσφέρουν.
Γεννήθηκα με τα νύχια αμυνόμενου πούμα.

Όταν η απουσία γεμίζει το κενό, υπήρξες?


the sound of silence

Para mis chicas!!

Especialmente para esta loquita italiana que aunque se puso mayor de edad, sigue siendo mi mejor compañera de borrachera! ;)



Fiesta!! Qué fantástica, fantástica esta fiesta!


Πόσο μου αρέσουν αυτά τα Σαβ/κα που κρατάνε έξι μέρες!!

βοηθάει στην πέψη...

Το όνειρο που σ' έφερε μια μέρα ως εδώ
Σήμερα καίγεται, σκουριάζει και σε διώχνει
Μια σε κρατάει στη γη, μια σε ξερνάει στον ουρανό
Το ίδιο όνειρο σε τρώει και σε γλυτώνει

μα...

Εδώ η θλίψη δεν κερδίζει ποτέ

Μπορεί να μ' έχεις από κάτω
Μα όσο και αν θες να το πιστεύεις
Πως πια για πάντα έχω χαθεί
Εγώ θα φλέγομαι, θ' ανθίζω,
θα γιορτάζω, θ' ανατέλλω
Θα σε καίω
Θ' ανατέλλω

Τάδε έφη...

η μοναξιά έχει εφτά επιδερμίδες

...έγραψε ο Φ. Νίτσε

Μπλε αποχρώσεις με πορτοκαλί

- Πειράζει που δεν έχω καθόλου όρεξη να κάνω δουλειά? Δεν βαριέμαι. Δεν είμαι άσχημα. Έχω μια γλυκειά αύρα γύρω μου. Και θέλω να μείνω εδώ. Στις σκέψεις μου. Είναι κακό γιατρέ μου?
- Aura doesn´t pay the bills
- No, it doesn´t
- So...?
- Θέλω να μείνω λίγο έξω από την πραγματικότητα. Με κούρασε
- Πρόσεχε τι θα πάρεις. Μερικά καίνε τον εγκέφαλο...


Πειράζει ρε γμτ!!

Maybe then I'll fade away and not have to face the facts

Μήπως είμαι ξανθιά?

Αντιπαρέρχομαι την κριτική για τον ρατσιστικό τίτλο και συνεχίζω με τις ανησυχίες μου.

Ο Λίβανος βρίσκεται σε εμπόλεμη κατάσταση, σωστά? Δεν είναι δημιούργημα της αρρωστημένης φαντασίας μου. Μάλιστα κάπου διάβασα ότι παρά την εκεχειρία δέχτηκαν επιδρομή από τον ισραηλινό στρατό ως απάντηση στη βοήθεια των γαλλικών στρατευμάτων. Ποτέ δεν ισχυρίστηκα ότι γνωρίζω ή καταλαβαίνω τα πάντα γύρω από την πολιτική, την θρησκεία, την διπλωματία. Ειδικά όταν εμπλέκονται σε αυτές ανώτερα (αμερικανικά) συμφέροντα. Εξεπλάγειν όμως όταν -με καθυστέρηση ομολογουμένως- αντελήφθηκα ότι η εθνική ομαδά μπάσκετ του Λιβάνου αγωνίζεται κανονικά για το Παγκόσμιο Κύπελλο (!). Μπερδεύτηκα... Υπάρχει και άλλος, δεύτερος, Λίβανος που εύκολα οδήγησε εμένα την χαζή αγεωγράφητη σε αυτή την σύγχιση?
Μάλλον είμαι οπισθοδρομική και παλαιομοδίτισσα. Πιστεύω ακόμα πως όταν κινδυνεύουν πολίτες του κράτους σου σαν κυβέρνηση δεν μπορείς παρά να επικεντρώσεις όλη σου την προσοχή και δυνάμεις σε τρόπους προστασίας τους και σαν συμπολίτης, πατέρας, αδερφός η καρδιά σου δεν σε αφήνει να τρέχεις εις τας Ευρώπας και να εγκαταλείπεις τους δικούς σου ανθρώπους, τον τόπο σου έρμαια στην μοίρα τους. Εκτός αν όλα αυτά δεν είναι τίποτα άλλο από ένα καλοπαιγμένο σενάριο με εκπληκτικούς κασκαντέρ που αγνοεί μόνο η συναισθηματικά υπερβολική Σικελία και βασανίζει άδικα το μυαλουδάκι της.
Συγχωρείστε την παιδική μου αφέλεια. Θα προσπαθήσω να μην επαναληφθεί...

heridas

Με ρώτησε προχτές αν είναι ευαίσθητο το δέρμα μου. Τα σημάδια μένουν ανεξίτηλα από τον χρόνο στην επιδερμίδα μου. Μα εγώ τα αγαπάω τα σημάδια μου! Είναι κομμάτι μου. Πώς να τα αρνηθώ?
Μετά το κατάλαβα. Αυτό είναι το αντίτιμο. Χαράζουν την επιφάνεια, αλλά αφήνουν άθικτη την ψυχή μου. Τώρα τα αγαπάω ακόμα πιο πολύ...

Περί palomas...

Πόσο μακριά είμαστε από την τρέλα? Ποια λεπτή γραμμή μου δίνει τον τίτλο του υγιούς πνευματικά ατόμου? Γιατί περιθωριοποιούμε τους τρελούς αλλά αφήνουμε "αδέσποτους" όλους τους ρατσιστές, βιαστές ψυχών και ηδονοβλεψίες πόνου? Πόσα χρόνια, μήνες, μέρες, ώρες μοναξιάς θα χρειαστούν για να βρεθώ σε ένα δρόμο μιλώντας σε κάποιον άγνωστο για δολοπλόκα περιστέρια? Αν ζω στον δικό μου παράλληλο κόσμο αλλά είμαι ευτυχισμένη, γιατί οι υπόλοιποι νιώθουν λύπηση για εμένα?

Δεν ξέρω αν θα άντεχα το βάρος της πλήρους και απόλυτης γνώσης...

πράσινες νύχτες

Αν πιάσω το νήμα από την αρχή, σαν τον ιστό της Αριάδνης (τι όμορφο όνομα αληθινά!), σίγουρα θα βρεθώ στην αφετηρία του λαβυρίνθου της σκέψης μου. Σαν αυτές τις ατελείωτες ιστορίες που λέω καμιά φορά. Ξεκινάω εξυμνώντας το ιταλικό παγωτατζίδικο στη γωνία, αναπολώ το καλοκαίρι εκείνο του '99 στην Πάρο με την κολλητή μου και τους Ιταλούς να μας λένε "I like to water you!", θυμάμαι τον απίστευτο τηλεφωνικό καβγά με το αγόρι μου περιμένοντας το λεωφορείο, μετά εκείνο το σκιουράκι σε ένα πάρκο του Λονδίνου που έφαγε καρπούς μέσα από την χούφτα μου και την τυπική Αγγλίδα αγγαζέ με τον ακόμα τυπικότερο άντρα της να κυνηγάει ένα άλλο σκιουράκι με την κλασσική ομπρέλα μπαστούνι τσιρίζοντας "It's a rat! It's a rat!!", όταν απλά ήθελα να καλοπιάσω την Ιταλίδα συγκάτοικο για να μου κάνει μαθήματα ιταλικών. Κάθε σκέψη διχοτομείται, τριχοτομείται και με ταξιδεύει στο μέλλον και στο παρελθόν. Και δεν τα μπορώ τα περίπλοκα σχεδιαγράμματα. Θέλω να τις απλώσω όλες μπροστά μου σαν σεντόνι και να τις απολαύσω! Κάθε λέξη είναι το κλειδί για άλλο δωματιάκι του μυαλού μου. "Απλώσω": πιτσιρικάκι, στο χωριό, στο σαλόνι του σπιτιού με την γιαγιά και όλες τις θειάδες να απλώνουμε χυλοπίττες. Κοιτάω το σημάδι από το κόψιμο στον αριστέρο μου δείχτη που αποδεικνύει ότι ήμουν εκεί. "Σεντόνι": καλοκαιράκι στα Χανιά, στην πίσω αυλή με το καλό σεντόνι της άλλης γιαγιάς να παίζουμε θέατρο σκιών με αντίτιμο εισιτηρίου 4 καραμέλες. Σκέψη, τί να κάνει άραγε ο Γ.? Ήταν ο μόνιμος καλοκαιρινός μου έρωτας για πολλά χρόνια.

Γελάω κάθε φορά με αυτή την παράλογη δομή εξιστόρησής μου. Το βρίσκω χαριτωμένο μάλιστα. Πόσο μετριόφρων είμαι! Σωστά? Το κάνει και ο πατέρας μου αυτό. Όχι το να περιαυτολογεί. Αυτό είναι δικό μου κουσούρι. Να θυμάται χίλιες ιστορίες από την πιο ασήμαντη αφορμή. Δεν είναι που το έχω συνηθίσει. Το αγαπάω. Μήπως όμως θα έπρεπε να ψάξω βαθύτερα? Μήπως υποδηλώνει ένα άτομο που δεν μπορεί να συγκεντρωθεί σε ένα θέμα? Όσο χαριτωμένος σίφουνας κι αν φαίνομαι όταν με πιάνει η παρλαπίπα μου, είναι έλλειψη αν δεν μπορώ να δομήσω την σκέψη μου. Αλλά δεν είναι τώρα η στιγμή για να ανησυχήσω. Την αυτοκριτική πάντα μπορούμε να την αφήσουμε για αργότερα. Αλλού ήθελα να καταλήξω...

Κάπως έτσι ξεκίνησε προχτές και η τρελή μου αναζήτηση. Δεν θα ψάξω την αρχή της. Δεν θα χαθώ ξανά στα ίδια μονοπάτια με την όπισθεν. Θα το πάρω από εκεί που μου κέρδισε την προσοχή. Από την στιγμή που η βελόνα κέντησε πιο βαθιά στον σκληρό μου. Ήμουν πάλι εδώ. Χαμένη στη μουσική μου. Να προσπαθώ να διαβάσω τις σκέψεις μου. Να ζωγραφίζω την ζωή μου. Τα δεδομένα σαν ατίθασα άλογα. Κύματα σμίλευαν το μυαλό μου. Σκοτάδι και χρώματα. Ώσπου εμφανίστηκε. Δεν μπορούσα να το δω αλλά το είδα. Ένα παραθυράκι κρυμένο σε άγρια βλάστηση. Θέλησα να το γνωρίσω. Να νιώσω το άρωμά του. Να ακούσω την ιστορία του. Το έψαξα. Έψαξα στις φωτογραφίες μου. Σε φωτογραφίες άλλων. Πήρα την κάμερα και βγήκα στους δρόμους. Διέτρεξα όλη την πόλη ώσπου χάθηκα. Έφτασα μέχρι το σπίτι ενός φίλου μου που βλέπει σε μια ερειπωμένη βιοτεχνία. Έχει αυτά τα τεράστια παλιά παράθυρα χτισμένα με κρύα πέτρα. Νομίζα ότι εκεί θα το έβρισκα. Αλλά δεν ήταν ούτε εκεί. Μάλλον έπρεπε να το ψάξω πρώτα μέσα μου.

Είναι αποτυπωμένο στο πεντάγραμμο του DNA μου. Από όταν εμφανίστηκε το βλέπω κάθε μέρα. Ξαποσταίνει πάντα στο ίδιο σημείο. Ούτε μεγαλώνει ούτε μικραίνει. Είναι εκεί. Μα δε μπορώ να το αγγίξω. Το αισθάνομαι. Και είναι σαν να έχει χαλάσει το zoom του φακού μου. Όποτε προσπαθώ να εστιάσω κάνει χιονάκια η οθόνη μου. Είμαι σίγουρη πως είναι ξύλινο. Μυρίζω την υγρασία των χρόνων του. Αρχικά νόμιζα πως είναι μαύρο. Μεταλλικό και υποχθόνιο. Σαν να δραπέτευσε από film noir. Έχει ένα βαθύ μπορντω-κόκκινο χρώμα. Μα δεν διακρίνω αν είναι ανοικτό. Δεν βλέπω φως μέσα του. Δεν βλέπω σκοτάδι. Όπως η τηλεόραση πίσω από την μπαλκονόπορτα στην απέναντι πολυκατοικία. Φωτιές που αργοπεθαίνουν, ταξιδιώτες που γυρίζουν σπίτια τους κι εγώ να παλεύω να μάθω το μυστικό. Πρέπει να συμφιλιωθώ με το παράθυρό μου.

Αναρωτιέμαι γιατί παράθυρο. Η πόρτα είναι πιο φιλόξενη. Μήπως πρέπει να κοιτάξω μέσα από το γυαλλί? Μα εγώ είμαι από έξω. Με βάζει σε σκέψεις. Μήπως έχω την απάντηση σε μια ερώτηση που αγνοώ? Είναι που πήγε και καρφώθηκε στην δεξιά πλευρά του εγκεφάλου μου. Άραγε έχει κανείς την ικανότητα να το δει?



Το ταξίδι καμιά φορά είναι πιο όμορφο από τον προορισμό. Δεν είναι κρίμα όταν συμβαίνει αυτό?

όλες μου οι σκέψεις είναι εκεί μέσα
όνειρα... φόβοι... ελπίδες...
και η καρδιά μου εκεί μέσα είναι εγκλωβισμένη

Μικροί ανώνυμοι ρατσιστές

Είναι κακός σύμβουλος ο φόβος. Ειδικά όταν φωλιάζει στις ψυχές απαίδευτων και απόλυτων ανθρώπων. Πιο πολύ με θλίβει όμως όταν τον συναντάω σε άτομα μορφωμένα ή του δικού μου περιβάλλοντος.

Τώρα που την εγκαταλείπω...

την επισκέπτομαι ακόμα πιο συχνά. Ιδίως το βράδυ.

Κυλιέμαι στην άμμο της, για να την χορτάσω,



κοιτάζοντας το φεγγάρι,



κατασκοπεύοντας ζευγάρια που ψαρεύουν,



κάνοντας πικ-νικ με φίλους,



αφήνοντας το βλέμμα και την σκέψη μου να ταξιδέψουν...


Αυτός θα είναι ο πιο δύσκλος αποχαιρετισμός από όλους.
Όσο κι αν είσαι κοντά, ποτέ ξανά δεν θα είσαι δική μου. Μόνο μέσα στις αναμνήσεις μου θα μου χαρίζεις την αγκαλιά σου.

Como la luz

καλή παρέα, ένα tinto de verano, βόλτα στην ακρογιαλιά και η ψυχή σου ξεπλένεται από τα άγχη ενώ αναπολείς τα καλοκαίρια που έτρεχες πιτσιρικάκι ξυπόλητο στην αυλή και τους δρόμους παίζοντας την ρόδα

A por el próximo!!

Για να μπω λίγο στο πνεύμα κι εγώ, αν και με καθυστέρηση ;)

Αν με ρωτήσετε αν η Ελλάδα αγωνίστηκε ποτέ για το Παγκόσμιο θα αλλάξω διακριτικά θέμα συζήτησης γιατί δεν έχω την παραμικρότερη ιδέα. Θα μπορούσα κάλλιστα να το ψάξω τώρα λίγο στο internet μιας και είμαι συνδεδεμένη και το θυμήθηκα, αλλά απλά δεν βλέπω τον λόγο. Εξάλλου κάποιος από εσάς πιθανότατα θα με ενημερώσει διαβάζοντας αυτό το ποστ. χεχε! Σε περίπτωση που κάποιος όντως φιλοτιμηθεί να ξεστραβώσει εμένα την άσχετη, παρακαλώ ενημερώστε με και για κάποιο μη κάφρικο σύνθημα που τραγουδάμε για την εθνική μας γιατί το μόνο που ξέρω είναι αυτο του 2004.

'Οπως καταλάβατε δεν είμαι άτομο που θα παθιαστεί με τέτοιου είδους διοργανώσεις. Όχι επειδή είμαι γυναίκα. Όλες γουστάρουμε να βλέπουμε άντρες να ιδρώνουν τρέχοντας πάνω κάτω με κοντά σορτσάκια. Δεν θα πιστέψω όποια πει το αντίθετο. Παρεπιπτόντως... Δαγκωτό στον Cannavaro! (αμυντικός στην εθνική Ιταλίας) Εννοείται βέβαια ότι το καταχάρηκα όταν πήραμε το ευρωπαϊκό ή όταν διάβασα στον Cafe Greco για τον Βρύζα που ανέβασε το Τορίνο στην Α κατηγορία, κυρίως επειδή την είπα στην Ιταλίδα συγκάτοικο. χιχι!

Εννοείται λοιπόν πως όταν χτες η Ισπανία αποκλείστηκε δεν μπορούσα να καταλάβω αυτές τις φάτσες που ήταν έτοιμες να γεμίσουν δάκρυα. Εδώ δεν στεναχωριούνται για άλλα πραγματικά προβλήματα. Θα μου λείψει όμως η διαφήμιση (κι ας είναι της Coca Cola) γιατί ήταν απλά εκπληκτική. Απολαύστε την! Μη μου στεναχωριέστε καλά μου Ισπανάκια... Πάλι καλά που φτάσατε μέχρι εδώ να λέτε έτσι που παίζατε κάποιες στιγμές! lol

Πάω τώρα να απολαύσω κι εγώ το ρεπό μου - από το mundial - γιατί καλή η πολυεθνικότητα που επικρατεί στο διαμέρισμά μου, αλλά δεν ξέρω για ποιον να πρωτοφωνάξω φέτος αφού σχεδόν όλοι συμμετέχουν (Σουηδία, Ισπανία, Ιταλία, Γερμανία, Αργεντινή) εκτός από εμάς ;)